Wat is er dan zo vreemd aan dat stuk van Schnitzler?Het is toch geen Artaud of Arrabal oid.Overigens ging het stuk van Schnitzler vooral over het doorgeven van syfilis,maar dankzij de medische vooruitgang kon O. er een luchtiger draai aan geven(p.s.:wat zalig dat je nu maar een spuitje in je ... hoeft te krigen en je kunt er weer tegenaan,leve de vooruitgang

).
Verder een trademark Ophuls over dartele mannetjes en wijfjes die elkaars lichamen doorgeven tegen spetterende decors en op catchy achtergrondmuziek van Oscar Straus,audiovisueel is het allemaal prima in orde.Zijn cameratechniek zoals we die kennen uit LP of LBDMD had hij echter nog niet ten volle ontwikkeld.
Hoewel de thematiek wat gedateerd is,is de film in bepaalde opzichten krek postmodern:verteller Walbrook keuvelt met de kijkertjes en we krijgen doodleuk het achtergrondorkest in beeld.JLG eet je hart uit.
Als kritiek kun je ook nog aanvoeren dat de rondedans der personages toch wat geraffineerder uitgewerkt had mogen worden.
Met namen als b.v. Barrault of Signoret is het acteerwerk hoewel gedateerd,in orde, muv de actrice die de actrice speelt en van wie ik zou durven zweren dat ze een tranny is/was.
Geen topper en gedateerd imho,slechts aanbevolen voor de echte Ophuls tifosi en liefhebbers van "het soort films dat ze tegenwoordig niet meer maken".