MENU

Rocco e i Suoi Fratelli (1960)

Alternatieve titel: Rocco and His Brothers

mijn stem
3,76
308 stemmen

ItaliŽ / Frankrijk
Drama
177 minuten

geregisseerd door Luchino Visconti
met Alain Delon, Renato Salvatori en Annie Girardot

Een moeder en haar vijf zoons verhuizen van het platteland van SiciliŽ naar Milaan om werk te zoeken. Het verhaal volgt twaalf jaar uit hun levens. Belangrijk is de relatie tussen de verschillende zoons. De zachtaardige Rocco en zijn lompe broer Simone strijden voor de liefde van een prostituee, die genoeg heeft van haar leventje en wil trouwen.

 
avatar van maerk
3,5
geplaatst op 29 augustus 2011, 15:30 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
1e Visconti.

Drie uur lang drama over een familie die van het platteland naar de grote stad verhuizen, ik keek er een beetje tegenop. Terwijl je je dan voorbereidt op het ergste, blijkt de film reuze mee te vallen. In vijf hoofdstukken, elk naar een van de broers, laat Visconti zien hoe de vijf broers en hun moeder zichzelf moeten redden in Milaan. Een heel mooi verhaal en de ontwikkelingen die de broers doorstaan vond ik ook erg interessant. Soms heeft de film een beetje te kampen met overacting en niet elk personage is even boeiend. Maar dat Italiaanse gekibbel is aan de andere kant ook weer erg leuk om naar te kijken. Typisch, maar boeiend volkje.

Rocco e i Suoi Fratelli biedt zowel humor als drama en weet de boodschap goed over te brengen. De twee beroemde broers gaan ieder op hun eigen manier de verkeerde kant op. Simone gaat het slechte pad op, maar als je een heilige als Rocco bent maken andere mensen daar toch gebruik van. De simpele arbeider blijkt dan de meest wijze van alle te zijn. Visueel ziet de film er goed uit en de muziek is zeer sfeervol.

3,5*.

4,5
geplaatst op 8 maart 2012, 16:05 uur, permalink
Overdreven? Overacting? Niet (neo)realistisch?
Jongens, dit is Italiaans! Wat zeg ik? Siciliaans!!! Het contrast tussen het zuidelijke plattelands- en de noordelijke industriŽle stadsmentaliteit vond ik trouwens juist schitterend uitgebeeld! En de meest realistische figuur van allemaal was voor mij juist... de moeder!!! Simone vond ik ook geweldig, eigenlijk nog sterker dan Rocco zelf, misschien gewoon omdat die de pech heeft... Alain Delon te heten...

avatar van Ferdydurke
3,5
geplaatst op 23 december 2012, 22:32 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Fraai, doch ietwat onevenwichtig sociaal drama, waarvan het kader (het wedervaren van een plattelandsfamilie in de 'grote stad') het centrale plot niet lijkt te kunnen dragen.

Alles wat zich binnen de driehoek Simone - Nadia - Rocco afspeelt, is, mede door het uitstekende spel van de betreffende acteurs, van een grote, inderdaad Dostojevskiaanse allure. Maar de personages van de overige broers blijven vlak; hun 'verhalen' zijn niet erg interessant en doen in de film als geheel wat overbodig aan. Ook de figuur van de moeder (overigens goed vertolkt door Katina Paxinou) blijft met al haar melodramatische liefde voor en verdriet over haar familie wat in de lucht hangen.

Visconti slaagt er dus wat mij betreft niet in het sociaal-realistische verhaal van deze familie overtuigend met het klassiek(-religieus) aandoende, tragische centrale drama te verbinden. Ik lees hierboven ergens dat een scŤne met de begrafenis van de vader geschrapt is. Is het vrijwel voorbijgaan aan de rol van de overleden vader een gemiste kans? Of is dat te 'on-italiaans' gedacht?

Niettemin, de spiegelbeeldige ontwikkeling van de broers Simone en Rocco, hun onverbrekelijke verbondenheid, uitgedrukt in hun beider relatie met Nadia, in hun (eveneens) elkaar opeenvolgende bokscarriŤres, en in de doorlopende akt van vergeving van Rocco, die verwoestend uitpakt voor de familie, en leidt tot de moord op Nadia: het is allemaal van een enorme intensiteit, en met klasse verbeeld.

Wat Rocco in woord en daad doet, is als het ware aan Nadia en Simone vragen hem na te volgen in boetedoening, loslaten van dat wat je liefhebt, en vergeving. Het is de vraag of dat van hen, en of dat in het algemeen van mensen, geŽist kan worden. Dostojevski's Grootinquisiteur vond van niet. En Nadia en Simone blijken er in ieder geval niet toe in staat.


Het is die tragische, haast bovenmenselijke handelwijze van Rocco, en de dramatische gevolgen die dat heeft, die deze film voor mij alsnog tot een zeer bijzondere maakt.

avatar van mayhemblik
3,0
geplaatst op 10 juni 2013, 23:13 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Hťťrlijke film over een stel broers aan wie ik bijna allemaal een hekel had.

avatar van gauke
4,0
geplaatst op 9 december 2013, 18:05 uur, permalink
Een melodramatisch arbeiders epos met een orkaan van diepe emoties waarin zoon Rocco probeert om zijn familie voor het verval te behoeden. In stekend scherpe zwart wit beelden wordt de familiekroniek (episodeverhaal) verteld waarin, na de oorlog, een vaderloos gezin vanuit het arme zuiden van ItaliŽ naar Milaan verhuist in de hoop op een beter leven. Ieder heeft zijn eigen worstelingen en de tragedie is voelbaar voorspelbaar.