La Prima Cosa Bella (2010)

Een sprankelende film, die werkelijk van het scherm spat. In razende vaart wisselen trieste en hilarische momenten elkaar af.

Ik wilde de film vooral zien van wege Stefania Sandrelli, die -vijftig jaar na haar filmdebuut- er nog steeds spectaculair uitziet, maar ik was blij verrast met het acteren van de hele cast, het indringende camerawerk en de mooie soundtrack.

Een juweeltje van Paolo Virzì. Ook zijn vrouw Micaela Ramazzotti levert als de jongere versie van Sandrelli een prima prestatie en dat geldt eveneens voor Valerio Mastandrea.

Als je van films houdt over gewone mensen met hun dagelijkse beslommeringen, met hun verdriet en plezier, dan mag je deze film niet missen. Prachtig!

Deze film gisteravond in de sneak gezien en ik was er nu niet bepaald enthousiast over. Ik vond het allemaal veel en veel te druk. Ze kletsen wat af die Italianen en het gaat natuurlijk bijna allemaal nergens over en het ging bovendien ook allemaal van de hak op de tak. Die flashbacks irriteerden mij ook af en toe. Deze film deed mij trouwens nogal aan die films van Fellini denken, die het meestal ook moesten hebben van zeer drukke personages. En ja, Stefania Sandrelli, waar kennen wij die ook weer van. Van "Il Conformista" natuurlijk, waarin zij de rol van de zeer sensuela Giulia speelde. In deze film is zij inmiddels zo'n 40 jaar ouder geworden maar het acteren heeft ze nog niet verleerd. Over de andere hoofdrolspelers wil ik nog kwijt dat ik die Micaela Ramazzotti is zeer lekker wijf vind en die Valerio Mastandrea een zeer irritante kwijlebalk. Ja, verschil moet er nu eenmaal zijn.

3,0*

Met Toscane op de achtergrond is de film al gegarandeerd van mooie plaatjes. Het familiedrama kende zeker aangrijpende en grappige momenten, maar - zoals meestal bij Italiaanse films - neigt het naar het pathetische.

Waar ik meer problemen mee had, is het verschil tussen de jonge en de oudere Anna. De jonge Anna is een ingetogen ietwat verlegen wereldvreemde vrouw en de oudere Anna is een extraverte Ruby Wax-achtige flapuit. Daar klopte iets niet helemaal. 3.*

Een broer en een zus krijgen te maken krijgen met een stervende moeder en zien zich zo genoodzaakt om hun eigen jeugd weer her te beleven. In flashbacks zien wij die jeugd in de jaren zeventig en tachtig voorbij komen, waarin de twee opgroeiden met hun promiscue moeder en haar constante zucht naar mannelijke aandacht. Maar ondanks deze volstrekt disfunctionele jeugd krijgen we ook een beeld van de drie-eenheid die moeder, dochter en zoon vormden en hoe zij elkaar steun en zekerheid verschaften in hun beschadigde wereld. Daar zit hem de grote kracht van de film:. het laat zowel de zwarte kant van die jeugd zien als wel het leuke ervan. Ook zien wij het uiteindelijke proces van loslaten van de jeugdtrauma's en de eigen verantwoordelijkheid leren nemen als volwassene. Helaas neemt het naar het einde toe een paar zeer geforceerde wendingen om maar op een happy end af te stevenen. Dat was niet nodig geweest en doet afbreuk aan het realisme. Uiteindelijk is het een bijzonder geestige film met uitmuntend acteerwerk van de hoofdrolspelers, maar het weet net niet het niveau te bereiken van films met een soortgelijke thematiek.

Prachtige Italiaanse film. Hier en door een paar miscastingen, maar ik heb enorm genoten.

Mooie Italiaanse film.

Goed samengevat

Ik vond het een mooie, innemende film die ik zeker nog eens ga kijken.

Pakkend, melancholiek, gevoelig, zo nu en dan pijnlijk aangrijpend en vrolijk familieportret (waarin melodrama en komedie naadloos in elkaar overgaan) in zorgvuldig bewerkte zeventiger jaren stijl (warme donkere oranje/bruin/grijze kleuren), waarbij de nadruk ligt op de haat-liefde verhouding die de zoon met zijn moeder heeft en zijn onvermogen een gelukkig leven op te bouwen. De cast is innemend, warm en kwetsbaar en speelt met overtuiging.

Nou BBarbie met jouw beschrijving zou het voor mij een perfecte match zijn, ik ga deze zeker kijken, bedankt voor je reactie.

Aardige film , genoeg te (glim)lachen.