Rocco e i Suoi Fratelli (1960)

Om te voorkomen dat haar zoons net zo hard op het land moeten werken als haar man besluit moeder Rosario om in de stad te gaan wonen. Haar zoons, allemaal rond de 20, komen in een volledig nieuwe wereld die nogal onwennig is.

De film verteld het verhaal vanuit verschillende perspectieven die wisselen met de broers. Telkens wanneer we overschakelen wordt door middel van een titel het perspectief getoond. Echt heel erg veel doet regisseur, Luchino Visconti, hier niet op uit. Hij switcht gedurende het verhaal van de ene broer gerust naar het perspectief van de ander, wat gelukkig bijdraagt aan de kracht van de film. Om het volgende voorbeeld hiervan te begrijpen zal hieronder eerst het voorafgaande deel van het verhaal worden beschreven.

Simone (Renato Salvatori) is de oudste en fungeert als een soort Marco Polo voor zijn jongere broers. Hij verkent de stad en krijgt zo als eerste een meisje en er wordt zelfs een enorm bokstalent in hem ontdekt. Dat de stad meer heeft te bieden dan enkel een interessant toekomstperspectief ondervindt hij door het gebruik van alcohol en sigaretten. Als een wild beest verkend hij de wereld maar door zijn gebrek aan sturing kan hij dit niet volhouden. Wegens slechte discipline schuiven de bokstrainers hem opzij waarna hij foute vrienden krijgt.

Lees deze special hier verder: Cinema Italia: Rocco e i suoi Fratelli - Special - moviemotion.nl

Aardige film en wel een stukje beter dan Il Gattopardo, de enige andere film die ik tot nu toe van Visconti zag. De film loopt lekker vlot en biedt door de vijf hoofdstukken voldoende afwisseling, al is de ene broer wat interessanter dan de andere. Het is leuk om te zien hoe de broers met elkaar opgroeien en met elkaar omgaan en ieder zijn eigen problemen heeft, al staan ze wel bijna altijd voor elkaar klaar om te helpen.

Alain Delon is wat mij betreft gewoon een erg sterk acteur. Ook in deze film voert hij de boventoon, al vind ik dit tot nu toe wel een van zijn minste rollen. Het verhaal wordt vanuit het oogpunt van de verschillende broers verteld en dat zorgt ervoor dat de film wel dynamisch overkomt. Toch overtuigt het allemaal niet altijd. Soms wordt er behoorlijk overdreven geacteerd, iets wat mij trouwens wel vaker opvalt bij oudere klassieke Italiaanse cinema. Soms is dit zelfs storend en mede dat zorgt ervoor dat de dramatische gebeurtenissen die tijdens de film plaatsvinden niet echt veel emotie bij mij opriepen. Het enige wat is wel echt jammer vond is dat Simone Nadia vermoord. Dat was wel jammer en daarnaast was het ook jammer dat Rocco zijn broer daarna gewoon blijft steunen, iets wat ik eigenlijk toch wel een beetje ongeloofwaardig vond en ik in zijn plaats in ieder geval nooit had gedaan.

In zijn geheel is dit wel een aardige film dus, met een interessant verhaal, dat goed uitgewerkt is, al zakt het hier en daar soms wat in en loopt het verhaal op het einde niet zoals ik hoopte. Visconti is zeker een regisseur waar ik nog wel wat meer van wil zien, maar vind ik tot nu toe wel wat minder dan bijvoorbeeld een Fellini of Di Sica.

3,0*

Andere poster:

http://a.imageshack.us/img265/1589/roccoi.jpg

Rocco en zijn broers is exact dat: Rocco en zijn broers.
Het draait allemaal om Rocco. En zijn broers.
Simone krijgt ook een groot aandeel, maar Vicenzo, Ciro en Luca komen enkel aan bod als randfiguren. Het opsplitsen in delen was dan ook een beetje overbodig.

Het is een oude film, dat maakt sommigen dingen ook moeilijk te beoordelen. Toch verwondert het me dat sommige mensen hier het acteren 'overdreven' vinden. IK ben al heel vaak in Italië geweest en ik verzeker je: die overdaad aan Comedia dell'arte zit hen gewoon in het bloed. (Ik ben eens naar een voetbalwedstrijd geweest waar een man met zijn grootvader op de plaats van een andere grootvader en diens kleinzoon bleek te zitten. Ik kan je verzekeren: het misbaar dat volgde, dat verzin je niet. Maar is ook heel vermakelijk)

Ik vond het wel een heel eerlijk portret. De 'schone schijn' van de moeder, haar trots ook en allemaal niet gepaard met overdreven veel intelligentie. Zij is in sommige opzichten nog door haar achterlijke trots bijna het meest verwerpelijke personage. (bijna, want ik overdrijf natuurlijk)

Ook Simone is niet van de slimsten en Rocco zelf al helemaal niet.
Schokkend is ook hoe de machocultuur ook in de Italiaanse ziel blijkt gebakken. Bij de verkrachting is er dan ook niemand die het voor 'de hoer' opneemt, zelfs Rocco niet. Sterker nog: in zijn naïviteit meent hij werkelijk dat zijn broer onrecht is aangedaan.
Ook blijkt men Rocco warempel nog echt als een ondubbelzinnige heilige te beschouwen omdat hij zichzelf opoffert. Dat hij daarvoor ook een onschuldige vrouw opoffert, die dat trouwens zelf ook maar al te goed beseft, schijnt niet van tel.

Schitterende rol trouwens van Annie Girardot, die ik voor de eerst keer in een film zie spelen zonder dat ze me irriteert.

Naast de werkelijk geweldige Delon is ook de acteur (Salvatori?) die Simone gestalte geeft een openbaring: door en door dom, slecht ook (aangeboren denk ik wel en niet door de 'grootstad'), maar toch weet deze Italiaanse Russell Crowe avant la lettre toch nog ergens medeleven op te wekken.

Ciro en Vicenzo zijn nog de slimsten van de broers, maar daardoor natuurlijk ook net iets minder interessant. En Claudia Cardinale... Speelde zij deze rol niet nog voor haar grote doorbraak? Zij is hier niet meer dan de (mooie) verloofde van Vicenzo.

Mooie film, prachtige realistische decors ook (kleine, vuile achterkamertjes) en een eindshot dat op zich al de moeite loont.
De 3 uren waren zo om.

Nee, eigenlijk niet. Ik lees nu net een paar van je berichten.

Er is natuurlijk een hemelsbreed verschil van wat wij ervan vinden en wat de figuren in de film ervan vinden. Voor mij lijkt het allemaal een beetje ouderwets en achterhaald, maar daar kan je dilm natuurlijk niet op veroordelen.
In zijn context (tijd en plaats) klopt het natuurlijk allemaal wel. Zelfs vandaag zijn er nog steeds mensen die denken dat hun kinderen op het slechte pad komen door 'slechte vrienden' terwijl we daar ondertussen toch iets anders tegenover staan.

Rocco is natuurlijk wel het heilige boontje daar hij in Nadia inderdaad de 'slechte vrouw' ziet die Simone 'op het slechte pad brengt'. Anderzijds is hij een soort moderne Jezus die haar niet wil veroordelen voor haar 'zonden' en er zelfs verliefd op wordt. Om ze uiteindelijk weer op te offeren voor de 'onschuldige' Simone en de familie-eer (ach, die Italianen!)
Op dat punt is Rocco wel weer dom en ouderwets, achterlijk bijna. En heeft Ciro het duidelijk bij het rechte eind dat het idealen uit een achterhaald tijdperk zijn (en eerder iets uit de 'mezzogiorno'), waardoor Rocco té goed is, en meer slecht dan goed doet.