We Need to Talk about Kevin (2011)

Wat een slechte film met enkele losse eindjes... Zo zie je nooit echt wat de zoon nu exact heeft aangericht in de school.

De moeder is verwikkeld in een rechtzaak en kiest ervoor haar huis te verliezen, maar waarom?
De mensen uit het stadje nemen de moeder van alles kwalijk maar wat hij zij nu fout gedaan?

Of wat het zo saai dat ik al deze dingen gewoon heb gemist.

halve ster voor de moeite! Ik zie niet wat er goed is aan deze film.

prachtige en beklijvende film die je achterlaat met een wrang gevoel. In het begin wat verwarrend met de flash-backs, je weet eigenlijk niet meteen wat kevin precies gedaan heeft, doch dit doet totaal geen afbreuk aan de film; deze heeft namelijk niet de bedoeling om extreem bloederige beelden te laten zien. Het gaat hem veel meer over de karakters van de personages en de relaties tussen hen. Absoluut een topper met schitterende acteerprestaties van de hoofdrolspelers, een 5 waard.

Denk dat je ander soort films beter kan begrijpen

Wat een harde maar geweldige film!

Naast Swinton speelde ook Ezra Miller zijn rol geweldig!

En om het even over de 'waarom' te hebben: volgens mij heeft hij het gevoel dat hij zijn moeder genoeg heeft laten boeten (wat ook eerst de bedoeling was), daarom denk ik dat hij niet meer op haar vraag antwoord.

Dit was nog eens een goeie film. Een beetje een vreemde vertelstijl met de vele flashbacks, maar het zorgt er wel voor de dat film boeiend blijft tot het einde.
Uitstekend geacteerd door de volledige cast. Ook zijn de jonge en oudere Kevin goed gekozen qua uiterlijk. Het lijkt echt de oudere Kevin.
De muziekstijl is ook opmerkelijk met de vaak vrolijk klinkende liedjes.
Het einde was wel verrassend, vooral wat er dan nog met de rest van het gezin is gebeurt.
Wat een moeder lijden kan, wordt hier echt tot het uiterste gedreven.
Een meeslepende film.

Had zin om die kleine door m'n tv te trekken en in de oven te steken

Het valt mij op dat bijna iedereen het kind als schuldige aanwijst en dat weinig mensen iets over de vader of moeder te zeggen hebben. Volgens mij zijn die in eerste instantie verantwoordelijk om de opvoeding (bij) te sturen en problemen te onderkennen of anders, als het niet lukt, hulptroepen in te schakelen.

Maar als je 3 of 4 bent is de ouder gewoon verantwoordelijk en niet het kind, naar mijn mening.
Op die leeftijd kan er wellicht nog gestuurd worden, bij 16 natuurlijk (allang) niet meer.
En als een kind manipuleert en de ouder gaat daar (slachtoffer spelend, emotioneel) in mee lijkt mij dat sowieso snel uit de hand lopen.

Ik zag 1 bezoek aan de psychiater met het kind. Het is m.i. een samenloop van omstandigheden, wat uiteindelijk uit de hand loopt. Kan gebeuren inderdaad. Ik denk dat eerder ingrijpen wel helpt bij een bepaald soort moeilijke kinderen (die bv excesssief manipuleren).

Hele matige en vrij oppervlakkige film. Aan het einde dacht ik "Het had net zo goed een film zonder dialoog kunnen zijn" want er zit weinig diepgang in de dialogen.

Wat op een gegeven moment in de film erg irritant begint te worden is dat het hele verhaal gedragen lijkt te worden door de intens starende blik van Tilda Swinton. En ja, ze kan prachtig in de leegte staren met grote angstige overpeinzende ogen en een diepe frons daarboven, maar ik denk dat ik wel 40 shots ervan gezien heb van elk minimaal 5 seconden. Een zwak punt in de film, want weinig mensen vinden het leuk om een paard steeds hetzelfde trucje te zien doen: moeder heeft veel ingehouden verdriet terwijl ze zichtbaar aangedaan het raam schoonmaakt. Boring!

Ook het verhaal wordt totaal niet uitgediept. Onder het mom 'minder is meer' zal de filmmaker gedacht hebben het publiek te kunnen boeien met hun eigen fantasie. Maar die kan ik ook wel toepassen zonder half afgekauwde film om het op te wekken.

Ik zie deze film een beetje als een slecht schilderij waarvan de kenners van het vak elkaar hebben wijsgemaakt dat het een meesterwerk is.