This Is Spinal Tap (1984)

Metallica 'The Movie' ?

Eindelijk heb ik dan This Is Spinal Tap gezien. Ik had vaak over deze Rockumentary gehoord en was er stiekem best wel benieuwd naar. De opzet is best leuk en af en toe oogt het als een aardige parodie op jaren60/70 bands. Je kunt duidelijk zien dat er veel aandacht aan details is besteed en in alles lijkt het eigenlijk op een “gewone” documentaire. Er zit aardig wat pogingen tot humor in verwerkt en het ene is beter geslaagd dan de ander. Sommige dialogen zijn erg grappig, anderen juist weer niet. Desondanks is het allemaal wel vermakelijk om te zien hoe alles rondom deze nepband in zijn werk ging en zelfs de muziek is bij vlagen nog best redelijk. Leuk voor een keertje wat mij betreft, maar dan heb je het dan ook wel gezien.

3,0*

Erg grappig. Hoewel ik wel een liefhebber ben van rockmuziek en ook van bands waar Spinal Tap duidelijk een parodie is weet ik over het algemeen weinig over concerten en alles wat er omheen komt kijken, vooral omdat ik zelf nooit naar concerten ga. Dan is het toch een verrassing om achteraf te lezen dat veel situaties gebaseerd zijn op dingen die echte bands overkomen zijn en dat enkele bands de grap van de film niet inzagen omdat het te herkenbaar was. Enkele artiesten zouden zelfs gehuild hebben bij het zien van deze mockumentary. Dat maakt het alleen maar grappiger.

Het moet dan ook wel gezegd worden dat veel van het succes hier afhangt van een zekere geloofwaardigheid. Veel situaties zijn belachelijk, maar zeker niet ondenkbaar (ik maak een uitzondering voor ontploffende drummers natuurlijk). De acteurs spelen hun rollen voornamelijk serieus, met een strak gezicht, voldaan van zichzelf. Dat werkt hilarisch. Alleen Harry Shearer speelt iets grootser, maar dergelijke rockers zijn natuurlijk ook niet zeldzaam. Mijn favoriet was toch duidelijk Christopher Guest als Nigel. Prachtig hoe die man met zo'n zelfverzekerde, arrogante air de grootste, pretentieuze nonsens uitkraamt. Zit die achter een piano zichzelf te vergelijken met Mozart en Bach (oftewel "Mach"), terwijl hij een liedje (of eigenlijk een trilogie) componeerd genaamd Lick My Pump. En natuurlijk de 'Eleven'-scène, die terecht beroemd is. Ik had al zoveel over die scène gehoord dat ik niet verwachtte dat hij nog echt grappig zou zijn, maar de uitvoering is zo leuk dat ik toch in de lach schoot.

Verder is het gewoon een knappe aaneenschakeling van scènes die eigenlijk allemaal werken. Volgens mij is de film stiekem beter opgebouwd dan het lijkt. Een knap effect is dat net als dat ik wilde dat in Ed Wood de hoofdpersoon die slechte films ging maken ik hier hoopte dat Spinal Tap een succesvolle toekomst tegemoet gingen. Niet omdat ze zo'n fantastische muziek maken, maar omdat ik zoveel sympathie voor ze kreeg. De film is niet alleen spottend, maar heeft ook een hart. De acteurs lijken te houden van de jongens (je kunt het ondanks hun leeftijd nauwelijks mannen noemen) die ze spelen en het is dan ook weinig verrassend dat ze deze rollen nog vaker vertolkt hebben. Het laatste moment, waarin Nigel terugkeert bij de band terwijl ze uit kunnen kijken naar een succesvolle carriére in Japan (waar anders?) is een perfect, idioot kippevel moment. Er is geen reden waarom we zouden moeten geven om deze arrogante mafkezen, maar we houden nou eenmaal allemaal van de underdog, niet?

4*

Heerlijke film. Voor een echte rockfan is dit een film om duimen en vingers van af te likken. Een geslaagde parodie op de leeghoofdige rockers uit de jaren '70 en '80, maar ook op metalbands die per sé een umlaut in hun naam willen (Mötley Cruë, Motörhead). Grandioze optredens (dat met die drie cocons... ), wilde gitaarriffs, parodieën op de Beatles, Donovan (dat Stonehenge-optreden!), Iron Maiden (die schedel), ... Allemaal gelardeerd met hypergrandioze humor. De steeds stervende drummers ('spontane zelfontbranding'... waar halen ze het?), 'this one goes to eleven', hun stomme songteksten, ... En dat allemaal in die fake documentaire stijl. Dit is gewoon de ultieme rockfilm.

Een originele klassieker. Een standaard waarmee elke andere poging wordt gemeten.

Vroeger eens gekeken en ik vond er weinig aan. Het was allemaal saai en flauw en heb maar zelden hoeven te lachen. Het enige leuke moment is dat als de glazen tubes niet omhoog gaan op het podium en ze dus erin blijven vastzitten.

Een kwestie van een ander gevoel voor humor denk ik. Heeft niet veel met slechter of beter dan.... te maken. Ook is deze film wel effe bijna 30 jaar oud he? Maar weinig humor die zo enorm lang houdbaar is.

Dat is zeker een goede docu maar geen mockumentary (spoof) zoals dit. Denk dat de humor je ontging en als dat niet werkt dan begrijp ik je rating wel.

Hoe de humor hiervan je ontgaat, ontgaat mij.. Aan de andere kant: Black Sabbath schijnt dus echt te hebben opgetreden met een nagebootste versie van Stonehedge.. alléén was die vele malen te groot voor de touringbus ipv te klein

De film deed mij ook enorm aan 'The Office' denken, dezelfde pijnlijke, genante humor. Bovendien verkondigt het personage Nigel dezelfde arrogante opschepperij als David Brent.

Lekker rock 'n roll hoor, aan een tabakspijp lurken en je neus snuiten als een opa, die vent met snor is hilarisch en de manager is nog het 'ruigste' van het stel. Wat een geforceerde lelijke blikken in de camera tijdens optredens.. Leuke persiflage op het (gemaakte) imago van die bands en eentje die op z'n retour is (Spinal Pap). Ohnee het publiek wordt selectiever..


inderdaad die puntjes boven de N ( ) hangen er maar wat bij, was me nog niet eens opgevallen

Geweldig leuk. Geweldige acting.Er zit teveel in om op te noemen.Meeste is al gezegd trouwens.
Bij een nummer spelen ze allemaal basgitaar, zij het de bassist met een doubleneck. Sorry jongens maar we hebben geen tijd meer want we moeten in de lobby wachten op de limmo enz enz.

Aparte fake docu, is weer eens wat anders. En het is natuurlijk ook wel geinig om Rob Reiner ook voor de camera te zien. Ik kon sowieso het idee erg waarderen van deze film. Een leuke knipoog naar de heavy metal bands van toen, waar ik overigens helemaal niks mee heb verder. Dus waarschijnlijk als je er meer van af weet is het nog leuker om te zien. Ik had ook wel geregeld het gevoel dat een scene of grap te lang doorging. De liedjes waren wel erg geestig. En natuurlijk de band zelf is geniaal. Heel goed geacteerd. Plus er zitten er een paar leuke bijrollen in zoals Billy Crystal en Fred Willard, al zijn het maar minuscule rollen.

3.5*

"this one goes to eleven"

De enige film op IMDb waar de rating tot 11 gaat

LOL

Dit is een hele vreemde film. Boeiend en geinig. Het aparte is, dat de film gemaakt is in een tijd dat dit soort rocksterren zo ongeveer de maatstaf waren. Daarom komt het allemaal heel natuurlijk over.
Ik denk daarom dat deze film met de tijd alleen maar beter wordt, want als je hem nu zou maken, zou het allemaal al snel fake lijken. Tegenwoordig zou betere beeldkwaliteit, beter camerawerk en betere regie je al snel uit 1984 halen. Met deze film zit je er middenin.

Het is alsof de makers wisten dat muziek en mode uit 1984 ooit hopeloos belachelijk gedateerd zou raken. Wat een visie!

4 sterren!

Een giller. Echt lang geleden dat ik met een film zo hard gelachen heb. Het moet sinds Burn After Reading of herziening van The Big Lebowksi zijn geweest denk ik.

Ik deel de mening wat Captain Pervert hieronder zegt. Bovendien zijn de gebeurtenissen en problemen van een band die in de vergetelheid geraakt geweldig grappig en realistisch en-scène gezet. Dikke pluim voor de scenarist.

Deze film heeft het Big Lebowsi effect. Hoe meer je hem gaat zien, hoe beter hij wordt.
Bij mij toch.

Voor een Eighties Komedie/Rockumentary heb je volgens mij 3 dingen nodig:

-Humor
-80' Rockmuziek
-80' Sfeer

Nou lijkt dat misschien niet zo moeilijk voor een film die daadwerkelijk uit de Eighties is. Toch stond ik paf, wat een fantastische film. Zowat elke zin is grappig, elke blik van de bandleden is cynisch, sarcastisch of gewoon plat grappig. De muziek draagt de film die, zoals gezegd, echt de perfecte sfeer bevat.

Ik heb me de volledige 82 minuten kapot gelachen en eigenlijk mezelf verbaasd dat de film zó goed is. Een dikke 4.5!!

Toch vooral een saaie film waarbij men niet te kwistig is omgegaan met de humor. De muziek was niet slecht, maar kon de film onmogelijk optrekken. Voor de rest passeert een reeks irritante personages de revue die bij mij minder empathie opwekten dan de dode egel hier op straat.

Moest ontzettend inkomen, vond het in het begin ook maar een saaie film. Maar uiteindelijk ontzettend vermaakt met deze gort droge film met humor a la the office. De grappen zijn niet bepaald voor de hand liggend, dus ik denk inderdaad dat ie beter wordt hoe meer je het ziet. Vooral erg gelachen om de scène waar Nigel de verwende rock ster uit hangt, en weigert om de mini-broodjes te eten.

3,5*