The Sword and the Sorcerer (1982)

Aan het einde werd een tweede deel aangekondigd, maar dat kwam nooit.

Iets wat opzich erg jammer is ja, de film was absoluut vermakelijk (en behoorlijk cheesy). ***

Echt een heel slechte film, sorrie dat ik het zeg maar hij verdient niet de hype die het in sommige kringen gekregen heeft

Met The Sword and the Sorcerer kreeg ik precies waar ik zin in had; een cheesy doch onderhoudende fantasyfilm. Wat mij betreft toch wel een cultklassieker. En tot mijn verrassing nauwelijks gedateerd. Een leuk avontuur en prima vermaak. Alhoewel, het was niet helemaal wat we in gedachte hadden. I.p.v. een Conan kloon, was deze meer een kruising tussen Conan en de serie Hercules met Kevin Sorbo (die trouwens in deel 2 gaat spelen). Voor diegenen die daar niet mee bekend zijn, is The Mummy een goed alternatief. Minpunten betreft de make-up en haardracht welke niet echt super zijn. De kostuums en decors zijn daarintegen prima alsmede de personages en de meeste acteerprestaties. Ook is het jammer van de toch wel een hoop offscreen actie. Goed gedaan qua suggestie, maar toch jammer. Richting het einde wordt dit wel goed gemaakt met wat onscreen hack and slash. Prima produktiewaarde en met personages waarbij vooral de badguys heerlijk zijn. Richard Lynch als de slecht krijgsheer Titus Cromwell, Richard Moll als de boosaardige Xusia en George Maharis als de duivelse Machelli. Wat wil je nog meer... Hierbij verbleken werkelijk al die slappe goodguys. Ook is het jammer dat het niet lekker rauwig is (ondanks de aanwezigheid van vele halfnaakte vrouwen), maar meer 'geromantiseerd' en soms teveel gepraat. En met dit soort films wil ik juist volop actie, bloed, hacking en slashing, ...! Maar zoals ik al eerder zei, het einde maakt een hoop goed (net als het sterke begin).
Ik ben benieuwd wat het tweede deel met zich mee zal brengen. Ik ben echter bang dat het, gezien de cast, gaat tegenvallen. Enfin, tijd zal het leren.

Mmm, toch beduidend minder dan toen ik hem 6 jaar geleden zag. Eigenlijk heeft de film slechts 2 goeie scenes, namelijk de opening in de grot, waar de gezichten op de kist van Xusia op zeer overtuigende wijze tot leven komen en het eindgevecht tussen Xusia, Cromwell en Talon, waar zowel de setting als de actie zeer behoorlijk is, helemaal het moment dat Machelli in Xusia veranderde moest ik even aan een horrorklassieker als The Howling denken.

Maar dan hebben we nog de belabberde dialogen, het onovertuigende acteerwerk (met uitzondering van Lynch, Maharis en Horsley) en het complete uit balans zijn van lichtvoetige, soms beschamende, humor en serieuze gore en actie. Te vaak wordt gebruik gemaakt van een vreemd Deus Ex Machina moment, offscreen geweld en knullige situaties om de film eenzelfde kwaliteit te geven als Conan The Barbarian en Excalibur (de film waar deze film door ontstaan is).

Goed, ik heb een aantal keer gelachen om bedoelde en onbedoelde humoristische situaties en heb bij de bovengenoemde scenes toch genoten, maar al met al valt The Sword And The Sorcerer toch ten prooi aan een grote hoeveelheid kitsch.

Wie kan me uitleggen hoe dat zwaard steeds weer nieuwe punten eraan krijgt? Iedere keer als Talon ze afschiet laat hij ze achter, om in de eerstvolgende scene waar het zwaard in voorkomt weer helemaal compleet te zijn...