Black Butterflies (2011)

Een goede dramafilm...
Prima verhaal volgen...
Prima acteerwerk...
Bekende Nederlands acteur Rutger Hauer...
Prachtig omgeving...
Mooi HD kwaliteit...
Rustig achtergrond muziek (Dolby SR)...
Het is wel moeite waard...

Ik vond het een heel mooi drama waarbij vooral de chemie tussen Ingrid en Jack heel erg sterk op me overkwam. Ook vond ik het mooi om te zien wat voor een moeilijk en tegenstrijdig persoon Ingrid af en toe kon zijn en hoe erg iemand vast kan blijven zitten in zijn depressie. Hoeveel je ook van diegene houdt .....

Zoals ik ook hierboven kan lezen stoorde ik me ook af en toe wel aan het accent van Carice. Dat werd wel steeds minder maar ik had wel het idee dat hier wel iets mee gedaan had kunnen worden. Het klonk wel een beetje te erg steenkolen engels.

Ik zie best een aantal negatieve reacties maar ik moet zeggen dat ik zeer te spreken ben over de sfeer en het acteerwerk in deze film. Ik vind het toch wel een aanrader.

indrukwekkend drama heel mooi geacteerd door Carice van Houten.
zij is een topper die internationaal mee gaat tellen .
in deze film is ze uitmuntend bezig en weet het juiste gevoel en emotie op mij over te brengen.
verhaal is depri en rauw .
de eindscene is een overwinning als kroon op de pijn van deze dichteres...

Helemaal niet zo slecht als ik had verwacht.

Carice komt na Hollywood weer terug naar Nederland, (of Zuid Afrika?) om Black Butterflies te maken. Weer een biotopic van iemand die ik pas leerde kennen na het zien van de film. Achja, zo gaat het meestal.

Maar de verwachtingen waren toch wel beter. Het is best een interessante film die een beetje meerdere achtergronden heeft. Het belangrijkste is natuurlijk de apartheid, die toen al volop in Zuid Afrika aan de gang was. Met zo'n onmogelijk liefdesverhaal met die fotograaf en de hatelijke relatie tussen Ingrid en zijn tiranische, racistische vader (weer ijzersterk neergezet door Rutger Hauer) En ook best naar om te zien hoe Ingrid met het moment steeds afbrokkelt en manisch depressief lijkt door alle omstandigheden. Waar natuurlijk de vader de grootste oorzaak van is. Het einde is ook even slikken.

Verder een goede film. Apartheidfilm met een Shakespeare jasje.

3,5*

Van te voren had ik eigenlijk vooral een film verwacht over de Apartheid gezien door de ogen van Ingrid Jonker. Volgens mij benadrukten de trailers dat ook. Uiteindelijk is de Apartheid wel aanwezig, maar toch meer als achtergrond verhaal dat zo nu en dan op duikt. Dit is vooral een portret van Ingrid Jonker en dan vooral haar psychologische toestand. Ze is een moeilijk personage om te verdragen, niet iemand met wie ik graag zou willen optrekken. De film zet haar vooral neer als een egocentrische dramaqueen die veel oog heeft voor de sociale relaties in haar land, maar nul oog voor de mensen om haar heen. Het type personage dat geestelijk lijkt te lijden, omdat ze vooral zelf vind dat ze het zwaar heeft. Toegegeven, ik kan me zelden inleven in manisch-depressieve personages in films. Het helpt ook niet dat Van Houten de rol speelt met dezelfde tiks die ze ook in haar komische rollen gebruikt, een soort half verbaasde half verontwaardigde blik die gewoon voor haar is. Alleen nu gebruikt ze die op de donkerste momenten van Jonkers psyche. Ik zou het geen echt slechte acteerprestatie noemen, maar het leidde mij af.

Ondanks dit alles vond ik het oppervlakkig toch wel boeien. Het is allemaal iets te degelijk uitgevoerd om werkelijk mee te slepen, maar het is wel een interessant leven en eerlijk gezegd vond ik het bijzonder fijn dat de gedichten van Jonker veel in de film verwerkt waren, want die zijn vaak prachtig.
3*

Een wat treurig stemmende film over een vrouw met een rijk gevoelsleven in het emotioneel schrale Zuid-Afrika ten tijde van het Apartheidsregime. Ik kan mij uitstekend verplaatsen in iemand met een bipolaire stoornis, maar echt meeslepend wordt het in deze film voor mij niet. Pluspunten: het acteerwerk is goed en er worden zo nu en dan fraaie gedichten gedeclameerd.

Had er veel van verwacht, maar viel erg tegen. Het bleef teveel aan de oppervlakte waardoor ik Ingrid Jonker niet aardig of juist stom kon vinden. Het deed me niets. Ook de keuze voor Engels snap ik niet (behalve dan vanuit commercieel oogpunt zoals ze zelf al vertelde op het PACfestival). Had veel meer uitgehaald kunnen worden. Paula van der Oest laat zien dat ze wel talent heeft, de film ziet er visueel prima uit, maar verder is dit niks.
2*