Days of Wine and Roses (1962)

Een mooi stel, Jack and Lee.....hun emoties komen geloofwaardig over. Maar in feite hebben ze een driehoeks-verhouding....en die éne partner gaat steeds meer hun liefdesleven overheersen. De sfeer is goed getroffen, vooral in contrast met de stugge maar degelijke plattelander die langzaam zijn dochter verloren ziet gaan.
Het is een goed gemaakte conventionele zwart/wit film,
waar Jack en Lee hun talent goed in kwijt kunnen. Gewoon een mooie film, al is het verhaal wat eh...oeps...eh...klok.... onevenwichtig! Maar Jack's humoristsche en optimistische charme maakt veel goed! 3,5*

Mooie film van Blake Edwards over alcoholverslaving. De (humoristische) Jack Lemmon is altijd een genot om te zien acteren, ook deze keer weer. En Henry Mancini won een oscar met het titelnummer The Days of Wine and Roses voor deze film. De film zelf is zeer aangrijpend en pijnlijk, vooral de scenes waarin Jack Lemmon na lange tijd toch weer naar de drank grijpt, en de scenes waarin hij ontwenningsverschijnselen heeft. Het einde vond ik redelijk abrupt, we weten niet of de hoodrolspelers van hun drankprobleem afgeraken of niet. Dat maakt de film wel dramatischer. Days of Wine and Roses is dan ook vandaag nog altijd verplicht kijkvoer in alocohol - en drugsontwenningsklinieken in de Verenigde Staten.

Schrijnend verhaal over een echtpaar dat tenonder gaat door alcohol.
Prachtige vertolking van Lemmon (soms een beetje over-acting), maar deze film verdient zeker een 4.

Prachtig zeg, ik had niet verwacht dat Blake Edwards tot zo'n mooie, serieuze, aangrijpende film in staat was. Kreeg een paar keer kippenvel, de scene in de kas is bijv. erg heftig.

Het eerste half uur is best saai en Jack Lemmon acteert veels te overdreven voor een drama. Het komt ook best ongeloofwaardig op me over dat Remick op Lemon valt.
Maar Ik blijf nog even kijken.

....
Het werd dus best goed. Er gaat ergens een knop om en het wordt een pittig alcoholisten drama. Aantal erg sterke scene waarin vooral Lee Remick een angstaanjagende rol neerzet.

Edwards is toch wel een talentvolle regisseur die helaas is afgegleden met zijn Pink Panther films.

Mooi en pakkend drama over wat overdadige alcoholconsumptie kan aanrichten in het leven van mensen. De film is erg klassiek van opzet, maar blijft gelukkig "correct" in zijn visie, m.a.w. hij is behoorlijk hard zonder (teveel) te vervallen in de Hollywoodiaanse zeemzoetigheid. Sterktepunten zijn o.m. het zwarte einde, waarbij de vrouw nog niet klaar is voor een leven zonder alcohol, en haar man en kind op zijn minst voor een tijdje terug verlaat in ruil voor donkere straten vol alcoholische "afleiding" van al wat in haar ogen lelijk is. Ook mooi is het gegeven dat in eerste instantie de man verantwoordelijk is voor de drankverslaving van de vrouw - hij bood haar haar eerste glas alcohol aan -, terwijl het uiteindelijk de vrouw is die het diepst wegzinkt in de ellende; ook al toont de film dit te weinig expliciet, zorgt dit voor een verhoogd schuld- en verantwoordelijkheidsgevoel van de man t.o.v. zijn vrouw. Tot slot spelen beide hoofdrolspelers hun rol erg overtuigend, en vooral Jack Lemmon weet indruk na te laten zonder dat hij moet hervallen in het verwachte patroon van komisch personage. Hoe meer films ik met hem zie, hoe meer fan ik van hem wordt: een schitterend acteur. Zijn scène in de bloemenserre, waarin hij in een uitzinnige alcoholische roes wanhopig op zoek gaat naar een verstopte fles drank, is bijzonder krachtig en maakt de kijker duidelijk hoe verwoestend de drank kan zijn voor gebruiker én omgeving.
Mooie film, nét geen 4*!


3,5*

Uitstekend en realistisch portret van een echtpaar met een drankprobleem. De film wordt letterlijk gedragen door twee sterke rollen van Jack Lemmon en Lee Remick. Schrijnend om te zien hoe een aantal ontnuchteringspogingen mislukken, en ze toch weer naar de fles grijpen. De gevolgen van hun probleem worden uiteindelijk steeds groter, en dit is erg goed in beeld gebracht.

Indrukwekkende film wat ook grotendeels te danken is aan het hechte spel tussen Lemmon en Remick.
Het begin van de film ging een beetje van de hak op de tak en dat voelde soms een beetje rommelig aan, binnen een paar minuten zag je als kijker al jaren voor bij gaan.

Gelukkig maakt Days of Wine and Roses daarna een hoop goed, had Jack Lermmon nog niet eerder een alcoholist zien neerzetten maar hij kwam erg overtuigend over.
De scene dat hij dronken thuis komt, bloemen gaat plukken en daarna keihard tegen de deur loopt moest ik toch wel erg om lachen, een typische dronken actie.

Soms doet Days of Wine and Roses misschien een schepje er boven op, maar hier heb ik me door het sterke acteer spel totaal niet aan geërgerd.


Jack Lemmon begin ik steeds meer te waarderen, en deze film versterkt dat gevoel alleen maar

4*

De film heeft bij aanvang een vrij luchtige toon, maar die verdwijnt zodra Lemmon en Remick een gezinnetje hebben gesticht en blijkt dat zij inmiddels ook wel wat meer drinkt dan alleen een afzakkertje voor het slapen gaan.

Ik had er in eerste instantie wat moeite mee om aan te nemen dat de vrouw van een niet-drinker veranderd was in een verslaafde, maar dat komt ook doordat de film, zeker in het begin, vrij grote sprongen in de tijd maakt, dus onmogelijk is het natuurlijk niet.

Er komen een aantal aangrijpende scènes voorbij, de doorgaans zo komische Lemmon maakt hier indruk op de momenten dat hij volledig doordraait. De ellende wordt fraai in beeld gebracht, met name de scènes waarin Lemmon met drank wordt overgoten of wanneer de vrouw door haar vader stomdronken onder een koude douche wordt gezet. Ook de allerlaatste scène mag er zijn, uiterst sfeervol en roept meerdere emoties op. Er gaat zowel iets treurigs als iets hoopvols van uit. Erg wrang om te moeten constateren dat bij de vrouw de liefde voor haar kind niet opweegt tegen het verlangen naar de drank. Ik vond het ook ontroerend en hoopgevend om te zien hoe Lemmon van haar bleef houden, maar op dat moment toch voor zijn eigen welzijn en dat van hun kind durfde te kiezen.