The Beaver (2011)

prachtig geacteerd, maar die bever he, had ze nou echt niks anders kunnen verzinnen om de psychose duidelijk te maken?!

The Beaver is geen iddylisch familieportret, noch een typische Hollywoodproduktie. Toch bevat de film (je zou dat wel verwachten) weinig echte verrassingen en afwisseling. De rode draad (zieke geest tegenover een handpop) lijkt psychologisch gefundeerd en zorgvuldig gedramatiseerd. Echter een groot probleem is de besluitenloosheid: het verhaal, zwalkt qua thematiek wat heen en weer tussen komedie, drama en melodrama; de lachwekkende/koddige/absurde scènes werken schadelijk voor de geloofwaardigheid van een schizofrenie thema.

Viel me niet tegen, had ook niet een echte verwachting. Prima voor een zondag middag

Heel aparte filmervaring, serieus en absurd tegelijk maar best ok. Het verhaaltje over de zoon en zijn vriendin had wel weggelaten kunnen worden. Mel is goed en wie weet wint de pop een oscar. Of Mel zelf.

Een uitstekende Mel Gibson in een middelmatige film.

Het verhaal komt nergens boven 'de woensdagavond rtl4 waargebeurde verhalen uit' en het plot rond zijn zoon en zijn vriendin was gewoon zinloos.

Net de moeite waard om de preformence van Gibson te zien.'

De rest snel vergeten.


ps. Gibson moet zelf een film maken!

Vond het begin wat langzaam op gang komen, werd soms wat langdradig met de pop. Verder vind ik dat Mel Gibson dit juist ijzer, maar dan ook ijzer sterk acteert. (Hij brengt de film van 2,5 naar 3,5 ster). Ik vind de betrekking van het gezin goed en noodzakelijk omdat je zo duidelijk de impact krijgt van iemand die een depressie heeft.



Verder ben ik het niet eens met bovenstaand quote. De relatie van de zoon en zijn vriendin geeft wat meer diepte en achterliggende gedachte. Deze achterliggende gedachte geeft aan dat het heel belangrijk is om jezelf te blijven en niet te zijn zoals andere willen of dat je zelf zou willen. En dit heeft ook weer te maken met het hoofdverhaal van "Walter". Hij probeert door middel van the beaver uit de dagelijkse depressie te komen, terwijl hij juist moet proberen om zich zelf weer te vinden.

Met het duidelijk naar Amélie refererende beginstuk toont de film een ambitie die het uiteindelijk niet waar kan maken. De depressie van de hoofdpersoon, en de daaruit volgende psychose, zouden de dramatische hoeksteen van het verhaal moeten zijn. Maar nadat deze aan het begin aardig worden geschetst, worden ze tot vlak voor het einde weggedrukt door het absurde gegegeven van de beverpop en een teveel aan zijweggetjes.

Toch is de film, dankzij een paar momenten van oprechte ontroering en een redelijk gewaagd verhaal, beter dan de trailer deed vermoeden.

Interessant concept maar nogal vlak uitgewerkt, ondanks de goeie rol van Gibson.

Wat in het begin nog voor een lach zorgt slaat langzaam om in een vorm van medelijden. Gibson zorgt dat de film niet doorslaat naar een verkapte zwarte komedie maar zijn aandoening (zoveel mogelijk) als een serieus probleem probeert te brengen. Jammer dat er te veel sentiment aan te pas komt en het verhaal toch wat mak is uitgewerkt om echt indruk te kunnen maken. Moet zeggen dat Gibson hier wel een voortreffelijke rol neer zet die hem haast op het lijf lijkt geschreven. Door hem wordt een matig uitgewerkt maar veel belovend concept toch nog een aardige film.

3*

Een merkwaardige film die vooral door het goede acteren van Mel Gibson toch wist te boeien

Apart maar interessant! Jodie Foster en Mel Gibson deden het fantastisch!
Vind dat de film best wel ondergewaardeerd wordt. Het verhaal is origineel en slecht wordt er niet gespeeld.

3,5*

Beetje goedkope Hollywood productie. Dit is een WOT (Waist of Time). Foster die een relatie met een man heeft, gaat er bij mij niet in. Het komt niet geloofwaardig over. Ze heeft helemaal nikx met mannen.

met zo'n titel had ik een hele andere film verw8 hmm

Horror..?

Mooie film, ik had persoonlijk totaal geen last van het feit dat je naar een handpop zit te kijken. Ik 'geloofde' het wel en het creëerde naar mijn mening soms een extra dimensie.

Deze film verdiend meer....
Ik vond het een erg goede film.
Hij moet een beetje op gang komen maar verteld wel langzaam aan een steeds sterker verhaal wat de gemiddelde kijker misschien niet zal bekoren...

Mooi drama waarin een vader al jaren aan depressies lijdt, en per ongeluk zelf een manier vindt om hiermee om te gaan. De bever wordt eigenlijk gebruikt als een soort buffer en is een means to an end. De film is zeker onderhoudend en het zij-plot van zijn oudste zoon sluit goed aan bij het verhaal. Uitstekend acteerwerk van de gehele cast, vooral Mel Gibson is nog het vermelden waard in een bijzondere en ook lastige rol. Een dik verdiende 3.5 sterren.

Bijzonder filmpje met Mel Gibson in de hoofdrol die dermate in de war is dat hij een bever aan zijn hand nodig heeft om te kunnen functioneren. Op zich valt te leven met deze keuze van de makers, maar af en toe, zoals de scene dat hij zelf letterlijk in gevecht gaat met de bever, tja. Het zijplotje met de zoon waarin ook Jennifer Lawrence een rol speelt kon mij ook wel boeien. Aardig.

Als je kritisch naar Mel Gibson in deze film kijkt zie je pas wat voor een goede acteur hij is. Subliem geacteerd. Tilt deze film naar een hoog niveau.

Echt een wereld film, wat een emotie en wat een diepgang en nog beter acteerwerk. Ik geef 4 sterren, das een hele dikke 8.

Een erg depressieve film met een kleine feel good tintje.... dacht in eerste instantie dat er ook wat te lachen viel, maar mijn mond krulde niet echt op... misschien meer een zwarte komedie!

**/ sterren

mel gibson = baas

Prachtige film...

''I'm the Beaver, Walter and I'm here to save your g*ddamn life.''

Een aparte film met als thema extreme depressie's en waanzinnigheid.

Het verhaal volgt Walter, een familieman die aan depressie lijdt. Als gevolg hiervan is het niet alleen zijn gezondheid wat slechter en slechter wordt, maar ook zijn band met zijn gezin. Zijn oudste zoon vermijd hem liever en wilt totaal niets met hem te maken, zijn jongste mist de aandacht van zijn papa en zijn vrouw herkent haar man niet meer. Het leven van Walter staat op een fatale grens totdat hij een nieuwe vriend ontmoet. Een pop, een bever. Vanaf dat moment begint Walter met een nieuw leven, een leven waar die weer normaal met zijn gezin kan doen en weer succes boekt op zijn werk. Dit is echter van korte tijd totdat de bever niet meer wilt scheiden van Walter.

Raar, maar prima uitgewerkte verhaal met verschillende soorten personages. Walter had het eens goed, zijn bedrijf maakte het goed en zijn omgang met zijn vrouw en kinderen waren stabiel totdat die hopeloos depressief werd. Hij probeert van alles en nog wat, in therapie en medicijnen, maar niets werkt. Zijn oudste zoon Porter, is een scholier die zijn geld verdient door scriptie's te schrijven voor anderen. Hij heeft een grote angst en dat is op zijn vader lijken. Om dit tegen te gaan schrijft die elk kenmerk die zijn vader heeft op en doet er vervolgens alles aan om al die kenmerken te vermijden. Zijn jongste zoon is het liefst alleen en wordt hierdoor gepest. Hij wilt het liefst onzichtbaar worden. Zijn vrouw probeert Walter te steunen en te helpen, maar langzaam maar zeker herkent zei de man waar ze ooit op verliefd werd niet meer. En dan heb je natuurlijk de Bever. Een spreekpop dat Walter heeft gevonden in een container. De Bever ziet zichzelf als een 'medicijn' om een patiënt te helpen distantiëren van zijn negatieve kenmerken.

De banden tussen vader-zoon-moeder worden duidelijk weergegeven. Er ontstaat veel relatieproblemen in de film en met behulp van de Bever is Walter hard bezig om alles weer op orde te krijgen. Hierdoor heeft een film een kleine ´feel good´ momentje, maar dit verandert drastisch wanneer het blijkt dat Walter daadwerkelijk niet zonder de Bever kan, iets waar zijn vrouw schoon genoeg van heeft en haar man genezen terug wilt.

De film is meer drama dan komedie. Af en toe moest ik wel lachen, maar het was voornamelijk dramatische problemen. Wat het hem helemaal deed was de gevecht tussen Walter en de Bever. Het moest serieus voorstellen, maar ik kon niets anders dan verbaasd zijn en lachen.

Het acteren zat er prima in. Ik kon me goed inleven in Walter's situatie en waar Foster mee te maken kreeg. De kinderen deden het ook aardig en ook meteen hun situatie in zo'n soort geval. Mel Gibson's Britse accent vond ik geweldig. Deed me veel aan Jeff Dunham denken. De soundtrack van de film is sterk en ondersteund goed.

Enkel het eindresultaat van de climax tussen Walter en de Bever laten je niet met een goed gevoel achter. Er zal ongetwijfeld een boodschap in de thema zitten, dit was me alleen ontschoten.

Goede film, duurde wel even voor ik me kon inleven in het verhaal. De pop was nogal flauw maar dankzij de acteerprestaties van Gibson kan je het toch serieus nemen. De confrontatie tussen Walter en de Bever was echter een dieptepunt.

Jodie Foster ---> Chapeau!