Aurora (2010)

Onder de huid kruipende registratie van de afwikkeling van een familiedrama. Geen grote statements of crowdpleasing, maar enkel een ambivalent portret van een man in zijn omgeving. Elk gebaar telt, maar hoe meer je van de protagonist ziet hoe ongrijpbaarder hij wordt.
De één na laatste scene (bij de buurvrouw) is simpelweg groots. Waar alles eerst nog vrij
kalm geregistreerd werd, word er ineens van een schijnbaar onbelangrijke scene audiovisueel
en dramatisch veel meer uit de kast gehaald. Personen komen binnen en gaan weer weg,
gesprekken worden door elkaar gevoerd en met het geluid van de radio erbij wordt het een
grote dynamische chaos waarin de onderhuidse spanning gigantisch hoog op loopt. Achteraf
is dit de aanloop naar de zeer bevredigende eindscene die het verhaal in één keer met beide
benen op de grond plaatst. Ja dit is gewoon een tragisch huis, tuin en keuken drama
uiteindelijk. Maar wel een hele goeie!

En ook hier gebruikt Cristi Puiu geen neutrale achtergrond voor zijn hoofdpersoon. In drie sleutelscènes laat hij duidelijk zien en horen dat er nog veel speelt in Roemenïë.

De eerste scène is het moment waar we op de achtergrond de TV horen. Er is sprake van een discussie en die gaat heel toevallig over de vrijheid van meningsuiting.

De tweede scène is het moment dat de hoofdpersoon zijn dochter gaat ophalen van school en erachter komt dat ze bezig zijn met het repeteren van een stuk voor de communistische 'partij'.

En de derde tevens laatste scène van de film lijkt Cristi Puiu een knipoog / verwijzing te maken naar Porumboiu's Police, Adjective. Want ook hier zit de hoofdpersoon op het politiekantoor en lijkt Cristi Puiu een even somber als absurdistisch beeld te schetsen van de Roemeense politie.

Net als de hoofpersoon is het: Kijken + Luisteren ≠ Begrijpen.

Geweldig stuk arthouse! over een wereldvreemd figuur, waar je maar geen hoogte van kan krijgen wat hij in zijn schild voert!

*4