Henry's Crime (2010)

Henry is een inerte tolpoort-beambte uit Buffalo. Hij krijgt onverwacht bezoek van een oude schoolvriend, die hem op slinkse wijze ronselt als chauffeur voor een bankoverval. Een en ander loopt mis en Henry belandt als enige van het clubje achter de tralies. Zijn echtgenote verruilt hem voor een nieuwe man; een van de overvallers.


Al met al voldoende onrecht voor een wraakfilm, maar Henry is het type niet om in wrok om te zien. Kalm zit hij zijn tijd uit, optrekkend met zijn sympathieke celmaat: de op leeftijd geraakte oplichter Max (James Caan). Eenmaal vrij, smeden de twee een plan om de bewuste bank nu écht te overvallen. Immers: wie al bestraft is, kan de misdaad maar beter ook plegen.

Keanu Reeves als Henry oogt de film lang volkomen stoïcijns. Het is speuren naar emotie in het gelaat van de acteur, die zijn sterrenstatus dankt aan eendimensionale rollen in uitstekende genrefilms als Point break Speed en Matrix.

Het wonderlijke is: dat beperkte spelpalet van Reeves (die een carrière bouwde op de ene emotie die hem wel makkelijk afgaat: verbazing), wordt in Henry’s Crime handig ingepast in de vertelling. Aanvankelijk als een licht vervreemdend element; gaat er überhaupt iets in Henry om? En later als komische noot, wanneer regisseur Malcom Venville (44 Inch Chest) het droste-effect toepast en ex-gedetineerde Henry laat klungelen als amateuracteur in een toneelopvoering van Tsjechovs De Kersentuin. Reeves – vertrouwd houterig, maar nu met opplak-Russensnor ­– neemt dan een geestig loopje met zichzelf, en laat zich beschimpen door de opgewonden theaterregisseur.

Naast komisch, is dat ook functioneel voor de plot van Henry’s Crime, waarin de ene na de andere onwaarschijnlijkheid figureert. Henry móet wel acteren in het toneelstuk, daar de kleedkamer in het theatertje toegang verschaft tot een geheime tunnel, die dan weer naar de bank leidt. Ook raakt hij verliefd op zijn tegenspeelster Julie (een rol van de meer verfijnd acterende Vera Farmiga, die onbedoeld onderdeel wordt van de geplande overval.

Henry’s Crime bungelt, net als De Kersentuin, ergens tussen komedie, farce en (romantisch) drama. Een film zoals Woody Allen ze nu al decennialang jaarlijks aflevert, maar dan met wat minder raffinement bijeen geregisseerd.

Hoe amusant veel afzonderlijke scènes ook zijn, de Brit Venville krijgt zijn genremix uiteindelijk niet in de benodigde hogere versnelling. Snijden in de 111 minuten had ongetwijfeld enig soelaas kunnen bieden. Met zo veel tijd om handen weet Reeves zijn spel ook niet te behoeden voor momenten van échte apathie, waarin zijn personage Henry al te flets wordt. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Bron: www.cinema.nl

Trailer die wèl werkt

Film begint goed met een superdroge Keanu Reeves die emotieloos alle ellende over zich heen laat komen. James Caan als "beroepsgevangene" komt eveneens symphatiek over en er lijkt een leuke film te ontstaan.
Maar helaas slaat na verloop van tijd een beetje de verveling toe.
Met name als Reeves zich gaat bemoeien met een internationaal theater gezelschap wordt het een beetje saai.
En zo kabbelt de film door naar een wat eveneens gezapig einde.
Niet bijzonder dus deze "Henry's Crime".
2.5*

Heeft me positief verrast, een komedie mede door de schrijver van de terminal, omschrijft het als volgt: it‟s a comedy, but it‟s also a rather elusive, at times, almost existential story

Ik zet niet vaak een film af, maar nadat ik na 47 minuten nog geen glimlach op mijn gezicht heb gehad, heb ik dat bij deze film toch gedaan.... Dit is totaal geen komedie.

Een leuke aparte film met een origineel verhaal. Aanrader!

Een mat en weemoedig zondagavondfilmpje, geen aktie en weinig spanning en toch wel aardig om te hebben gezien .

slome film... en dat met Keanu

Aanrader! Traag gezellig zondagochtend filmpje !