A Fei Jing Juen (1991)

In alles een verbetering op Kar Wai's eerste film.

Maggie Cheung en Andy Lau zijn weer terug van de partij. Beiden zijn duidelijk sterker geworden, stralen meer uit (verder trouwens iemand die weet of die Leslie en Jacky Cheung familie zijn ?). Hoofdrol is echter weggelegd voor Tony Leung, China's meest getalenteerde acteur. Echt heerlijk welke presence die man heeft. Draagt de film dan ook makkelijk, terwijl de rest mooi mee acteerd.

Hoogtepunt van de film is de sfeer die er hangt. Niet eens met de eerste quote hierboven, daar slaagde Kar Wai al in met z'n eerste film, maar de tendens wordt duidelijk doorgezet. Het crimi verhaaltje wordt er verder uitgefilterd en de romance/het harde karakter van Leung komen centraal te staan. Visueel is deze film prachtig. Nog steeds niet op niveau van Love/2046 maar een stevige aanzet. Verbaast mij dan ook dat de Kar Wai's die hier op volgen visueel veel kariger zijn. Doyle levert hier in ieder geval een visitiekaartje af.

Muziek is ook erg mooi. Kar Wai gebruikt wel een paar bekende deuntjes maar mijdt gelukkig vokalen. Komt z'n film veel beter uit. Verder is het genieten van de interactie tussen de personages, maar uiteindelijk dus het broeierige, kille en drukkende sfeertje dat overheerst.

Kleine 4*

Ik dacht van niet. Jacky is toch wel snel weer weggezakt, was met name een korte periode bij John Woo populair, maar hij is meer een zanger dan acteur (hoewel veel dat combineren).

Leslie is toch wel een groot acteur geweest. Eigenlijk totdat hij van een hotel afsprong... Ben het met je eens Tony Leung is de top!

Mij viel bij herzien op dat Days of Being Wild echt een vingeroefening is op Wong's latere meesterwerken. Sommige scens zijn letterlijk terug te vinden in In the Mood for Love.

Geen goed woordje over voor Lau ?

Hoewel het al een hele tijd geleden is viel mij de overeenkomst met In The Mood For Love ook erg op. Toch wel apart aangezien ik de films die daartussen komen toch herinner als iets compleet anders.

Een vingeroefening zou ik het niet durven noemen, deze films heeft kwaliteiten genoeg om op zichzelf te staan, maar de rest van de trilogie is heel duidelijk geëvolueerd uit deze film.

Geldt ook voor Happy Together; die scene in de taxi is ook terug te vinden in Love (en 2046). Deze viel mij het meest op, maar er zullen er ongetwijfeld nog meer zijn.

Verder eens met onderhond; Scenes zijn nagenoeg hetzelfde, maar overall zijn de films zeker uniek.

O jee, verkeerde woordkeuze? De film is inderdaad goed, maar neit zo goed als de twee latere. Voorstudie? Of gewoon 'het eerste deel'?

Las dat je Happy Together nog gaat kijken (of inmiddels al gedaan). Toch wel wel een heftig andere film dan gebruikelijk. Meer uitgesproken in vormgeving, karakters én verhaal. Ik heb nog een haarscherp gescande foto uit de vitrineset (promotiemateriaal van de film tbv filmhuis) van Leslie Cheung uit die film (en die hangt op mijn werk (zonder zwart lintje )

Happy Together (en ondertussen ook Eros) liggen op de stapel nog te kijken films.

Persoonlijk spraken de film tussen deze en In The Mood for Love mij niet zo aan, maar ik ben benieuwd. Wil ze ook nog wel een keertje een herkansing gunnen.

Eros!

Eigenlijk (hee stiekem) als je het mij vraagt het beste dat Wong Kar-wai heeft gemaakt!

Is ook voor mij zijn mindere periode. Lijkt een beetje zoekende met Ashes of Time (3), en ook Happy Togeter (3) en Chunking Express (net 4) waren niet echt sterk. Fallen Angels (4,5) daarentegen is wel weer heel erg gaaf.

De nachtwaker die als steunpunt en mogelijk enige houvast in een wat onbegrijpelijke, harde wereld voor een verlaten meisje dient. De nachtelijke gesprekken staan in het teken van verlangens en ambities, waarbij ook niet wordt nagelaten terug te kijken op een wat vervelende periode die lang aanvoelde als goed. Deze periode bestond weliswaar uit onzekerheid maar bracht uiteindelijk toch nog wat liefde teweeg. Al zou het vanuit het andere kamp louter voortkomen uit een ondoordringbare drang naar sex. Yuddy is voor velen ongrijpbaar en gedraagt zich daar ook naar, tamelijk onsympathiek, hypocriet personage wat op zich een fijn contrast vormt met de levendige en oprecht lijkende nachtwaker die zijn dromen achterna gaat en uiteindelijk beseft wat hij nou zo node mistte.

De muziek is mooi en het kleurengebruik in deze film ziet er zeer verzorgd uit. Weliswaar maakt Wong nog niet gebruik van heftige kleurencontrasten zoals in 2046 of Fa Yeung Nin Wa. Doyle zorgt hier echter wel voor een passende sfeer waarin de kleuren nooit echt fel ogen maar elkaar perfect overlappen, de camera versterkt dit beeld door de kleuren niet haarscherp in beeld te brengen maar juist wat vaag en onstuimig zoals de hoofdrolspelers die ook zoeken naar hun rol in de maatschappij. 4*

Ik zag hier de ironie niet in en wachtte dus op een optreden van Tony Leung. Het blijft dus bij een cameo.

Mooie film van Wong Kar-Wai!

Ik zie er de ironie eerlijk gezegd ook niet van in

Kan zijn dat ik me vergist heb, staat me nog maar erg weinig bij van deze film, maar volgens mij had Leung toch een aardig rolletje in deze film ?

Tony Leung verschijnt in de laatste 3 minuten (volledig los van alle andere personages) en heeft een korte sfeervolle scene 'als een man met geld'. Of ik moet een totaal verknipte versie hebben gezien, maar dat betwijfel ik.

(op IMDB staat ie ook als allerlaatste vermeld bij de credits).

Volgens mij herken ik m'n eigen ironie niet meer dan. Stom internet

Ik wist helemaal niet dat dit bij elkaar een trilogie vormde. Ik dacht dat er In the Mood for Love was en 2046, las ik net op Wikipedia dat er nog een deel bij hoorde! Is deze ook de moeite waard?

Vind ik wel. Ik zag de film voor ItMfL en 2046 er waren, toen met onervaren oog. Een herkijkbeurt deed evenwel wonderen. Een hele fijn film met vergelijkbare sfeer als de twee meesterwerken. Opvallend veel gekopieerde scenes ook.

Ik ben benieuwd. Nu maar uitvinden of ik hem ergens kan zien.

Opvallend kleurloze film (letterlijk dan), echt alle felle kleuren worden geschuwd. Dit draagt op knappe wijze bij aan de onderkoelde sfeer. Best mooi geschoten, maar het verhaaltje kabbelde wat rustig voort zonder echt aan te grijpen. Opvolger Chungking Express vind ik op zowat alle fronten beter uitgewerkt en kon mij dan ook stukken meer boeien.

Een aantal thema's en personages die steevast in Wong Kar Wai's latere werk opduiken worden hier voor het eerst geïntroduceerd. Zo komt bijvoorbeeld de voorbijgaande aard van de liefde aan bod, en ook het personage (ik noem het maar 'de rouwer') dat zodanig in zichzelf gekeerd is bij het verwerken van een liefdesbreuk, dat hij/zij nieuwe kansen op liefde niet opmerkt en laat voorbijgaan (bv. Maggie Cheung in deze film en Tony Leung in Chungking Express).

Ik kan me dus best wel vinden in bovenstaande stelling dat je deze film kan beschouwen als een 'vingeroefening' voor zijn latere werk. Weze wel dat deze vingeroefening een knappe film op zich is natuurlijk, die best gezien mag worden.

Grandioze film weer van Wong. Wat een sfeervolle shots, wat een heerlijke soundtrack. De keus voor enkel instrumentale Westerse muziek klopt op één of andere manier als een bus. Wongs eerste samenwerking met Doyle trouwens, die meteen zijn stempel drukt op deze film. Jammer alleen van het matige beeld en geluid van de rip die ik zag. Nu alleen zijn debuut en Happy together nog, dan heb ik ze allemaal gezien.

Fantastische film, met (toen al) zeer herkenbare Wong/Doyle stijl. Het verhaal dat Wong hier presenteert behoort tot één van z'n beste. Sterker nog, het vertelsel is imo sterker dan de visuele stijl. Natuurlijk tovert Wong wederom de ene na andere schitterende shot en oogden z'n trackingshots hypnotiserend, met daarbij uiteraard geholpen door een magnifiek soundtrack. Zo Karakteristiek als Kar Wai het creëert is het gewoon genieten geblazen. Leslie Cheung's salsa-dans onder de muziek van Xavier Cugat bijvoorbeeld, dit soort scènes zijn toch gewoon om te smullen!

Meteen maar wat tegengeluid dan. Ik vind Days of Being Wild toch wel tot Kar Wai Wong's beste werk horen. Eigenlijk is het een combinatie van zijn stijl in de midden van de jaren '90 en het In the Mood For Love/2046-tijdperk. Maar vooral de negatieve aspecten van de eerstgenoemde periode zijn hier uitgefilterd. Days of Being Wild is vooral veel rustiger en gestileerd; de chaos uit een Happy Together is hier niet terug te vinden. Toch zitten er in de film van die prachtige, hartverscheurende momenten die ook die films geslaagd maken. Wat dacht je bijvoorbeeld van de scène dat hij met zijn rug van zijn adoptiemoeder wegloopt, zodat zij zijn gezicht nooit zal zien of de politieman die naast de lege telefooncel staat te wachten? Ook hier weet Kar Wai met een voice-over van een zinnetje of twee zoveel emotie los te weken.

Maar vooral atypisch van wat ik toch nu toe van Kar Wai gezien had, is de hoeveelheid tekst en dialoog. Die is hier veel meer aanwezig en dankzij de fantastische acteurs en de goede teksten werkt dat goed. Interessante karakters, stuk voor stuk en dat wordt nog eens ondersteund door de verhaalstructuur, die verschillende personages met elkaar in contact laat komen, ondanks dat ze aanvankelijk niet zoveel met elkaar van doen hebben.

Kortom, een aardige verrassing en dus weer een topfilm van Kar Wai Wong, die zich toch ook met zijn beste films laat meten. Fijn dat hij eindelijk in Nederland uit is op dvd!

Voor mij stukken beter als 'In the Mood for Love' en ongeveer van hetzelfde niveau als 'Happy Together'. Persoonlijk houd ik meer van een verhaallijn die wat duidelijker is.

Door Chungking Express was ik nogal bang voor Wai's vroegere werk maar die twijfel was ongegrond. De cinematografie van Doyle is hier wonderschoon, veel mooier dan later in Chungking Express. The Days of Being Wild deed me erg veel denken aan In the Mood for Love. Het heerlijke voortkabbelende tempo, de mooie cinematografie, een mooi vertaalde relatie tussen twee mensen.


Verhaalstructuur is ook erg bijzonder. Zoals Knisper al aangaf is het magistraal gedaan hoe verschillende personages elkaar ontmoeten zonder dat dat enige significantie heeft voor de relatie van die personages. Vooral erg genoten van de scenes met nachtwaker, die zijn steun verleent aan een verdwaald en fragiel meisje die gekrenkt is in de liefde en daar moeilijk afstand van kan doen.


Erg mooie Wai weer, zeker één van zijn mooiste. Echt in alles is het weer typisch Wai, wat hij later in zijn carriére nog eens dunnetjes over zou gaan doen. Snel maar eens zijn oeuvre helemaal kijken, en 2046 wil ik nog wel eens dunnetjes over doen.

Deze film moet het van mij toch vooral hebben van de mooie cinematografie en de bijzonder sfeervolle soundtrack die voor mij oh zo herkenbaar was en duidelijk aangaf dat het verhaal zich in de beginjaren zestig afspeelde net zoals de twee andere films uit Wong Kar-Wai's romantische trilogie; "In the Mood for Love" en "2046". Bij die scènes in de kletterende regen moest ik nogal denken aan die film "Snake of June" van Tsukamoto.
Ik vond "Days of Being Wild" wel iets minder dan "Chungking Express" waarvan ik het verhaal toch wel iets beter vond, hoewel de cinematografie in die film wel wat minder en eigenlijk heel anders was.
Wat sfeerschepping betreft vind ik Wong-Kar Wai toch wel een van de beste Aziatische regisseurs. Ik heb van hem nog geen slechte film gezien. Toch nog maar eens meer van het vroege werk bekijken van deze regisseur.

3,5*

Eens met veel dingen die hier reeds werden geschreven. Persoonlijk was ik verrast door de hoeveelheid maturiteit in deze film. 'Days of Beinig Wild' verwijst effectief naar 'In the Mood for Love' en '2046', in de manier waarop liefde en eenzaamheid getoond worden, zowel als in de zachte kleuren van de film. Christopher Doyle heeft er samen met Wong Kar Wai weer een pareltje van gemaakt, echt ongelofelijk!

Dat het verhaal nog steeds enkele gangster-elementen bevat, vormt niet echt een meerwaarde; het lijkt er namelijk op dat de cineast zijn "darlings" niet heeft kunnen vermoorden. Verder daarvan echter een poëtische, intrigerende en intelligente film. Om snel te herzien dus, net zoals het hele oeuvre van deze man trouwens. Laat de volgende maar snel komen!

3,75*

Deze film is me zeer goed bevallen en heeft bevestigd dat ik de rest van de trilogie moet herzien. Dit is echt een prachtige film waarin Wong Kar-Wai volledig zijn eigen stem vindt. En Doyle vindt, ook erg van belang.

Fraai groenig licht. Sfeervol, gevoelig en psychologsch boeiend. Met soms een stuk ,(het deel met de politieagent die de verdrietige vriendin opvangt) , dat perfect in de film past maar los ervan al een briljante kortfilm had opgeleverd. Fantastische rollen waar vooral Leslie Cheungs hoofdrol opvalt. Een bepaald niet sympathiek karakter met een enorme aantrekkingskracht spelen is niet echt makkelijk, maar het werkt in deze film fantastisch.

4.0*

De oudste Wong Kar-Wai die ik tot nu toe heb gezien, en voor het grootste gedeelte is het weer alles waar ik de regisseur en met name cinematographer Doyle om waardeer. Erg erg sfeervol en de acteurs zijn allemaal geweldig. Soundtrack kent ook wat mooie fases, en visueel is het weer erg sterk.

Maar alles is net wat minder dan veel van zijn latere films vind ik toch. Visueel is het vooral fraai qua shots, maar camerawerk vond ik niet echt groots en de editing is toch later wel een veel sterker punt van Wong geworden. Ook de muziek deed me minder, en het verhaaltje en de relaties zijn niet zo ongelofelijk pakkend als ik had gehoopt.

Maar ook een iets mindere Wong is alsnog erg mooi, lekker en swingend. 3.5*

Toch maar een halfje erbij, al is het alleen maar voor de eindscene

Lekkere film weer van Kar Wai Wong.

Ik lees nu pas voor het eerst dat deze film samen met 2046 en In the Mood for Love een officieuze trilogie vormt. Dat zijn ook de films waar ik eigenlijk gelijk aan moest denken toen ik deze film zag. Ten eerste vanwege de tijdsperiode, jaren zestig, waarin de film afspeelt. En ten tweede ook vanwege Maggie Cheung.

Het verhaal vond ik deze keer niet altijd even boeiend, maar het is vooral het prima acteerwerk en de mooie visuele stijl van Wong, die ervoor zorgen dat de film boeit. Die soort van groenachtige kleur, geeft de film een fijne sfeer. Daarnaast spelen vooral Maggie Cheung en Andy Lau erg sterk. Alleen de muziek had nog wat beter gekund, maar dat heeft Wong gelukkig in enkele van zijn latere films ook wel "opgepakt.".

3,5*