Dante's Inferno (2010)

Klopt. En dit maal zijn de rollen eens omgedraaid. De game is super, en de film is ronduit saai en langdradig. Ik had er meer van verwacht.

In de samenvatting is de benaming van de bron wel wel erg droevig gedaan. Het gaat hier om het na de bijbel meest vertaalde en verkochte boek uit de westerse literatuur, De Divina Commedia. De Commedia is niet klassiek maar middeleeuws en geschreven omstreeks het jaar 1300. Een klassieke of middeleeuwse komedie is zeker geen klucht maar een dramatisch verhaal dat uiteindelijk toch goed afloopt. Dit in tegenstelling tot een drama, dat slecht afloopt.

Deze verfilming is wel heel losjes op de Commedia gebaseerd. Dante als kruisridder is behoorlijk vergezocht, om niet te zeggen onzin. Het is te vergelijken met het uitbeelden van Jezus als romeinse soldaat. Maar alla wie daarop let is misschien wel een kniesoor.

Ik heb hem nog niet goed genoeg bekeken om er een cijfer voor te kunnen geven.

Deze duidelijk op Heavy Metal gestoelde tekenfilm, raffelt het oude verhaal een beetje te plichtmatig af. De kwaliteit van de animatie is wisselend, en kan niet concurreren met de goede Japanse anime. Ook geen straf om naar te kijken, maar zeker geen meesterwerk.

Ik ben een groot God Of War fan, maar heb nog steeds geen Playstation 3 aangeschaft om het laatste deel uit die serie of de complete kloon van Dante's Inferno te spelen. Als het spel ook maar iets op de film lijkt vind ik het allemaal prima, want ondanks de niet altijd even spectaculaire graphics, was de uitzonderlijke hoeveelheid geweld en het overdramatische acteerwerk uitstekend te genieten. Meestal zie ik anime films het liefste in hun originele (vaak Aziatische) taal, maar als ik het goed begrijp is deze film al vanaf het begin door een Amerikaanse cast ingesproken, waardoor het allemaal minder hinderlijk is. Graham McTavish heeft een uitzonderlijk epische, diepe brulstem en ook al zijn de teksten die hij uitschreeuwt weinig vernieuwend, zijn dramatische uithalen klinken heerlijk overdreven fout en daardoor erg gaaf.

Het feit dat de animaties vier keer veranderen vond ik persoonlijk een leuke wending, omdat de film op deze manier geen enkel moment visueel echt saai werd. Goed, de laatste animatoren waren duidelijk de mindere goden van de gehele groep, maar vooral het tweede gedeelte zag er stiekem toch wel erg fijn uit. Het enige jammere was het toch ietwat abrupte einde, dat kwam na anderhalf uur bloed en ingewanden toch wel erg afgeraffeld over. Verder wat mij betreft een heerlijk enerverende film die je absoluut niet te serieus dient te nemen.