Mira (1971)

Uitermate mooie schets van een boerendorp aan het water begin vorige eeuw.
Een krakkemikkig dorp, waar door de armoede de bewoners allerlei defensiemechanismen hebben ontwikkeld. Alles wat niet in hun straatje past wordt vervloekt. De brug die dreigt te komen is de hechte gemeenschap een doorn in het oog. Eerst argwanend, en vervolgens met alle mogelijke middelen wordt getracht de aanleg ervan te voorkomen.

Carlos van Lanckere is de fanatiekste strijder Broeke, als deken van de Waterhoek. Hij is aartsconservatief en aanvoerder van het verzet. De rol lijkt voor hem gemaakt. De man die elke verandering verafschuwt, omdat hij te oud is voor grote veranderingen. Hij verdedigt oude waarden en verhoudingen; hij is bang zijn positie te verliezen. Men vecht voor behoud van oude waarden, maar eigenlijk heeft men niks te verliezen. De boerenbevolking moet al elders werken, omdat er bij huis geen werk voor ze is. De mannen worden uitgebuit in het Franse leger, waar ze de vuile klusjes moeten opknappen.

De zoon van deken Broeke is Lander (Jan Decleir); een flierefluiter. Nadat hij terugkomt uit het leger, neemt hij het ervan met Mira, nota bene zijn nicht. Lander kent zijn grenzen in de brugkwestie niet, en gaat gruwelijk over de schreef. De achtervolging in het bos is meesterlijk in beeld gebracht. De setting heeft wel wat weg van Seven Samurai of Hidden Fortress van Kurosawa. De natuur wordt overigens in de hele film mooi in beeld gebracht. De scene in de dichte mist is een ander hoogtepunt.

Langzaamaan breekt het verzet van de bevolking, vooral als de twee aanvoerders van de strijd, Broeke en Lander, voorgoed uitgeschakeld blijken.
De jonge Willeke van Ammelrooy is perfect op haar plaats als gewillige vrijster. Broeke noemt haar steevast hoerenjong, doch het deert haar niet wat men van haar denkt. Freek de Jonge speelt een geniaal type: hij gedraagt zich als nar; altijd breeduit lachend, met een wat sullige blik. Ik moest vaak om hem lachen.
De film komt zeer authentiek over. Een verdienste van Rademakers, die op dat gebied eigenlijk nooit teleurstelt. Rademakers speelt zelf nog een kleine rol: die van de bekakte notaris. Hij komt van buiten het dorp, en dat is te zien: met een auto komt hij steeds aanrijden. Iets wat voor niemand in het dorp is weggelegd. Men moet dan ook weinig van hem hebben en zeker nadat hij in de kroeg, de centrale plek waar de dorpelingen samen komen, de bevolking van de plannen voor de brug op de hoogte heeft gesteld. In de kroeg worden de verhalen aangedikt en plannetjes gesmeden.

De fotografie, production design en de acteerprestaties zijn subliem. Hooguit een enkele keer wat theatraal.
Voor Vlaanderen een heel belangrijke film. Binnen de Belgische setting bezien, is Mira zijn tijd ver vooruit. Mira is een prachtig tijdsdocument. Voor wie van sociaal/historisch drama houdt is de film een must.

De eerste helft vond ik nog wel aardig al houd ik niet erg van streekromanverhalen, maar daarna kabbelt het wat voort zonder dat er nog iets gebeurt volgens mij dus ik begrijp het enthousiasme niet zo goed.
Willeke van Ammelrooy kwam er achteraf achter dat ze in deze film is nagesynchroniseerd (ze had een te Amsterdams accent).

Dit is een van de boeiendste films uit Fons Rademakers' carrière, een bewerking van het boek De Teleurgang Van de Waterhoek van Stijn Streuvels, met bruisend camerawerk van Eddy van der Enden en een goed spel, hoewel de dialogen van Hugo Claus' scenario nogal stijfjes zijn... 4*

Ik vind deze film zwaar overschat. Vind hem veel te traag en de dialogen zijn niet veel waard. Vele stemmen zijn nagesynchroniseerd, niet alleen die van Willeke van Ammelrooy, dat zie je duidelijk in de film. Waarom ze het hebben gedaan mag joost weten.
Ik ken betere films met Van Ammelrooy en Decleir, dit is zeker een van hun minste.
Alleen al het onderwerp van de film zou al beter uitgewerkt kunnen worden maar dat heeft men helaas niet gedaan.

vind ik eigenlijk ook wel. ik vind dit één van de mindere vlaamse films, het verhaal stelt niet veel voor (kwam mij precies bekend voor, was er ooit geen serie over?), maar 't waren vooral de dialogen die ergernis opwekten, ze leken wel voorgelezen uit het boek van Hugo Claus. verder springt de film zo'n beetje van de hak op de tak.... 2

Het begon goed, maar werd steeds minder. Ik had de indruk dat er hele stukken overgeslagen werden, je moest maar raden wat er gebeurde, sprong vaak van de hak op de tak.
Jammer ook dat de spannende scénes in het donker zijn opgenomen (en dan moet je maar geloven wat er gebeurt) en dat van de Nederlandse inbreng allemaal (op André v. d. Heuvel na) nagesyncroniseerd werd. Maar goed, het is natuurlijk ook meer een Vlaamse film. Freek de Jonge is trouwens niet veel veranderd (op een paar diepe rimpels na).

Ik vond het maar erg matig. Rademakers lijkt in deze film wat beinvloed door de Italiaanse cinema uit die tijd, maar de poging om er een bruisende, levendige film van te maken leidt vooral naar een erg toneelmatige film met stroeve, geforceerd aandoende dialogen. Het bijt met de poging om een authentiek Vlaams dorpje te schetsen en dat is vrij funest voor een film die het meer van de sfeer dan van het wat hak-op-de-takkerig plot moet hebben. Ik merk, zonder dat ik het boek ooit las, ook meteen dat de roman van Streuvels flink uitgebreider moet zijn. De film lijkt in de tweede helft maar zo'n beetje door het verhaal heen te springen. Een bijzonder zwakke soundtrack ook, ondanks dat de componist geen kleine naam was. Kreeg de indruk dat hij dit een beetje tussen het eten en de afwas in elkaar had gedraaid.

Wel vaak fraaie plaatjes en mooie natuuropnames zoals fraaie scenes in de mist met Decleir in het eerste deel van de film. Camerawerk en bij vlagen ook het kleurgebruik zijn duidelijk de sterke kant van deze film. Maar alles bij elkaar een flinke tegenvaller.

2.0*

bij azur.be zie ik hem nog staan.

Verlaagd na herziening. Het idee van het dorp in protest tegen de brug is wel herkenbaar, gezien de Lange Wapper in Antwerpen. Maar verder is het nogal een karikatuur geworden. En het ontbreken van dialect, slaat veel dood. Een film als dit moet je niet in proper Nederlands brengen, zo gaat het natuurlijke verloren.

Na het interessante begin ben je zowel benieuwd naar het verloop van de brug en de relatie tussen Mira en Lander. Maar plots verdwijnen beide plots van de voorgrond en staat de film stil. Waarschijnlijk wel een leuk boek, maar hier in de film soms wat schrijnend. Los van het feit dat deze film belangrijk geweest zou zijn in de Vlaamse filmgeschiedenis. Maar echt genoten heb ik er toch niet van.

Degelijke film van Fons Rademakers. Ik was niet zo geboeid door het hele liefdesverhaal tussen Willeke van Ammelrooy en Jan Decleir. Deze film doet het bij mij dan ook vooral vanwege de achtergrond en sfeer. Het hele gegeven van die brug, de onontkombare modernisering en de directe impact die deze heeft vind ik interessant en vormt een goede discussie in deze film. Ook sfeervol gefilmd en met leuke bijrollen van Rademakers zelf en Freek de Jonge. Mira is een degelijke film.

Grappig ik meende even op bovenstaande cover John Holmes daar liggend in het gras met Willeke te herkennen.