locatie: Films » Le Genou de Claire (1970) » Info

Le Genou de Claire (1970)

Alternatieve titel: Claire's Knee

28 stemmen | gemiddelde 3,35

mijn stem:

links:

IMDb (7,6 / 2967) | Vergelijk prijzen van deze film

Frankrijk
Drama / Romantiek

105 minuten

geregisseerd door Eric Rohmer
met Jean-Claude Brialy, Aurora Cornu en Béatrice Romand

De Franse diplomaat Jerome is op vakantie en ontmoet Claire, de dochter van een vriend. Hoewel hij verloofd is, wordt hij verliefd; niet op Claire, maar op haar knie! Omdat hij begrijpt dat hij hierdoor als een fetisjist wordt aangezien, geeft hij er maar geen ruchtbaarheid aan. Hij vervult zijn diepste verlangen als hij een hand op haar knie legt, terwijl zij denkt dat het een troostend gebaar is, omdat ze een persoonlijke crisis doormaakt.

gebruiker

bericht

pippo il buffone

[permalink] geplaatst op 9 augustus 2010, 19:26 uur

Voorlaatste van de contes moraux,en ongetwijfeld de mooist gefilmde van allen.Dat is niet alleen de verdienste van cameraman Almendros,maar uiteraard ook van het Franse alpenlandschap rond het Lac de Annecy.De film bevat uiteraard excellente dialogen zoals we die van Rohmer mogen verwachten.Ook de thematiek is niet nieuw:verleiding,manipulatie,hypocrisie,materialisme enz.
Deze film zou tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden met de volgende verhaallijn:35-jarige man(Brialy) versiert eerst de 16-jarige Laura en gaat vervolgens achter haar 18-jarige zus aan,de eponieme Claire(wat een prachtige verschijning

).Hierbij wordt Brialy opgehitst door een Balkanese toverkol/schrijfster,waarmee Rohmer blijkbaar ook iets wil zeggen over de gewetenloosheid van het artiestenvolkje.
Goede,diepe,interessante film kortom.

BASWAS

3,0

[permalink] geplaatst op 26 augustus 2010, 1:40 uur

Er wordt in deze film een beetje te veel gesproken. Bij de andere films van Rohmer die ik tot nog toe zag, werd het praten nooit zo tot een storend gewauwel. Misschien komt het doordat een aantal handelingen twee keer worden voorgeschoteld in "Le Genou de Claire". Vaak werd in gesprekken iets herkauwd, wat al plaats gevonden had of later nog zou gaan plaats vinden, zonder dat het iets extra's toevoegde.

Het einde daarentegen vond ik wel weer aardig, omdat daarin wel zoiets gebeurt. Een persoonlijke invulling van een meegemaakt feit wordt in een soort uitsmijtertje heel verrassend doorgeprikt. Jammer dat niet eerder en vaker in de film gespeeld werd met hetzelfde idee van een hypocriete interpretatie van een waargenomen werkelijkheid. De rollen van de diplomaat en de schrijfster lenen zich daar prima voor. Zo'n gewiekst spel zou de morele vertelling in deze film veel minder vlak gemaakt hebben en de twee volwassen hoofdpersonages zouden iets verliezen van de antipathie die ze nu opriepen door hun arrogant manipuleren.

In deze vijfde morele vertelling van Rohmer komen enkele schitterende diamantjes van momenten voor, maar als geheel viel dit deel me dus toch wat tegen.