Dante's Inferno (1935)

Zoals al op te maken valt uit de plotomschrijving is dit geen verfilming van Dante's meesterwerk, maar wordt dat gedicht slechts zijdelings aangehaald. Ergens op de helft leest Wathall Inferno voor aan Tracy, waardoor we ongeveer tien minuten aan beelden van de Hel te zien krijgen. Opmerkelijk genoeg zijn deze fragmenten niet voor deze film geschoten, maar komen ze uit Dante's Inferno uit 1924, een film die niet meer te zien is. Nog opmerkelijker is dat er opvallend veel naakt in voor komt en dat er kennelijk alleen maar anatomisch perfecte mensen naar de Hel gaan. Dit zal een opluchting zijn voor sommigen.

Verder heeft dit Helsegment geen enkele invloed op het verhaal en het lijkt erop dat de studio vooral die oude beelden nog eens wilde gebruiken. Het is echter wel het meest interessante element aan deze film, want verder is het een voorspelbaar moralistisch verhaaltje waar je het einde waarschijnlijk al van kunt raden als je hier de plotbeschrijving leest.

Toch is het qua uitvoer best heel aardig. Spencer Tracy noemde het zelf later een van de slechtste films ooit gemaakt, maar hij overdreef schromelijk. Hijzelf speelt hier ijzersterk en dikt zijn rol als onbetrouwbare zakenman niet aan, waardoor de film nooit echt zijn geloofwaardigheid verliest. Ook het hebben van Claire Trevor in een belangrijke bijrol is altijd een voordeel. Zij was één van de weinige actrices uit die tijd die melodrama kon spelen zonder het op melodrama te laten lijken.

Verder valt de hardheid van deze film naar 1935-standaarden op. Er zitten twee zelfmoorden in en de ramp op het ironisch genaamde schip Paradise was akeliger dan de beelden van de Hel. Ik ben toch net iets bravers gewend van Hollywood uit deze periode. De Hays code was al in werking.

Dit soort dingetjes maken het allemaal net wat interessanter dan het verhaal eigenlijk toestaat. Het is zeker geen must-see of een lange zoektocht waard, maar als je de film eens tegenkomt kun je slechtere dingen doen dan hem bekijken.
3*