Lonely Are the Brave (1962)

Geweldig, en nog eens geweldig!!!

Het moet zo’n 40 jaar geleden zijn dat ik Lonely are the Brave in de bioscoop zag die blijkbaar een enorme indruk op mij gemaakt heeft als plusminus 14 jarige, want deze film blijft bij mij nog regelmatig na echoën .
Via de geweldige site MOVIEHUNTER heb ik nu de DVD van deze film in huis op het PAL systeem.
De eerste twee shots gezien, het is gelijk weer raak. Later rustig genieten, ik voel me nu nog een beetje te overdonderd.

Deze film met Kirk Douglas met een door Dalton Trumbo ( o.a. Spartacus, Papillon en ook bekend als slachtoffer van de communistenjacht door McCarthy) op een boek gebaseerd scenario heb ik nog steeds in een heel apart laatje zitten in mijn geheugen samen met Samurai Rebellion van Kobayashi dat af en toe heel spontaan open gaat.

wordt vervolgd.

BASWAS

Geheugen is een vreemde zaak. Zo veertig jaar geleden zag ik een film van de acteur Kirk Douglas met in de titel iets van het woordje lonely en ik dacht ook nog cowboy of zoiets. De film draaide in een ordinaire bios met de naam Luxor in een provinciestadje. Bij deze bioscoopzaal, achter het glas van het kassahokje een altijd met wol en naalden breiende blondine met grote borsten kon je als jochie jezelf ook vergapen in vitrines aan foto’s en mooie affiches van films.

Bij Allmovie of IMDB is tegenwoordig een filmtitel met het woord lonely en de acteursnaam Douglas gemakkelijk terug te vinden. Het bleek om de film Lonely are the Brave (1962) te gaan.
Op de een of andere manier heeft deze film tussen andere cowboy-, oorlogs- en liefdesfilms indruk op mij als zestienjarige gemaakt, iets richting verraad en moderniteit, hij spookte in ieder geval af en toe nog door mijn hoofd op een aangenaam stoere manier.
Later eind jaren zestig had ik een soort gelijke ervaring met de verraderlijke kant van vooruitgang bij de Japanse Film Samurai Rebellion welke film reeds op DVD is uitgebracht. Na zoveel jaren blijkt deze samurai film nog steeds perfect te zijn en het plot na zoveel jaren nog steeds recht overeind.

Lonely are the Brave is niet op DVD uitgebracht, wel op VHS alleen met het Amerikaanse NTSC (never the same colour) systeem en daar heb ik op een PAL-video met NTSC afspeelmogelijkheden slechte ervaringen mee. Toch wilde ik deze film al een tijdlang nog eens terug bekijken en na zoveel jaren later de prachtfilm Samurai Rebellion weer met veel plezier gezien te hebben, werd dat gevoel alleen maar versterkt.
In een zoekprogramma voor het internet vulde ik de mij nu bekende titel in en kwam op de site Moviehunter terecht die aanbiedt om iedere niet regulier verkrijgbare film voor je op te sporen en op DVD te zetten ook met de mogelijkheid op een DVD met het Europese PAL-systeem.

De film nu in huis, een kwalitatief redelijk goede kopie, soms alleen wat interferentie in beeld van het kopiëren vooral bij de kleine ruitjes van een bewegende blouse wat een visueel golvend effect geeft als bij vloeistofdia’s uit het begin van de flower-power in de jaren zestig, maar dat mag de reeds lang gezochte pret niet drukken.
De eerste twee shots die ik terug zag spraken mij weer heftig aan door het sterke contrast, de film wordt daarna soms iets truttiger dan tegenwoordig cool is door een verschil in romantiek bij de twee verschillende tijdgeesten.
De film blijft nog steeds intrigeren, iets richting Josef K. die als een eenzame cowboy of Odyssee te paard in het wilde westen, plots doorkruist door highways met autoverkeer, in gevecht raakt gelijk Don Quichot met prikkeldraad, bordjes verboden toegang, gevangenistralies, jeeps, een helikopter en uiteindelijk een vrachttruck als tegenstanders van zijn natuurlijke vrijheid.

De filmanekdote in het kort gaat over een vrije cowboy (voormalig marinier) met paard die zichzelf laat opsluiten in de gevangenis om zijn door dik en dun vriend te helpen ontsnappen. De vriend wil echter tijdens de mogelijk gemaakte ontsnapping niet mee naar de vrijheid vanwege bijkomende risico’s. De ontsnapte cowboy krijgt na zijn herwonnen vrijheid wetsdienaren achter zich aan met de in die tijd ter beschikkingstaande modernste hulpmiddelen.
Dit verhaaltje is eigenlijk niet belangrijk, het doet alleen maar niet te opvallend dienst als een dramatisch paard om een kar vooruit te trekkend vol vraagtekens bij het begrip vooruitgang en geeft de film wat aantrekkelijke paardenkracht om zo tegelijkertijd het naar zoete verhaaltjes snakkende kijkvee op de eindeloze geldprairie tevreden te stellen.

Tijdens het kijken naar de film moest ik denken aan het verhaal van een Irakees in de krant vlak na de Amerikaans inval in Irak. Hij vond de Amerikanen maar een laf zooitje, eerst komen ze met grote bommenwerpers om de boel helemaal plat te bombarderen, dan mogen straaljagers het karwei voortzetten en als de ergste angels uit het Irakese verzet gehaald zijn dan pas durven Amerikaanse soldaten tevoorschijn te komen voor een man tot man gevecht.
Ik kan de Amerikaanse strategen geen ongelijk geven. De Irakees trouwens ook niet die een andere kijk geeft met de visie dat achter de technisch moderne macht ook een watjeshouding schuil gaat. Het lijkt mij goed om deze mogelijke zwakke plek ook in ogenschouw te durven nemen en te doorzien dat uit een gebrek aan passie sommige zogenaamde leiders schijnheilig rondstrooien met grote woorden als vrijheid en democratie. Twee woorden die totaal leeggezogen lijken te zijn door een heimelijke vorm van vampirisme als de ook aanwezige blindenvlekken in de moraal van het kapitalisme om nog maar niet de vraag te stellen waar doen wij als zwijgende meerderheid daarin ook mee.

"De dansers zijn vervangen maar de dans is hetzelfde gebleven", om een Rwandees spreekwoord te gebruiken.

Een verrassende naam bij de gegevens van de film is Dalton Trumbo, hij heeft het scenario van Lonely are the Brave (’62) geschreven met een bestaand boek als basis. Als scenarioschrijver is Trumbo ondermeer bekend van films als Spartacus (’60 Kubrick) en Papillion (’73). Daarnaast was hij in de jaren vijftig één van de leden van de Hollywood Ten die door de communistenjacht onder leiding van McCarthy de gevangenis invloog omdat hij weigerde mee te werken met het House of Un-American Activities Committee. Trumbo zag zich nog vele jaren daarna genoodzaakt om scripts te schrijven onder pseudoniem.
Om het naast Trumbo over nog een ander Amerikaans niet-watje te hebben de volgende anekdote: de pas overleden toneelschrijver Arthur Miller moest ook ooit voor de HUAC verschijnen, hij deed dit zonder de naam van één enkele collega te noemen met mogelijke communistische sympathieën zoals de schrijver/regisseur Elia Kazan dat wel gedaan heeft.
Miller antwoordde op de vraag van een lid van het comité of hij zich slachtoffer voelde van communistische organisaties: "Neen, want ik ben een volwassene en geen kind meer, ik ben op zoek naar een wereld die volmaakt zou kunnen zijn, ik vind dat nodig om mijzelf als schrijver te ontwikkelen, ik schaam mij daar niet voor, ik aanvaard mijn leven, ik heb veel geleerd."

Een andere verrassing bij het terugzien van de film Lonely are the Brave waren ook andere namen van toen voor mij nog niet en nu wel enigszins bekende acteurs.
De eerste naam is die van Gena Rowlands met haar prachtige rol als psychotische huisvrouw in A Woman under the Influence (’74) met Peter Falk (o.a. Mr. Columbo en Der Himmel über Berlin) als haar filmechtgenoot, in werkelijkheid was zij getrouwd met de regisseur John Cassavetes voor filminsiders de naam van een zeer eigenzinnige Amerikaanse filmer die soms noodgedwongen zijn brood moest verdienen als acteur o.a. te zien in Rosemary’s Baby van Roman Polanski.
Een volgende acteursnaam die bij het terugzien van de film nu heel bekend voorkomt is van Walter Matthau die als droogkomische acteur later bekendheid kreeg door vooral zijn rol in de film The Fortune Cookie ('66) van Billy Wilder.
En dan twee namen van acteurs in een bijrol, de bijna altijd in iedere cowboyfilms aanwezige aardige good old ploert George Kennedy en Carroll O’Connor, de laatste maakte in Nederland naam en gezicht met zijn rol als brommende huisvader Archie met eigen stoel in de serie All in the Family bij de VPRO en de laatste jaren zag ik hem soms ook tijdens het zappen in een rol als politieman voorbijschuiven in de televisieserie In the Heat of the Night.

Grappig hoe een film uit een ver grijs verleden bij het weerzien ingehaald is door de tijd en dat de nu, eigenlijk ietsje vroeger dan nu, enigszins bekende mensen toen al meespeelden, zonder ze later ooit in andere films herkend te hebben, in een algemeen weinig bekende film die ik in een provinciaal bioscoopzaaltje gezien heb en die bij mij ongewild een stevige indruk achterliet.

De dansers zijn vervangen maar de dans is hetzelfde gebleven.

BASWAS

Muziek is voor mij uiteindelijk een van de mooiste uitingen vanwege de abstractheid, maar let er bij films liever niet te sterk op. Vaag herinner ik mij het trompetje.
Ik zal nog eens terugkijken en dan op de muziekscore letten, het is in ieder geval al een compliment dat de muziek nooit in deze film te nadrukkelijk opvalt door mislukte scènes voor het gevoel te moeten aandikken of redden.

Als prachtige uitzondering op mijn hier geplaatste losse regels geldt bijvoorbeeld West Side Story die ik laatst na lange tijd ook weer teruggezien heb, wat een prachtige evenwichtige eenheid vormt de muziek in die film met het beeld.

BASWAS

* DVDrelease: 7 juli a.s..

Het werd ook hoog tijd dat die DVD er kwam.

(Te)lang niet meer gezien.

Vooral het hartverscheurende einde van de film is mijn geheugen gebeiteld.

DVDreview: above-average transfer.

De DVD is onderweg, maar zondagochtend 26 juni a.s. op de ZDF (01.55 - 03.40u.).

Excellente R-1 DVD transfer, extra's en film; kippenvel. Gedetailleerde review na mijn vakantie; kortom aanrader!

Die Dogie heeft me daar nogal een lange vakantie.

Ook ik heb deze film lange tijd geleden al eens gezien, al kon ik mij er weinig van herinneren.
Misschien maakte de film nu meer indruk op mij dan destijds.
Prachtige film. Humorvol, enerverend spannend en een indrukwekkend einde.
Douglas is op zijn best in dit verhaal met een lach en een traan.
Ook de diverse bijrollen maken deze film tot een bijna perfecte. Al kan ik nu zo één, twee, drie niet aangeven wat er niet perfect aan zou zijn. Misschien toch het einde dat je enigszins bedroefd achterlaat.

Deze komt net binnen, mooi zwart wit cinema perfect beeld, maar die had ik nog ergens opgeslagen, maar ja liever 2 dan geen, herinner dat gevecht Guanacanal-Korea, e n dat paard, heet wat ik me nu ga inschenken. goede film, modernere westeren, bij herzien volgd waardering

Zo horen ze een beetje te zijn. Toch wat meer mijn kopje thee dit, qua sfeer zit het hier echt meteen goed. De zwart/wit cinematografie is echt een big plus, by far de mooiste western die ik heb gezien. Niet dat dit zo schitterend was, meer omdat het algemene visuele niveau tergend laag ligt wat mij betreft.

Het heeft op de eerste plaats niet te lijden onder oerlelijke kleuren, dat is erg mooi meegenomen. Het verhaaltje is er één met een strakke spanningsboog, de aanloop naar zijn plannetje is erg vermakelijk met als hoogtepunt het gevecht met 1 arm Toffe scene! Sowieso voelt de hele film erg 'warm', luchtig en relaxt, maar toch met de nodige oplevingen.

Vooral het laatste gedeelte is strak, met z'n paard door de bossen en heuvels levert dat fraaie plaatjes op en het gevoel met z'n paard wordt hier heel sterk duidelijk, wat het einde eigenlijk alleen maar mooier maakt, wanneer z'n paard het voor hem 'verpest'. De eindscene is uiteindelijk wellicht de mooiste, de stortregen zorgt echt voor een sfeervolle afsluiting waarin Kirk (die overigens écht heel tof speelt, heel simpel maar doeltreffend) er toch niet goed van af weet te komen.

Eerste goede voldoende binnen 't genre, biedt hoop . Aanrader!

Behoorlijk saaie film. Echt slecht is het niet, maar ik heb geen memorabel moment gezien. Na een uur vroeg ik me af wat ik tot nu toe eigenlijk had gezien. De laatste drie kwartier werden wel iets beter, maar nog altijd is het grote plaatje vrij pover. Ik heb Douglas als acteur best wel hoog zitten (in o.a. Paths of Glory en Spartacus speelde hij weergaloos), maar hier speelt hij een slap personage. Zelf kan hij er misschien niks aan doen, maar ik vond hem oninteressant. Ik kan geen een eigenschap noemen waarvan ik denk dat ik die over een maand nog steeds ken. Echt storend of irritant was het niet, maar zijn personage had gewoon geen charisma. Iets waar ik me wel aan gestoord heb, was de muziek. Losstaand een prima score, maar ik vond het niet passen bij de film. Veel spannende muziek bij scènes waar het absoluut niet spannend. Dat kan aan mij liggen, maar muziek creëert meestal voor een groot deel de sfeer. Hier had de muziek juist een tegenovergesteld effect. Maar als ik dan mijn ogen sloot en puur naar de muziek luisterde, hoorde ik een uitstekende score. Jammer toch...
Verder vond ik het gewoon niet boeiend. De scènes in de gevangenis gingen nergens over en ik haat scènes waarvan je achteraf denkt: Ok, dus? Waarom moet dit in de film? Het ging ook allemaal veel te makkelijk, die uitbraak. Verder ook veel lelijke shots van een niet boeiend landschap. En dan nog vaak lang blijven hangen in één camerastandpunt...
Absoluut geen noemenswaardige scènes en een film die ik morgen alweer vergeten ben.

Vannacht op TV te zien > ZDF > 1:50 uur