Salaam Cinema (1995)

Ode aan cinema en haar schoonheid in zijn meest pure vorm. Het is fascinerend om te zien wat de liefde voor film met al deze mensen doet (een man die vanaf het begin van diens auditie zich blind voordoet, een man die maanden leeft in stilte om een dove te spelen, een vrouw die binnen 10 seconden huilt als dat haar wordt gevraagd)

De vele bespottelijke vragen, de menselijkheid die hij aan de kaak stelt, en de vernederende opdrachten die Makhmalbaf zijn publiek laat uitvoeren, maken het voor de kijker ook een soort marteling om naar te kijken. Geen ruimte voor morele waarden (ben je een acteur of een mens?) De film is verder in een mixer gegooide, oneindig fascineerde mengsel van fictie en realiteit.

Briljant. 4,5*

Hé, er staat opeens een nieuwe poster!