Interiors (1978)

Prachtige film!
4 sterren.

En een prachtige poster!

Loodzwaar maar zeer indringend drama
De invloed van en de bewondering voor Bergman moge duidelijk zijn.
Er hangt continu een bedrukte sfeer en de moeder, gespeeld door Geraldine Page, brrr wat een overtuigend neerslachtige en soms angstaanjagende rol speelt zij.
Valt me op dat er zoveel 'volwassen' films in de jaren '70 zijn gemaakt. Films uit die tijd zetten vaak zo treffend een naargeestige sfeer neer en de personages hebben veel diepgang. Five Easy Pieces vind ik overigens de beste in dat 'genre'.
De opbouw van de film is wat rommelig. De nadruk ligt erg op de ellende en het ongenoegen van alle personen. Je moet er voor in de stemming zijn.
De zelfmoordscene is afschuwelijk en heeft een enorme impact. Uitermate goed en huiveringwekkend in beeld gebracht. Ik krijg nog de bibbers als ik er aan terug denk.

Weergaloze ode aan Bergman. Deze film grijpt je echt naar de strot. Prachtig, maar ook zeer schrijnend en tragisch; een film die je nog lang na zal blijven. Zoiets moois had ik zelfs, als enorme Allen-fan, niet verwacht. 4,5*

Naast zeer goede comedies kan Woody Allen dus ook duidelijk zeer goede drama's maken. Tenminste naar mijn mening. Zo'n film had ik niet verwacht van onze neuroot uit New York, maar ik moet zeggen deze film is fantastisch goed.
Soms deed hij me denken aan de sfeer zoals in Festen, een rijke familie met veel geld, maar niet gelukkig met elkaar.
Een 4.0 *

Hoewel dit een drama is vind ik dit toch wel de beste film van Allen. Hij is altijd al goed geweest in drama met wat humor erbij maar dit kan hij ook toch heel goed.

In het begin dacht ik gewoon een drama zoals er zovelen zijn maar wat goed geacteerd en hoe een prachtig verhaal zit erin verwerkt, van sommige scenes kreeg ik bijna kippevel en hoeveel emotie er in elke scene zit.
De scene waar "weet zijn naam niet meer" Flynn verkracht vind ik dan ook weer goed gedaan omdat Flynn ontsnapt en niet brutaal word verkacht zoals in de meeste films. In de film kan ik soms ook een tikkeltje humor in vinden maar dat is misschien met het gedacht dat de film door Allen is geregisseerd .

Het einde was wel triest maar heel prachtig om te zien je wist ook dat het nog ging gebeuren aan de hand van de uitleg maar als ik het niet gelezen had, had ik het ook niet echt verwacht maar als ik er aan trugdenk is het wel een hele dramatische scene.

Interiors, de beste Allen zoals ik al eerder had vernoemd maar juist geen 5 omdat er sommige stukjes inzaten die wegmochten gelaten worden bij mij dus ja geen perfecte film .

Uitstekend drama, ook al herinner ik me er nu nog maar weinig van. Woody Allen's andere drama, "Another Woman" is me beter bijgebleven. Niettemin het eerste bewijs dat Woody Allen niet altijd grappig hoeft te zijn om te blijven boeien. 4.5/5

Wat mij betreft wel. Het is wat zwaarder maar o zo krachtig en fraai gebracht. Het einde is werkelijk adembenemend goed, ik vond het begin, zoals kappeuter al aangaf, wat rommelig. Verder ijzersterke film, mag wel wat meer aandacht 4*

Moet inderdaad wel een ode aan Bergman zijn; in andere films van Allen wordt zijn fascinatie voor Bergman letterlijk uitgesproken en de vergelijkingen met zijn oeuvre zijn hier erg groot.

Naargeestig drama die speelt met zware thema's als (angst voor) de dood en het zin geven aan je leven. Ook altijd een interessant thema op je eigen leven te projecteren. Knap gefilmd en ook erg natuurlijk geacteerd. Een film die sterker wordt naarmate hij vordert, om uiteindelijk te ontaarden in een zeer indrukwekkende scène aan zee. Met als afsluiter een eindscène à la Vera Drake (dit maal besef ik dat het geen verwijzing kan zijn naar die film, TOR ) heeft Interiors mij stil achtergelaten. 4*

Prima film van Woody Allen, met Interiors laat hij zien ook prima serieuze films aan te kunnen. De film schijnt een ode aan Bergman te zijn, tot mijn grote schaamte moet ik bekennen nog nooit een film van de beste man gezien te hebben (daar moet maar eens snel verandering in komen). Woody laat behoorlijk zware thema's passeren en mede door het goede acteerwerk komen deze goed tot hun recht.

Oef, wat een donkere kille film. Het focust geheel op de verschillende relaties tussen de eveneens interessante personages. Het is niet gemakkelijk ze meteen te doorgronden en alleen de onopvallende Michael vond ik 'likable'. De rest roept toch vaak snel negatieve associaties op.
Net op het moment dat je denkt dat de film inkakt, komt pa met zijn nieuwe a-culturele scharrel op de proppen. Het zet de verhoudingen weer scherp met nieuwe wendingen. Het krachtig einde is onwoodyaans inktzwart.

Na het sterke September te hebben gezien heb ik me de volgende dag ook maar gelijk gewaagd aan deze film, Woody allen vond ik al erg goed met zijn comedy en romantisch getinte films maar hij bewijst in September en met deze film ook maar weer dat hij het niet bij lichte genres houd maar zich ook waagt aan keiharde drama´s wat hem in beide gevallen erg goed afging!
Heel veel mensen zetten deze film hoger als September, bij mij was dit juist het omgekeerde.
September had een sfeer die me net dat kleine beetje meer deed als de sfeer in deze, kan het moeilijk omschrijven maar is denk ik gevoels gebonden.
Niet te min een film die een grote indruk op me maakte, vooral het einde maakt deze film erg emotioneel, mooi en inslaan als een bom!

Kortom: Mooie, harde realistische woody allen film die niet licht valt op de maag, maar toch het kijken meer dan waard is!
4 sterren.

Het verloop van het verhaalmet het tragische einde is volstrekt voorspelbaar. De manier waarop dit in beeld is gebracht en uitgewerkt echter totaal niet. dat maakt dat je toch wordt meegesleept en dat is wat ik zo sterk vind aan deze film. Het is een enorm simpel verhaaltje dat echter van alles naar boven haalt.

Indrukwekkende Allen (ik wilde bijna Bergman typen!). Wel enorm gescript overigens, iets wat me vooral in het begin nog wat in de weg stond. Eigenlijk voelen veel van Allen's films dialoog-wise vrij theatraal aan, maar hier voert hij dat nog even door. Dat neemt niet weg dat de film vooral naar het einde toe toch hard aankomt (met als climax dat geluid van de zee onder de verdrinkingsscène!). Verder vond ik de dinerscène waar stiefmoeder en kinderen in gesprek zijn over een theaterstuk erg sprekend, geweldige tegenstelling intellect vs. instinct. Iets wat telkens in Woody's films terug is te vinden.

Woody Allen heeft nog niets gedaan om mijn vertrouwen te schaden, maar toch vond ik het spannend om aan zo'n zwaar drama te beginnen zonder enige lucht er tussen. Hij is juist de man die tragedie zo hilarisch kan brengen, dé brug tussen drama en komedie. dit was toch best zware kost. Maar ik ben absoluut niet teleurgesteld. Hij doet me versteld staan van zijn krachtige pen en gevoel voor drama. Maar toch bleef het een beetje knagen. Het is zeker een Allen-gerecht, alleen zonder de Allen-smaak.

Het begin voelt al meteen anders aan. Waar zijn zijn gebruikelijke openingstitels? Waar is het lekkere of mooie jazznummer? Nee, we krijgen rechte letters en doodse stilte. Dan krijgen we mooie maar sobere openingsbeelden. Dat zet meteen de toon. En ja, het is een verschrikkelijk sobere film. De hele film is mooi en sober gefilmd, hoewel er bij een paar scènes sprake van onderbelichting was, en bij één scène het geluid niet lekker klonk. Over geluid gesproken, volgens mij is er geen seconde muziek geweest in de film, iets wat vaak toch wel een belangrijke rol speelt in zijn films. Maar dit is dan ook niet een typische Allen. Nou ja, in sommige opzichten wel en andere niet.

De situatie is wel heel mooi in beeld gebracht. In het begin vond ik het niet echt lopen met Diane Keaton bij een psychiater (neem ik aan), maar langzamerhand begon het steeds meer te overtuigen. Je begon de personages beter te kennen, en de situatie leek steeds moedelozer te worden hoe meer je 'm kende. Alle personages en situaties zijn tegelijkertijd begrijpelijk en onrechtvaardig. Het laat Allen's nothingness weer eens goed blijken. Soms deden de dialogen wat aangedikt aan (theatraal is het juiste woord) maar Allen blijft ook een kunstenaar, op een zeker abstract gebied; terwijl dit erg realistisch was, weet het alles zo mooi te verwoorden, terwijl in de werkelijkheid mensen in gevoelens zouden zinken zonder de woorden ervoor te vinden. Maar dit is juist de kracht van Allen, die briljante pen van hem.

Het acteerwerk is van heel hoog niveau. Diane Keaton is natuurlijk altijd geweldig in combinatie met Allen, hier is dat niet anders. In het begin kwam het net wat teveel op me over als een overschot aan huilpartijen, maar dat verdween al snel, en alle personages werden levensecht en eerlijk. Dus naast complimenten aan Allen, ook complimenten voor de volledige cast. Ook leuk om een oude bekende te zien, E.G. Marshall, die ik heel sterk vond in 12 Angry Men maar eigenlijk niet verwacht had om nog in een andere film op te zien duiken.

Een aantal scènes die me zijn bijgebleven zijn de scènes op het strand; voor mij het mooiste moment, met de twee zussen Renata en Flyn bij elkaar. Maar ook het meest tragische moment bevindt zich op het strand. Dat met de beelden en het geluid van de machtige zee, zorgde voor veel impact. Ook het eindshot was prachtig.

3,5*-4,0*

Bij de reacties lees ik Bergman dit en Bergman dat. Ik ken die hele man niet. Iemand tips om hem beter te leren kennen?

Een prima Allen, maar leuk is het allemaal niet.

Waar ik van Allen tot nu toe vooral komedies gewend was, zeker in de periode van voor deze film, daar komt Allen ineens met een loodzwaar drama op de proppen. De vergelijking met Bergman is natuurlijk snel gemaakt, mede ook door Allen’s fascinatie voor hem en at is ook wel logisch, want je ziet duidelijk elementen terug van hem in deze film.

De film begint gelijk al erg sober. De beelden zijn soms wat grauwachtig en de kapsels en kleding van de personen ziet er al bijna net zo somber uit. Daarnaast maakt Allen maar weinig gebruik van muziek in deze film. Toch had ik eigenlijk weinig moeite om in de film te komen. Je leert de personages al snel kennen en de gebeurtenissen die plaatsvinden zijn vooral ook erg menselijk. Daarnaast zijn de personages best interessant om te volgen. Alle acteurs acteren naar behoren, maar vooral Geraldine Page is enorm overtuigend als de moeder van het gezin.

Het einde van de film komt redelijk aan. Ik vond het wel een mooie scène, daar bij de zee. Ellendig, maar aan de andere kant past het er wel goed bij. Uiteindelijk vind ik de film qua niveau prima passen tussen de andere Allens, alleen de toon is duidelijk zwaarder. Allen bewijst hiermee echter dat hij ook serieuze drama’s kan maken.

3,5*

Ook ik ben verrast door de kracht van deze film. Als het Woody betreft sla ik zijn drama's het liefst over, maar dit was een mooie film zeg. Mooi traag tempo en uitmuntend acteerwerk van de gehele cast (ja, zelfs Keaton). En ik maar denke dat ik een beetje Woody-moe aan het worden was.