Play Dirty (1969)
25 stemmen | gemiddelde 2,64
Verenigd Koninkrijk
Oorlog118 minuten
geregisseerd door
André De Tothmet
Michael Caine,
Nigel Davenport en
Nigel GreenWanneer, tijdens de Tweede Wereldoorlog, de geallieerden de troepen van Rommel in Afrika een zware slag toe willen brengen door hun brandstofvoorziening te saboteren, loopt dit onverhoopt mis. Bevelhebber Masters staat voor de taak om met een groep huurlingen die klus alsnog te klaren. De huurlingen lopen echter in een val en de onderlinge vijandigheid zorgt eveneens voor aanzienlijke problemen.
2,5
[permalink] geplaatst op 7 augustus 2006, 12:43 uurMiddelmatige oorlogsfilm. Aan de cast met enkele van de meest klinkende Britse namen ligt het niet. Het probleem ligt in vele scenes die te lang duren en waaronder een boel onnodig zijn. Nergens spannend, op een enkele scene na.
Het wordt zo gebracht dat je enkel meer gaat verlangen naar het uiteindelijk doel van de missie. Er worden pogingen gedaan om karakters uit te diepen, maar dat gebeurt eigenlijk maar op een standaard manier. Soms wat sleperig, maar uiteindelijk nog wel een beetje genietbaar. 2.5 sterren
2,5 [permalink] geplaatst op 15 april 2007, 22:10 uur'Volgens Michael Caine zat de eerste versie perfect in elkaar maar om duistere redenen moest het toch worden herschreven.'
Meld de VPRO-gids over het script.
3,5 [permalink] geplaatst op 16 juli 2007, 11:22 uur En zo ziet iedereen dat smaken nogal kunnen verschillen.
Sommige scenes duren te lang, dan klopt.
Maar naar mijn mening blijven er zat spannende scenes over zodat de film echt in de smaak zal vallen bij liefhebbers van dit genre.
Ik smul van deze film en geef het de verdiende 3,5*
1,0 [permalink] geplaatst op 10 februari 2012, 19:11 uur Met praktisch nul spanning en de vaart gelijk die van een rollatorbestuurder, mag Play Dirty toch duidelijk een misser genoemd worden. Michael Caine en Nigel Davenport zijn ook niet in beste doen. Vermoedelijk hadden ze wel door dat het niks zou worden, want laten we eerlijk wezen: het verhaal gaat echt nergens heen. Komen ze eindelijk bij hun doelwit, blijkt het letterlijk en figuurlijk een decor te zijn. Mijn aandacht was overigens vrij snel weg. Vanuit mijn ooghoeken heb ik nog meegekregen dat het vervolg van de plottwist geen meerwaarde heeft. Gewoon een beetje meeliften op films als Tobruk. De punten zijn eigenlijk alleen voor klassieke kogelgeluiden. Je weet wel, zo’n hoge suis die in twee secondes echoënd verdwijnt. Dat is tenminste nog een lekker oubollig iets waar ik altijd van moet glimlachen.
