Tetsuo (1989)

Blijft een geweldig filmpje ... nog steeds.

Vooral het razende tempo, de geweldige cinematografie en sterke soundtrack zorgen ervoor dat dit een film is die z'n status nog wel even kan vasthouden.

Sowieso voor mij toch een belangrijke film, aangezien hij het begin van m'n filmliefde vertegenwoordigt. De eerste keer heb ik Tetsuo uitgezeten met vier pauzes en vond ik het niks, maar nog geen week later had ik de film al drie keer gezien en behoorde hij tot m'n absolute favorieten.

Weinig tot geen verhaal, weinig logica ook,maar Tetsuo is dan ook vooral een ervaring. Nog steeds de beste cyberpunk film die er is, zelfs al is het één van de allereerste onder deze vorm. Ondertussen ook een film die opgeklommen is van een cult nichefilmpje tot een must-see voor mensen met een groeiende interesse in Aziatische cinema.

Zeker geen film voor iedereen, maar wel eentje die je gewoon moet gezien hebben. En voor mij nog altijd één van m'n all-time favorieten. Niet klein te krijgen dit werkje van Tsuka.

5.0* en een uitgebreide review

Er is dus nog hoop voor mening klassieker.

Het verschil is wel dat ik eigenlijk in de dagen daarna een onomkeerbare drang kreeg om de film opnieuw te zien, dat heb ik nog niet zo gehad met de meeste klassiekers. Ben meestal erg blij dat ze afgelopen zijn, en dat blijft ook zo in de komende weken

Was een jaar of 10 geleden, een wat vage VHS opname van de BBC denk ik. Gekregen van een kennis van toen. De enige manier om aan zulke films te komen toen.

Iets meer dan zes jaar geleden zag ik Tetsuo voor het eerst, gefascineerd door de bijna mythische cultstatus die deze film genoot op MM. Al snel had ik door dat dit inderdaad een aparte kijkervaring was, op zowat elk vlak. Tetsuo was ANDERS. Maar echt bij de keel grijpen deed Tsukamoto mij niet. Er ontbrak iets. De beelden en het geluid waren intens, maar als geheel was de film te vaag en zelfs te traag, ondanks de audiovisuele energie. Ondertussen, zes jaar, ontelbare genrefilms en enkele mijmeringen over deze unieke film later, kan ik rustig zeggen dat het kwartje gevallen is. Sommige cinema heeft tijd nodig om te groeien.

Samen met het visionaire Videodrome van Cronenberg is Tetsuo voor mij dé landmark in de cyberpunk, een stroming waarin de invloed van moderne technologie op de mens bekritiseerd wordt. Dat Cronenberg trouwens een onmiskenbare inspiratiebron was voor Tsukamoto blijkt duidelijk uit de op het eerste gezicht nogal vage plot. Een metaalfetisjist wil zijn lichaam perfectioneren door een metalen bout in zijn vlees te integreren. De bout blijkt echter verroest en hij geraakt geïnfecteerd waardoor zijn lichaam in metaalschroot begint te transformeren. Eén welbepaalde scène lijkt zelfs een rechtstreekse verwijzing naar Cronenberg, namelijk wanneer een koppel in beeld komt dat kickt op een aanrijding die ze zelf veroorzaakt hebben. In Crash, gebaseerd op het gelijknamige boek van J. G. Ballard, zien we hetzelfde fenomeen waarin mensen opgewonden geraken bij het zien van auto-ongelukken. Daarnaast zijn thema’s als mutatie en transformatie aan Cronenberg ontleend, dit in combinatie met een naargeestige seksuele ondertoon zoals we die zien tijdens de scène waarin een vrouw gepenetreerd wordt door een man wiens penis in een ronkende drilboor gemuteerd is.

Op audiovisueel vlak kan de breuk met Cronenberg echter niet groter zijn. Tetsuo is een aaneenschakeling van stijlvolle zwart-witfotografie waarin agressieve close-ups, flitsende montage en dynamische camerastandpunten een overdonderende energie genereren. Net daarom laat het uitsterven van de plot in nietszeggende maatschappijkritiek tijdens het laatste halfuur een wrange nasmaak achter. We zien hoe de twee hoofdpersonen met elkaar de strijd aangaan om uiteindelijk met elkaar te fuseren tot één grote brok metaal, zij het op een nodeloos langdradige manier in beeld gebracht. Waar Cronenberg met Videodrome of Crash de maatschappijkritiek dus aanwendt om diepere lagen te integreren en om de kijker uit te dagen, lijkt dit in Tetsuo slechts een kapstok voor een, overigens briljante, stijloefening. Waaruit ik dan concludeer dat Cronenberg de betere denker/schrijver is en Tsukamoto de betere artiest. Hoe gaaf moet een film van hen beide dan wel niet zijn?

Wat een onzin, die film van Cronenberg is pas zeven jaar later uitgekomen.