Kak Ya Provyol Etim Letom (2010)

Te zien in de Iron herring competitie op het Leids film festival 26 t/m 31okt

Winnaar Chicago festival.

zojuist gezien op LFF...

Mooie film met prachtige shot's maar had wat mij betreft toch wel ietsje korter gemogen. De film bouwt in een rustig tempo het spanningsveld op alleen als je dan denkt tot de climax te komen krijgt de film een andere film dan ik had verwacht/ gehoopt.
Ik denk dat het voornamelijk te maken heeft met het feit dat de film niet zo zeer naar een climax wil werken, maar de toeschouwer meer wil laten zien wat isolatie en eenzaamheid met je kan doen. Op dat gebied is de regisseur naar mijn inzien wel geslaagd, maar had het stiekem toch anders gezien. Desondanks een prima film waar je wel de tijd voor moet nemen.

How I Ended This Summer begint veelbelovend. De regisseur introduceert twee tegenovergestelde mannen op een verlaten eiland. Het werkpaard en de luie student. Ze hebben elkaar niet veel te vertellen en als ze al iets zeggen dan is het veelal gemopper tegen elkaar. Zo is ook de beeldtaal. Rustig, introvert, statisch maar op momenten ook springlevend in de vorm van een aantal point-of-view-shots met ondersteuning van wat rockmuziek. En zo kabbelt de film rustig door. Maar de regisseur vond het vervolgens nodig om enkele narratieve uitweidingen in de film te plaatsen. Opeens is alle rust verdwenen en krijgen we te maken met een thriller zonder spanningsboog.

De uiteindelijke hereniging van de twee is er eentje die een dubbelgevoel opwekt. Er was bij mij zeker sprake van ontroering maar in het achterhoofd weet je dat deze film onnodig vreemde uitweidingen gemaakt heeft die ervoor gezorgd hebben dat de film toewerkt naar een dergelijk onvermijdelijk einde. Oftewel te uitgekiend of probeert de regisseur iets te zeggen over een generatiekloof en wat isolatie en eenzaamheid niet allemaal met een mens kan doen op een eiland?

Dat is ook mijn probleem bij deze film. Twee mannen die een eentonig bestaan leiden, op een eentonig somber eilandje in het poolgebied. Als er dan eindelijk na 80 minuten een ommekeer in het verhaal komt, leent dat zich weliswaar tot prachtige visuele shots maar uiteindelijk had ik een gevoel van... moeilijk doen voor een emotionele climax.
Lastig te beoordelen... 3* dan voorlopig.

Fascinerende en adembenemende beelden van de nog onberoerde natuur, de eenzaamheid waarin beide mannen hun werk moeten doen is voelbaar en de acteurs spelen geweldig, maar uiteindelijk begint dit verhaal over collegialiteit, eenzaamheid, moed en schuld te vervelen: het duurt allemaal te lang.

Trage film met mooie beelden de na een uur wel gaat vervelen en uiteindelijk nergens naar toe leidt. De prachtige beelden en het camerawerk kunnen deze film ook niet redden.

Prima thema...twee mannen afgesloten van de rest van de wereld en hun onderlinge relatie is ook niet al te best.
Een belangrijk radiogram wordt niet helemaal goed doorgegeven en dan veranderd de film in een soort van thriller.
Doet behoorlijk denken aan Zero Kelvin van een aantal jaren geleden.
Typisch een film waarin de schitterende beelden belangrijker zijn dan het verhaal zelf.
Ik hou er wel van - zo'n langzaam filmtempo - plot zelf zou zich prima lenen voor een Hollywood-film (en het zou me niks verbazen als we hier straks een US-versie van gaan krijgen) maar ja dan zal het tempo gaan overheersen en dat zou de sfeer van isolatie en eenzaamheid verpesten.