Vendredi Soir (2002)

Ik kan me daar wel een beetje in vinden. Toch vind ik dit Denis' mooiste film (voor zover ik ze gezien heb, dan toch) - en dat terwijl ik mezelf als een Denis-liefhebber beschouw. Haar films moeten het nooit hebben van inhoudelijke uitdieping, maar zoals altijd vond ik het visueel verbluffend mooi. De sensualiteit in Vendredi Soir vond ik vooral erg overtuigend: met een minimum aan dialogen, maar met veelzeggende beelden wordt subtiel en gedetailleerd een broeierige, intieme sfeer gecreëerd.

Trouwens… gebeurt de flirt nu echt? Of is het haar fantasie op haar laatste avond alleen? Waarom danst het lettertje achter op de auto voor haar van de ene naar de andere kant?

Visueel heel erg knap en sfeervol, maar enkel de eerste drie kwartier boeiend. Ik wachtte heel de tijd op een climax die er helemaal niet kwam. Het einde vond ik heel flauw, en de seksscènes op het einde deden me absoluut niks.

Ik sluit me aan bij Koekebakker. Een eerste kennismaking met Denis die naar veel meer smaakt. Ik heb echt genoten.

Ruim 4.0*

Het langzame van de file is in de film goed tot uitbeelding gebracht!

Een film kan traagheid perfect in beeld brengen, het zou leuk zijn als het interessante van de film daarmee behouden bleef. Maar het gebrek aan dialoog, het gebrek aan nagenoeg elke plotontwikkeling en het gebrek aan binding met de personages maakten dit voor mij een lange zit. Na de zoveelste 'passionele' uitspatting van de hoofdpersonen zag ik het nut er niet meer van in. Ik zoek aal een tijdje naar een ander woord, maar 'saai' dekt voor mij als enige de lading van deze film. 1,0*

Pfff, wat een vage en lege film.
Ik voelde totaal geen binding met de hoofdpersonages en de bijrollen worden overdreven theatraal gespeeld. Valérie Lemercier kijkt de hele film alsof ze net wakker is en niet weet waar ze precies is. Ik werd niks wijzer van haar personage. Ze heeft van Denis de opdracht gekregen de hele film droevig te kijken en op het einde van de film mag ze eindelijk een paar seconden lachen.
Die arrogante fransman die ze ontmoet is zo mogelijk nog vager. Hij heeft een overhemd aan, rookt sigaretten en heeft een air alsof hij Jean-Paul Belmondo is, maar uiteindelijk is het maar een saaie lul. Wie hij is en wat zijn motieven zijn (behalve 'getting laid') weet ik niet.
De film kent een hele trage en saaie start in de file. Zelf in de file staan is al saai en vervelend, maar kijken naar verveelde mensen die in de file staan is nog erger. Om maar niet te laten blijken dat er slechts 1 straat is afgezet voor de film, zie je enkel de camera dicht bovenop de auto's. Ziet er allemaal erg nep uit.
Helaas voor mij dus niet al te prettige kennismaking met Claire Denis. Maar ik heb goede hoop dat Trouble Every Day me meer aanspreekt. Aan het plot te lezen en de acteurs, verwacht ik daar veel meer van.

wie in de file staan boeiend vindt mag deze film beslist niet missen. was vooral heel erg blij dat het gedaan was, veel naar de klok gekeken en toch blijven hopen dat er nog iets zou gebeuren op het eind, helaas.... zeer indrukwekkende verfilming van een file zie ik hierboven staan, ik vind zelf in de file staan nog een pak boeiender. slaapverwekkende cinema, niet aan mij besteed. toch 1 voor de moeite.

Mijn hele leven nooit films van Claire Denis gezien en nu, in een week tijd, twee. Na Beau Travail is dit weer zo'n film waar de nadruk op mooie plaatjes ligt en de kijker het verhaal er zelf bij mag verzinnen. Ook deze film was weer niet echt aan mij besteed. Het eerste gedeelte in de file was visueel wel heel mooi met alle reflecties in de ruiten (vandaar de toch nog behoorlijke score) , maar ik blijf toch met het gevoel achter dat Denis zich er allemaal wel heel gemakkelijk van af maakt. Zo krijg je als kijker geen enkel idee wat het nou is dat de twee hoofdrolspelers zo aantrekkelijk aan elkaar vinden. En waarschijnlijk ontbreken de dialogen om te verhullen dat de acteurs niet kunnen acteren.

Voor mij blijven een goed verhaal en interessante karakters essentieel voor een film. Het is misschien nog belangrijker dan de cinematografische kant van de film. Laat ik vooropstellen dat de beelden in deze film aardig zijn, dan is het wel duidelijk dat ik niet te spreken ben over de karakters en het verhaal. Er gebeurt namelijk zo weinig in deze film, en als er iets gebeurt verliest het al snel je interesse. Dit maakt deze film te lang, ondanks de korte speelduur.

Jee, neo!

Als je dit al zo ervaart zal het oeuvre van Claire Denis je nog veel plezier gaan bezorgen. Nenette et Boni is top, maar dit vond ik als, zeer doorgewinterd fan, toch haar zwakste werk.

Maar omdat Denis' sterke kanten (minimalistische uitwerking, maar sfeer (en vooral sensualiteit (goede woordkeuze!)) scheppen door camerawerk (Agnes Godard nog steeds mijn all-time favourite) licht, muziek etc) je bevallen zit het denk ik wel goed.

Ik ben dol op haakjes ( ) in een zin

Het is alsof Denis aan het schilderen is. Het rustige camerawerk van Godard ervaar ik als een penseelstreek. Het doek is het celluloid. De dialogen zijn teruggebracht tot de essentie. Alleen maar beelden. En muziek. Het is kijken en denken en invullen en fantaseren. Oftewel is deze mysterieuze ''gentlemen'' niet gewoon haar man?

Tegenvaller! De eerste vijf minuten waren prachtig - ambient-achtige muziek, een ontwakend blauw Parijs - en het eerste half uur veelbelovend. Maar nadat die vervelende man in het spel kwam, met zijn vage onverklaarde acties, zaten we opeens naar een veel te lang durend erotisch schouwspel te kijken...