Los Santos Sucios (2009)

Ortega werd alleen al op grond van zijn eerste film in AR uitgeroepen tot auteur, dit is zijn derde film waarna hij er nog 2 heeft gemaakt, die beiden flopten en hier niet zijn toegevoegd. Ik ben geen post-apocalyptische cinema/Stalker buff, maar zelfs een blinde kip zonder enige voorkennis ziet meteen dat dit een eerbetoon aan/ rip-off van Stalker is. Ortega heeft dit zelf toegegeven, noemde Tarkovskij zijn Jezus en hij wilde eerst een remake van de gekende klassieker maken, in een vlaag van melancholie besloot hij dat hij deze taak onwaardig was en besloot hij zich al even melancholisch te beperken tot een doodordinaire rip-off.
We zien meteen aan het kleurgebruik en de setting in een vervallen industrieterrein in een zompige delta waar Ortega de mosterd vandaan heeft gehaald, de contemplatieve cameravoering met lange takes maakt de gelijkenis nog groter.
Nu zijn er op visueel gebied slechtere voorbeelden denkbaar dan Tarkovskij, inhoudelijk zijn er eigenlijk alleen maar betere denkbaar, me dunkt. Ik heb het theosofisch/mystieke geleuter van deze meneer nooit 1 seconde au sérieux genomen ( dat laat ik over aan Trouw abonnees ), maar Ortega wel, nog sterker: hij neemt hem zo serieus dat we hier met een pastiche te maken lijken te hebben. Zo schijnt het echter niet bedoeld te zijn.
We ontmoeten enkele duidelijk allegorische personages- maar allegorieen op wat ?- waarin Ortega zelf Cielo speelt- handig genoeg hierboven niet eens vermeld-, een jongeman die een duidelijk homo-erotische vriendschap heeft met de oudere zakenman REY ( en niet Ray ), de klokkenluider en mulat Berry ( geen eerbetoon aan Chuck, want die was zwart ), de doofstomme pederast met de sleutels van het hemelrijk ''el mudo"(die zo heet omdattie niet praat, snap je), en die zich ontfermt heeft over het misvormde knaapje Brian ( eerbetoon aan monty python, deze Jezus figuur ). Het stelletje wordt gecompleteerd door het vrouwmens Monito, die niet voor niets zo heet en de duivel/het vlees voorstelt.
Deze lieden moeten dus een andere " zone " zien te bereiken aan gene zijde van de rivier, maar natuurlijk wordt de zone aan deze zijde bewaakt door gewapende troepen. De echte hinderpaal is echter spiritueel/homo-erotisch: die rivier kunnen ze alleen oversteken na een Mystieke Ervaring, en die is onmogelijk zolang vrouwmens Monito ze afleidt van het Goede dat in de Geest huist en niet in het Vlees...
Ortega schijnt zelf straight te zijn, maar was het liefst gay, zoveel is duidelijk. Het ewig-weibliche zieht uns niet hinan, maar eerder hinab ( pun intended ). Speciaal voor misogyne intellectuelen wordt dit alles ook nog voorzien van Von Trieresk klokkengebeier in een slot dat ook door b.v. de Christoffel met het kindeke Jezus symboliek aardig op mijn lachspieren werkte. Maar ok, ik ben geen intellectueel ( ook niet melancholisch...misschien een klein beetje misogyn...of zelfs gay ? )
Ortega treedt hier zelf ook op als voice-off.
De genre-aanduiding hierboven zullen we maar beschouwen als een niet geheel geslaagde poging tot ironie.