Last Exit to Brooklyn (1989)

Rauwe 'straatfilm' vol onvergetelijke figuren. Naar de roman van Hubert Selby jr.

Jennifer Jason Leigh is geweldig als het hoertje dat met haar vriendjes klanten berooft. Meesterlijk.

Muziek van Mark Knopfler ken ik wel (fantastisch, overigens grotendeels vertolkd door Guy Fletcher, toetsenist van Dire Straits); film nog niet...

Inderdaad een rauwe film met veel interessante, leuke, deprimerende en zielige figuren, maar het geheel vond ik te onsamenhangend. De regisseur probeert je wel mee te laten leven met de karakters, maar dit lukt bij mij nauwelijks.

Ik had hier dan ook meer van verwacht, wellicht mede door Requiem for a Dream.

2,5*

Rauwe film ? Ja, als je continue geweldscenes achter elkaar laat zien, zonder dat het een ruggegraat heeft, ja dan wel.

Eén hoop opgelegde cliché's komen langs, met de meest vunzige gewelddadigheid, zonder dat je maar 1 clue krijgt over het leven van die figuren, wat een harde zit om uit te zitten.

Geen enkele bijzondere scene zit erin.

Enorm bagger, shit weer een 0.5

Te vermijden tot elke prijs. En Mark Knopfler deed de score, weinig van gemerkt....

Ik vraag me af waar ik deze te pakken kan krijgen.

Klik hierboven op 'Vergelijk prijzen van deze DVD'

Toch een behoorlijk goede Uli Edel film.

De rauwheid en de narigheid waar hij bekent om staat na "Christiane F." zijn ook in deze film te vinden. Hij weet deze sfeer perfect te mixen met het beeld van New York in de jaren '50.

Het dramatische effect van de film is minder heftig aangezien het tempo van de film stukken hoger ligt dan wat we van Edel gewent zijn, dit moet ook wel aangezien we verscheidene personen volgen in deze tijd vol armoede en racisme. De personages zijn allemaal bijzonder interresant en reageren minder zwart/wit dan verwacht, alhoewel Edel beter had moeten uitkijken om enkele personen niet richting het karikaturaale te brengen.

Neemt niet weg dat dit een sterke film is vol karakterschetsen met boeiende verhalen wat zich afspeelt in een zeer sfeervolle en krachtige setting.

4,0*

Keihard, wreed, gewelddadig, deprimerend, dramatisch en rauw verhaal in vijftiger jaren stijl in een Brooklyn waar niemand zich illusies maakt.

Er wordt verbluffend sterk geacteerd. Doet zo nu en dan denken aan de vijftiger jaren films met Marlon Brando.

Tsja... zowel eens met wat positieve punten die genoemd worden (uitstekend geacteerd, een onverbloemde rauwheid en interessante personages), maar ook de negatieve punten (de enorme hoeveelheid opeengestapelde naarheden die soms/bijna karikaturaal overkomen en dat het daardoor lastig wordt echt in de film en sfeer te raken) kan ik me ook wel wat in vinden.

Maar als grootste sof is daar de soundtrack, die (vooral in het eerste deel) bij elke dramatische gebeurtenissen hevig aangezwengeld wordt als een soort kermisdraaiorgel dat wil zeggen; 'komt allen kijken, hier is de misère!'. Naar het einde toe werd het al wat beter (subtieler) toegepast en hier en daar was het gewoon prima op z'n plaats, maar goed. Bij het zien van de verkrachtingsscene van Tralala wist ik weer dat ik deze film ooit al eens gezien had, een vreselijk nare scene... en tóch weer een tijd vergeten, kennelijk...

3,0*, hoger kom ik nu echt niet.

P.s. En nu ik via YouTube weer wat van die soundtrack terughoor, klinkt het, op zichzelf staand, best mooi...

Bijzonder sfeervol filmpje wat i.t.t. andere films in dit soort tijdsettings niet leunt op de ouderwetse songs die door de speakers knallen. In plaats daarvan is er de mooie soundtrack van Knopfler. Verder veel leuke typetjes en enorm stijlvolle shotjes van de verlaten straten die indruk maakten. Ook de rauwheid was mooi, ondanks dat er geen expliciete beelden zin zaten hakt het er soms wel in, mede dankzij de karakteristieke vertolkingen van de cast.

Al met al een leuk filmpje om gezien te hebben.

3,5*

Tegenvallende film naar de controversiële bundel korte verhalen van Hubert Selby. Heel fragmentarisch, heel somber en geweldadig en zonder veel diepgang. Het is alsof de cast voelde dat het scenario aan alle kanten rammelde, want er wordt zonder veel overtuiging geacteerd.

Kwalitatief ver beneden het niveau van Uli Edel's andere werk (Der Baader Meinhof Komplex; Christiane F.)

Geweld, passie en emoties laaien hoog op in deze rauwe prent die de sfeer van Brooklyn uit de vijftiger jaren weergeeft. Merkwaardig is wel dat deze prent de manier van filmen uit die jaren zeer sterk benadert. Ook een onderwerp als deze, met personages , eigenlijk op één of andere manier, in het verliezend kamp, was toen in.

Meerdere sprekende scènes en over het algemeen goede acteerprestaties.

Schiet me zo geen andere film te binnen, waar mensen voor 90% tegen elkaar aan het schreeuwen zijn. En als ze niet aan het schreeuwen zijn, is het nog 10% vechten, drinken of n**ken. Niet dat er over die onderwerpen geen mooie films gemaakt zijn, maar dit is hem niet.

Aardige film over een aantal personages tijdens een grote staking in het Brooklyn van 1952. Niet echt een verhaal, maar de werkende klasse van deze troosteloze wijk wordt hier prima neergezet. Alhoewel de personages en verhaallijntjes allemaal niet te veel om het lijf hebben, blijft de film onderhoudend. Behoorlijk deprimerend van toon. Met gemak 3.0 sterren.

Een film die nostalgie uit ademt en ook een beetje heimwee naar toen oproept. Vroegah was niet alles beter maar wel anders. Deze film toont dat er ook vroegah volop armoede, prostitutie, geweld, drugs, drank en perversiteit was in volksbuurten. Toch was het anders want iedereen kende elkaar in die buurten. Er was veel meer cohesie onderling en daarom werd het anders beleefd. Gedeelde smart is immers halve smart. De hangjongeren konden nog tot de orde geroepen worden door de buurt omdat de buurt hun ook wel eens hielp. Tegenwoordig is iedereen meer op zichzelf en daardoor is het onderlinge contact weg met als resultaat ruzies om geluidsoverlast en schuttingen etc. De regisseur weet de ons kent ons sfeer en de typische karikaturale bewoners goed neer te zetten. Het verhaal is net iet wat te mager. Het boek van Selby is ook een verzameling losse verhalen en dat is goed te merken. De cohesie in de verhalen is niet zo duidelijk aanwezig en daarom is het een wat rommelige film geworden maar voor de karikaturale figuren is hij het kijken waard. Burt Young (Paulie uit Rocky) zet op geweldige wijze een naïeve arbeider neer die totaal geen idee heeft wat er in zijn gezin gebeurt en alles op de primitieve manier oplost neer. Jennifer Jason Leigh speelt de rol van Tralala zeer goed en overtuigend. Het ene moment onuitstaanbaar arrogant,ordinair en doortrapt maar op het andere moment onzeker, verward en kwetsbaar. Selby zelf speelt ook een kleine rol als chauffeur betrokken bij een aanrijding.

Viel mij ook iets tegen, al heb ik me zowel met het verhaal als deze acteurs evenmin verveeld.

2,8*