Scratch (2001)

1 van de toppers van het Internationale Filmfestival te Rotterdam van 2001.
Iedere hip-hop en turtablism fanaat gaat kwijlen bij het zien van deze film, dat is een ding wat zeker is. Vooral de fragmenten waarbij Mixmaster Mike in actie komt (zowel bij hem thuis als op de DMC kampioenschappen) zorgen wat mij betreft voor de hoogtepunten van de film. Meer verklap ik niet, je moet hem gewoon zien (tevens voor de mensen die er niet veel met deze muziek hebben is het zéér de moeite waard om te kijken). Ik weet niet of er ooit een Nederlandse versie van de DVD zal verschijnen, ik heb in ieder geval de US versie (2-DVD), met zéér veel extra´s.

staat al een tijd hoog op m'n to-see lijstje, dom dat ik 'm zelf nog niet had toegevoegd...

Damn! Ik heb m nog niet gezien, maar ik wil nu graag al 5 sterren geven...

En weer 5 sterren....waarom kan ik deze film nergens vinden?

Ik denk niet dat ie ooit in Nederland uitkomt, dus dat wordt bestellen via internet.
In ieder geval succes gegarandeerd.

Toch wel, heb em zien liggen bij Free Record, Ned. ondertiteld.
You lucky bastards !

Dat was ietwat optimistisch maar een vette docu is het zeker.

Het probleem zit 'm erin dat het echt puur over DJ'ing en turntablism gaat (duh), waar ikzelf die aspecten toch meer als een deel zie van de gehele hip-hop. Je mist de rest een beetje zeg maar.

Maar wat de docu wil vertellen en de bekende namen met hun moves en persoonlijke verhalen zijn erg gaaf. De geschiedenis tot de toekomst wordt belicht.

Ook erg fijn om te zien wat een enthousiaste, sympathieke en vooral gewone mensen al deze hip-hop figuren zijn, zonder alle allures, glamour, crimineel geouwehoer e.d.
Je zou het bijna gaan vergeten door al die irritante, talentloze idioten die de naam van hip-hop dagelijks bevuilen in de hitparades en media.

Voor de liefhebbers, hij zit in de verzameling 3 voor 33 bij de FRS

Wat was je mening over deze film Jordy?

Geweldig interessant. Net op het moment dat ik "het wel gezien had" kwam het geweldige stuk over het "diggen" naar beats. Beter kan een docu niet zijn, als film waardeer ik het (zie Bowling) net wat minder.

Ik zou ook niet weten waarom dat niet zo zou zijn. Denk je er anders over dan? En hoe kom je daarbij?

Zo bedoel ik het ook niet. Maar dat Grandmaster Flash, DST e.d. pioniers waren in de scratch-wereld heb ik niet alleen in deze film gezien. Dat is tamelijk algemeen bekend. Dus ik snap niet hoe je erbij komt dat het geen origineel Amerikaans fenomeen is.

Dat er ook meer werelddelen aan bod hadden kunnen komen bestrijdt ik overigens niet, evenals een aantal andere onderwerpen trouwens.

Ik moet die film hebben, probeer um al een hele tijd te bemachtigen. Volgens de meeste zaken alleen in de VS gereleased. Iemand suggesties waar te zoeken?

Ik heb m een keer bij Free Records shop zien staan...

Goede docu over hip hop DJ's.
Vooral het begin en het gedeelte over het zoeken naar de perfecte (meest originele) beat en samples waren erg sterk.

Wel leuk dat Grand Mixer DXT (die de scratches voor Rockit van Herbie Hancock deed) door bijna alle DJ's genoemd wordt als voorbeeld.

3,5*

Hiphopbejaarde.

Mix Master Mike les zien en vooral horen geven over het fenomeen scratchen en alles wat daarbij hoort, doet de hiphopper in iedereen ontwaken. Destijds was de in deze film benoemde scheiding tussen MC's en DJ's duidelijk merkbaar toen rap de commerciële overhand begon te nemen. Deze jongens lopen anno 2001 echter nog steeds in adidassen zonder veters. De Kangols en foute zonnebrillen worden moeiteloos afgewisseld met waaiers van vinyl. De verschrikkelijke 50 Cents van deze wereld worden gelukkig genegeerd. Hier draait het allemaal nog om echte skills en is de rapper voornamelijk de oorspronkelijke ceremoniemeester en gelijkwaardige broeder. Zoals het hoort en zoals de hier overgeslagen Eric B. & Rakim zouden kunnen beamen.

Het hele turntablism is een interessante subcultuur, maar wordt in deze docu net als de gehele hiphopcultuur echter wel erg chaotisch en eenzijdig belicht. Met name wanneer enige muziekgeschiedenis middels vlot geknipte feitjeskabinetten wordt gepresenteerd. Het zijn dan ook de live opnamen van de scratchende mannen (en één meisje) die voor bevrediging zorgen. De rest is helaas bijzaak, met uitzondering van het item rond de beatdiggers die in gore kelders zichzelf omringen door duizenden platen. Op zoek naar dat ene riedeltje, baslijntje of snare-partijtje. Te veel namen blijven helaas ongenoemd, Jamaica wordt en passant gepasseerd en Lee 'Scratch' Perry wordt al helemaal vergeten. Gelukkig maken de Beastie Boys dat enkele jaren eerder helemaal goed met een eerbetoon aan Marley's doorgeblowde dubmeester op het album Hello Nasty.

Scratch is even onoverzichtelijk als de vele spontane houseparty's van weleer en grillig als de groeven waar de naald doorheen giert. Aandoenlijk is in dat kader ook de stoere jongen die vertelt menig Joan Baez album van mama al scratchend te hebben vernield. De liefde voor muziek spreekt hieruit boekdelen, net als het uit de ogen straalt van menige hiphopbejaarde die de tegenwoordige tijd inmiddels rijk is. Een ieder die het ontstaan van deze revolutionaire muzieksoort heeft meegemaakt weet het. Daarom is het des te jammer dat dit het niveau van de incrowd amper ontspringt, waardoor de kijker zich gemakkelijk een buitenstaander zou kunnen voelen.

Goed.