China Girl (1987)

..... wat natuurlijk zelf een variant was op het aloude Romeo and Juliet.

Een film waar ik gemengde gevoelens over heb. Visueel ziet het er allemaal werkelijk prachtig uit, mooie sfeervolle scènes met Chinatown en Little Italy als decor. Aan de andere kant, het verhaal is nogal rommelig. Het blijft een raadsel waarom de hoofdrolspelers zo hevig verliefd worden en hun families de rug toekeren. Je ziet ze maar in pakweg drie scènes bij elkaar, twee keer in een disco en één keer terwijl ze aan het vrijen zijn. Ferrara richt zich teveel op pretentieloze gevechten en dat gaat ten koste van het liefdesverhaal.

De soundtrack is wel een pluspunt, typische jaren tachtig muziek met passende dansscènes in rokerige discotheken. Geinig om te zien hoe men danste in the 80's.

Het acteerwerk is wisselvallig. Richard Panebianco en Sari Chang vind ik beiden matig acteren, chemie tussen de twee acteurs ontbreekt. James Russo en David Caruso doen het een stuk beter.

Dit heb ik dus vaker met Ferrara, de man kan prachtige beelden schieten maar slaagt er soms niet in om het verhaal goed uit te werken. China Girl is visueel een pareltje, maar mist (net als The Driller Killer) de nodige diepgang om zich te kunnen meten met het beste werk van Ferrara.

Out of all of the films he has directed, Abel Ferrara has stated that China Girl is his favorite. bron