Hiroshima (2009)

Een portret van zijn broer, de ouders in de film zijn ook de ouders van pablo de hond in de film is ondertussen overleden (geen zelfmoord) De film is naar mijn mening luchtiger als zijn twee voorgaande films die hij geregiseerd heeft met Juan Rablo Rebella.

Heb tijdens de film vaak met een glimlach gekeken.

Op de vraag van Pablo aan zijn broer: Wat vind je van de film antwoorde hij "It's OK" en dat is Hiroshima "Sure"

Ik vond dit maar een saaie bedoening. Hiroshima moet een soort droogkomische registratie zijn van het leven van de broer van de regisseur. Het probleem is dat dat leven totaal niet boeiend of komisch is.

Stoll heeft ervoor gekozen om een 'stomme film' te maken in de klassieke zin. Op zich een leuk idee maar ik vond het niet echt goed uitgewerkt. Het ligt er te dik bovenop. Voor elke 'ja' of 'nee' moeten de beelden weer onderbroken worden door een tekstvak. Het zal wel grappig bedoeld zijn, maar mijns inziens was een compleet narratiefloze opzet beter geweest.

De nadruk ligt erg op de muziek die vooral uit post-rock bestaat. Best aardig, maar niet echt mijn favoriete muziekstroming. Het sound design was dan wel weer leuk, bijvoorbeeld de muziek die begint te storen wanneer de oordopjes van Juan niet goed zitten. De beelden zijn daarentegen ronduit lelijk en vooral amateuristisch, waardoor Hiroshima wat weg heeft van een matig afstudeerproject van een beginnend regisseur.

Als kortfilm zou dit denk ik een stuk beter te behappen zijn.