The Firing Line (1988)

Action Man joins FARC!

Een stompzinnig actievehikel dat het best omschreven kan worden als één lange ontploffing of een eindeloze kogelregen tout court. Veel meer krijg je in ieder geval niet te zien, buiten het verplichte, doch tegelijk enorm misplaatste romantische moment. Het verhaal raakt in feite kant noch wal en duwt haast op eigen kracht je kop in het zand. Een ernstig gebrek aan diepgang en betrokkenheid bij de doldwaze gebeurtenissen geeft de finale nekslag.

Het epos begint met – hoe kan het in Godsnaam ook anders – een chaotisch vuurgevecht. Als kijker heb je geen flauw benul welke partijen elkaar thans in de haren vliegen. Wie vecht tegen wie, en bovenal: waarom? Dit fenomeen steekt doorheen de hele film de kop op. De actie voelt na verloop van tijd aan als een overdosis hallucinogenen en laat je alle hoeken van de kamer zien. De precieze kiem van gevecht nummer twintig is op dat moment niet meer van belang. Met een volledig amorfe smoel zet je niettemin door.

Ik begreep verder niet wat het nut was van de relatief bevallige blondine, die er met de moed der wanhoop bij werd gesleurd. De enige functie die zij bekleedt is het sporadische muilen met de onversaagde spierbundel. Voorts kan je ze het best parafraseren als zijnde een tang op een varken. Letterlijk en figuurlijk.

Een belangrijke briefing voltrekt zich als volgt: “Beste mensen, de rebellen zitten hier. Om 5u vallen we aan. Zijn er vragen?” Te belachelijk voor woorden. Een onnozele martelscène liep ook nogal lomp in de kijker, evenals de knullige verhaalwending tegen het einde, die op ondeskundige wijze in je snufferd wordt geduwd. Verhaaltechnisch zo leeg als de patronen waarmee geschoten wordt.

En leeg zijn deze wel degelijk, daar onze held op het laatste moment een dozijn kogels in zijn rug kan opvangen, zonder ook maar een druppeltje bloed te verliezen. Blijkbaar waren ze tamelijk gehecht aan de muren en kledij in het algemeen, want het enige dat blijk geeft van een getroffen doelwit of enige vorm van impact, is het clowneske neerstuiken van menig nevenpersonage. Zelfs als er een fractie van een seconde even geen trekker wordt overgehaald.

De geluidseffecten verdienen met gemak een eigen boek, al zijn ze niet om naar huis te schrijven. Zo zijn acteurs die wat verder van de camera verwijderd zijn amper te horen, of is er altijd wel een ander element in de directe omgeving dat hun stem overschaduwd. Variërend van watervallen tot doodgewoon gras. Let tevens op het abrupte wegvallen van achtergrondgeluiden bij het aannemen van een ander camerastandpunt. Met name de krekels tijdens een of ander gesprek zijn in een wel zeer gekke stemming.

Het slechtste bewaar ik uiteraard voor het laatst. De algemene ‘soundtrack’ laat je immers bijkans dezelfde richting uitslaan als Vincent Van Gogh. Negentig minuten lang militaristische herrie. Na afloop zou je elk drumstel in de hele wereld wel met een machete te lijf willen gaan. Een hel, neem het van mij aan.

Enfin, gelukkig ogen de wapens op zich vreemd genoeg érg realistisch, en zorgt de inbreng van onvervalste helikopters, pantserwagens en slangen voor een minieme meerwaarde. Miniem, aangezien ik over de dialogen uit de IKEA en het beroerde acteerwerk tot op dit moment nog geen gal heb gespuwd. Bij dezen.

1,00 (1,25)