Bedankt & Merci (2010)

Heel fijne documentaire over een onderwerp dat me erg weet te charmeren en te boeien. De beelden ogen verzorgd (soms wat overbelicht of problemen met het tegenlicht misschien) en de soundtrack is ook in orde. Misschien had er een iets duidelijkere "vorm" in de documentaire mogen zitten, nu was het gewoon een samenraapsel van allerlei sfeerbeelden, commentaren en dergelijke meer. Maar als geheel is het een erg mooie film geworden die ik zeker nog eens opnieuw zal bekijken. Een sterke 3,5*

3,5*

"We hebben hier toch schone tijden meegemaakt he?" zegt een van de weinige overblijvende stamgasten tegen de andere. "Ja Maurits Ja..."

Nostalgie en weemoed genoeg in Bedankt en Merci, een heerlijke documentairefilm waarbij een podium gegeven wordt aan 5 volkscafés op sterven na dood, in leven gehouden door gepassioneerde uitbaters die niet kunnen loslaten en een handjevol standvastige klanten.

Niet verkeerd dat dergelijke donkerbruine kroegen eindelijk eens in de spotlights komen, want naar mijn mening zijn zij het hart van de maatschappij. Ook diegenen die hun glorietijd lang voorbij zijn hebben hun dienst bewezen als sociaal broeinest: mensen kwamen bijeen, banden werden gesmeed, vriendschappen werden gevormd, kennis werd gedeeld, kleine en grote discussies ontstonden en er vormden zich talloze mooie herinneringen gaande vreugde tot verdriet.

Ik vind het dan ook bijzonder ontroerend om te zien hoe een stokoude cafébazin zich vasthoudt aan haar heiligdom ook al is het al lang niet meer rendabel, en zo goed en kwaad als het kan haar resterende cliënteel nog probeert van dienst te zijn. "Ik haat dat getik van die klokken" merkt één van deze die hards op tijdens een verder nogal moeizaam gesprek, een uitspraak die op een aangrijpende manier symboliseerd hoe lastig ze het hebben met de tand des tijds waar iedereen onvermijdelijk doormoet. Maar er mag ook al eens gelachen worden, al is het terzelfdertijd wat pijnlijk wanneer we bijvoorbeeld de typische alcoholieker om zijn dagschotel zien komen en er zonder woorden meteen 5 pinten op tafel worden gezet. Die er bovendien nog eens ingekapt worden alsof de mens 2 dagen zonder drank in de woestijn heeft gelegen.

Dit uit het leven gegrepen portret wordt appetijtelijk omkaderd dankzij ondermeer enkele fraaie kikvorsperspectieven en een voorzichtige toevoeging van kleurenfilters die wat lijken op een concentraat uit een of andere Jean-Pierre Jeunet-film. Tamelijk goede keuzes die vooral in buitenshots een mooi resultaat geven, welke met zijn voorbijrazende auto’s of juist de occasionele tractor die eens voor de ruit passeert opnieuw een erg tekenend sfeerbeeld scheppen.

Bedankt en Merci giet binnen als een smakelijke bitterzoete pint met een vakkundig getapte schuimkraag, een toets van poëzie en een afdronk die blijft hangen. Ideaal filmpje voor een rustige zondagavond, of eventueel als u nog eens een excuus nodig heeft om de bloemetjes buiten te zetten (u moet immers de volkscafés redden van de teloorgang). In beide gevallen:

Dikke aanrader.

4*

Een mooie documentaire over vijf oude cafe's in Belgie. Er gebeurt niets. Het is een mooie observatie van de mensen in de cafe's. Heel af en toe als ik in Belgie ben ga ik ook wel eens naar een dergelijk cafe om een "pintje" te nemen. En dan heb je deze documentaire in het echt.

Mooi portret van oude volkscafeetjes in België.

Denken wij Nederlanders natuurlijk meteen aan Simon Carmiggelt - Overal waar een traan langs een bar biggelt.

De uitbaters zijn oud, de klanten zijn oud en versleten, af en toe nog een oude alcoholist, stoere verhalen, hele ware levenswijsheden, melancholie, wachten op de dood...

Mooie sfeer, ontroerend, een lach en een traan.

En alles in mooie bruintinten gefilmd.