Last Letters from Monte Rosa (2010)

Laatste Letters van Monte Rosa is een interessant verhaal , over de oorlog in Italie .
Duitsers en Italianen samen in de loopgraven,mooi realistisch gefilmd
Sterke sympathieke film, genoten.

Verwacht geen ruw oorlogsdrama. In tegensteling tot andere oorlogsdrama's nu juist heel rustig gebracht met veel gepraat en weinig rauwe beelden, meer een toneelstuk dan oorlog zegmaar. Het gaat over de spanning tussen Duitsers en Italianen (pro en anti-Duits), een beetje traag en in het begin wat oninteressant, maar het slotstuk maakt veel goed. Daarom toch wel voldoende.

Opmerkelijke Amerikaanse productie waarin Duits en Italiaans gesproken wordt en gebaseerd is op jaren later gevonden correspondentie. Kern is de samenwerking tussen Duitse en Italiaanse soldaten in bezet Italië tijdens de tweede wereldoorlog. Ik miste lijnen en samenhang waardoor deze te trage film niet zo aangrijpend is geworden als de regisseur voor ogen stond. Feit is wel dat de Duitse bezetters er ook in deze film niet best vanaf komen.

Een wat ongewone oorlogsfilm dit, met een merkwaardig verhaal, dat echter beter had kunnen worden uitgewerkt.
De film is nogal traag en soms wel heel saai.
Wel goed is dat men de Italiaanse en Duitse troepen hun eigen taal laat spreken, raar eigenlijk voor een Amerikaanse oorlogsfilm dat je geen woord Engels hoort.

Slechte oorlogsfilm.

Ik ben natuurlijk films van een ander kaliber gewend, maar dit sloeg helemaal nergens op.

Verhaal was flinterdun of is er helemaal niet. Enkel wat redelijk doorkwam was de samenwerking tussen Duitse en Italiaanse soldaten, wat niet echt geweldig was.

Personages wekten absoluut geen interesse en zijn erg oppervlakkig. Zo heb je een Duitse officier en ongeveer 25 Duitse soldaten, die (nog wel) versterkd worden door nog geen 20 Italianen. Er zit wel een Duitse acteur die ook in Stalingrad speelde.

De tanks op de DVD-hoes zijn enorm misleidend, want die komen er helemaal niet in voor. Enkel een paar jeeps en Amerikaanse vliegtuigen die van een ander fragment komen. Er zit ook totaal geen harde actie in. Een paar aanslagen met bommen van vliegtuigen, die qua effecten nog niet eens vergelijkbaar zijn met een ontploffing van een handgranaat.

Wel heeft de film een paar voordelen: er wordt gewoon Duits en Italiaans gesproken en de speelduur is zo'n 75 minuten. Het is dus geen hele lange zit, ondanks dat het op vele fronten traag is.

Liefhebbers van oorlogsfilms kunnen dit het beste vermijden.

Deze relatief korte en onschuldige productie heeft me aan het nadenken gezet en waar grootschalige veldslagen veel indruk kunnen maken wordt het besef van het aantal onschuldige slachtoffers in de Tweede Wereldoorlog hier juist enorm aangescherpt. We nemen een kijkje bij een willekeurige luitenant met zijn übermensch-peleton en doormiddel van de alledaagse situaties wordt er benadrukt dat deze soldaten ook gewoon normaal zijn en niet zo geschift in elkaar zitten als Hitler. Dit lijkt vanzelfsprekend maar wanneer we in Saving Private Ryan op pad gaan met de geallieerden krijg ik toch al snel een haat-gevoel jegens de 'moffen' en dat is onjuist. Ook zij volgen hun bevelen op en that's it. Treurig om deze groep te volgen in een uitzichtloze situatie waarbij hoop langzaamaan een fictief begrip wordt. Acteurs spelen goed en het feit dat er zowel Duits als Italiaans (en op het einde Amerikaans) wordt gesproken voegt veel toe aan het realeitsgehalte. Sterk.