We Need to Talk about Kevin (2011)

Duchtig de waarheid zeggen? Ze breekt zijn arm toch? Hoe je precies een psychopaat wordt, weet ik niet, maar zo'n gebeurtenis kan goed z'n impact hebben lijkt me. Maar dat is niet het enige. Er wordt volgens mij ook gezinspeeld op het feit dat Kevin niet echt gewenst is door de moeder, afgaande op haar gedrag; het lijkt er daarbij ook op dat zij zich juist gelukkig voelde met haar vrijheid en carrière en dat Kevin op een slecht moment (te vroeg) in haar leven komt. Maar nogmaals, dat Kevin een makkelijk kind zou zijn, wil ik er niet mee beweren.

Zware film, maar ook onaangenaam om naar te kijken. Met een hoofdrolspeler waarvoor je totaal geen sympathie voelt, is het lastig om 2 uur geboeid te blijven. Ook Tilda Swanton is zó depressief en besluiteloos dat ze begint te irriteren. Noem me kinderachtig, maar ik eindig toch liever met een payoff. Bijvoorbeeld Tilda die nog iets achterbaks in petto heeft, of nog liever Kevin die in de gymzaal door een woedende menigte wordt gevild. Ofzoiets. Een sequel op We Need To Talk About Kevin lijkt me ook dikke prima, eentje waarin door een van de overlevenden jacht wordt gemaakt op de vrijgelaten Kevin, bijvoorbeeld.

Een film die me naar de strot greep en ook gewoon op een hele aparte, uiterst realistische wijze is neergezet en wat mij betreft is het zelden voorgekomen dat een film zo intens mogelijk de associaties, kijk op de wereld, van een zware verwijting en schuldgevoel van een moeder heeft neergezet.

We nemen eerst kennis met Eva (ongelofelijk goed en met gevoel neergezet door Swinton). De moeder van Kevin. En ondanks je eigenlijk al weet wat haar zoon op der geweten heeft, werkt de film toch nog langzaamaan en zenuwslopend de kijker naar dat "moment" te brengen, met behulp van flashbacks en het heden, waarin moeder Eva helemaal kapot is van het feit wat Kevin heeft gedaan. De film begint met een vreselijke nachtmerrie die Eva heeft, en vervolgens word ze wakker, haar huis is ondergeklad met verf, en meteen al word de kijker meegezogen in een wereld van wanhoop, schuldgevoel en angst wat met behulp van verschillende kleurenfilters en het focussen op de geestelijke omstandigheden als een mokerslag aankomt. Eva besluit toch wel even naar buiten te gaan, maar de hele buurt en de bewoners van haar dorp keren haar de rug toe en zien haar liever "in de hel branden", waarbij Eva hier onherroepelijk als heks word neergezet. Echt vreselijk. Gewoon ook een typische reactie van een kleinburgerlijke samenleving die meteen al van het aanwijzen is en het schuld toespreken naar... Maar in hoeverre is Eva schuldig aan de daad van Kevin, en waarom word ze zo afgerekend? Dat krijgen we te zien in de flashbacks, die ook zeker niet van de poes zijn.

In de flashbacks krijgen we te maken met Kevin, in de tijd van zijn geboorte tot zijn bijna 16de verjaardag. Wanneer Kevin zo'n beetje was opgegroeid tot peuter wist ik al genoeg: wat een zwaar gestoord en fragiel jongetje was dat zeg! Overduidelijk al op weg om een psychopaat te worden. Het was eigenlijk gewoon bijna eng om te zien hoe een klein jongetje van bijvoorbeeld 4 al hele meedogenloze, agressieve en sadistische trekjes hebt en helemaal vol zit met haat naar zijn moeder, terwijl zijn band met zijn vader en zusje inene weer goed is. Je krijgt er gewoon de rillingen van en je zou het bijna kunnen omschrijven als een kleine monster. Zelden heeft nog zo'n jonge acteur (Kevin in zijn kindertijd dan) me zo weten te raken. Eigenlijk zou je dit geen horror mogen noemen maar dit IS gewoon horror, want kinderen zijn de toekomst, en je weet ook al meteen dat het genadeloos fout zal aflopen. En inderdaad, na een hele lange kwellende aaneenschakeling van de relatie van de opgroeiende Kevin met zijn moeder, haalt Kevin een meest gruwelijke daad uit met voorbedachte rade ook nog allemaal sloten plaatsen bij elke deur die hij tegenkomt. Wat voor de moeder een begin van een eindeloze nachtmerrie word. (waarmee de film ook begint)

Dan kom je bij het volgende, zoals gezegd: Iedereen kotst Eva uit, ze is gekweld door een schuldgevoel en begint alleen maar vragen te stellen of de problemen niet gewoon bij haar lagen en dat ze niet goed genoeg was in de opvoeding. Nou wat mij betreft is dat dus ook grotendeels een aanpraterij van een kleinburgerlijke samenleving waarin ze verkeerd, want in mijn geval heeft Eva gewoon al die jaren goed der best gedaan om Kevin op het rechte pad te houden, alleen was Kevin gewoon een zwaar gestoord kutjochie waar geen land mee te bezuinen was en maar niks aan wou nemen en/of luisteren. Kevin was gewoon een tikkende tijdbom, waarbij de moeder nog wel eens in onmacht Kevin een duw geeft waarbij hij zijn arm kneust enz. Tja, mocht er toch iets zijn waar de moeder zich schuldig aan maakte waren het gewoon daden die ze door wanhoop zonder na te denken deed. Je kan niet altijd maar het lieve moedertje blijven in dit soort gevallen en ik vond Eva nog een vrij oprechte moeder, maar soms ook eigenlijk te oprecht, want zo'n kind zou je eigenlijk moeten laten opnemen ipv dat je hem thuislaat. Dus de schuld zou in principe kunnen zijn dat de moeder vaak erg sub-assertief was. Bij Kevin betreft is het slechts een aangeboren illusie die Kevin heeft gemaakt over zijn moeder, zonder een daadwerkelijke reden. Heel provocerend ook.

Gewoonweg een van de allerbeste psychologische thrillers die ik heb gezien en alles klopt er ook gewoon aan. Zoals gezegd helpen de montages en de kleuren goed mee om de kijker hetzelfde gevoel te geven en daarnaast is de film ook helemaal weer in een independent film modus gemaakt (zoiets als wat Gus van Sant en Todd Solonz doen.) waarbij de sfeer ook behoorlijk wil wisselen. Eigenlijk wel een aanrader voor op school.

4,5*

Knap dat jij hem zo voorspelbaar vond. Ik had het pas door toen een gewonde leerling in rolstoel kevin's moeder bij zich riep, toen begon het echte lampje te branden Ik weet niet hoe ik het veel eerder had moeten zien, maar chapeau dat jou dat wel is gelukt en daarom vervolgens de hele film niets meer voor je gedaan heeft. Alle scene's tussen intro en slot vond ik juist afwisselend en erg mooi opgebouwd met zowel scenes uit Kevin's jeugd als toen hij wat ouder was. Ik vind het erg makkelijk om de schuld bij de onzekere Eva te leggen. Kinderen kunnen meesters zijn in manipuleren en dat is nou juist een kenmerk waar de meeste (slimme) psychopaten uitstekend in zijn. Nee, voor mij blijft dit een van de mooiste en schrijnenste drama's die ik gezien heb.

Zeker geen heel erg slechte film, maar goed kan ik hem ook niet echt noemen.
Het verhaal zelf vond ik niet echt bijzonder, maar de manier waarop het verhaal wordt verteld is erg goed en daardoor blijft de film toch interessant tot het eind ook al gebeurd er bijna helemaal niks. Ook het acteerwerk was zeker niet slecht, met name Ezra Miller deed het erg goed.

3,0*

Pfff, een beetje je eigen fantasie er op loslaten en nadenken bij een film is tegenwoordig al te veel gevraagd geloof ik...

Wat een overdonderende film, je word helemaal meegesleurd in de miserie van de moeder, hoe ze wordt aangekeken door iedereen, uitgescholden en vernederd. Het is een zware film zeker, maar het laat een diepe indruk na. De zoon wordt erg goed gespeeld en je krijgt als kijker ook een soort afkeer van dat kind, hoe hatelijk hij is. Op een gegeven moment zie je even een beetje hoop doordat ze toch aangesproken wordt hoe het met haar gaat en de collega op haar werk die haar verder helpt. Achteraf blijkt duidelijk dat dat ook maar schijn was. Erg mooi in elkaar gestoken, zodat je ook niet weet wat er te wachten staat, puzzelstukjes vallen een voor een in elkaar, en je blijft geboeid kijken tot het einde. Een dik verdiende 4*

Betere film dan ik aanvankelijk verwacht had, maar wel eentje met wat minpuntjes. Met name het personage van Kevin is gewoon ietsje over the top. Een kind dat zijn arm breekt en geen krimp geeft? Of wat te denken van die constante blikken die alleen maar 'pure evil!' schreeuwen? (Dat moment waarop Eva haar zoon rukkend in de douche betrapt is ook zo'n moment.) Het is iets teveel van het goede allemaal en met name het middenstuk wil het daarom even inkakken. Pas helemaal op het eind lijkt de jongen een klein beetje menselijkheid terug te winnen, als hij toegeeft dat hij ook niet meer weet waarom hij het gedaan heeft. De symboliek is ook wat lomp - de moeder die rode verf (bloed, natuurlijk!) van haar huis (handen, natuurlijk!) moet wassen - maar storend is dat niet. Desalniettemin boeit We Need To Talk About Kevin genoeg om twee uur lang te blijven kijken, niet in de laatste plaats omdat het visueel af en toe best apart is. De lompe, moraliserende film die ik verwacht had, is het niet geworden, waarvoor hulde.