Püha Tõnu Kiusamine (2009)

Helaas moeten missen door overvol schema,maar hopelijk komt hij nog in de bios.

In The Temptation of St. Tony schetst Veiko Õunpuu (Autumn Ball) een surrealistische tragikomedie over een welvarende manager die door verschillende omstandigheden de controle over zijn leven lijkt kwijt te raken. Daardoor vraagt hij zich af wat de zin van het leven nu werkelijk is. Althans, dat haalde ik uit de film, want er was nauwelijks sprake van een narratieve plot. Het was voor mij dan ook eerder een audiovisuele trip door een bos zonder bomen of door een stad zonder huizen. Deed me op momenten sterk denken aan Otto e mezzo (Fellini) in combinatie met Eyes Wide Shut (Kubrick) maar dan wel met een vleugje zwarte humor van Andersson. Ongelofelijk bizar maar tegelijkertijd wel intrigerend en fascinerend. Na afloop heb je totaal geen idee wat je nu precies gezien hebt maar wat je wel weet is dat wat je gezien hebt voor een hele zeldzame en rijke ervaring zorgde.

Ik denk dat de regisseur erg heeft moeten lachen om hoe hij de geborneerde middenklasse voor de gek weet te houden. Film die je zou kunnen duiden als verfilming van Finnegan's Wake. Als je Meshes of the Afternoon een intrigerende film vindt, dan zou ik vooral deze niet missen.

Op mij kwam het over als verkeerde de hoofdpersoon in een psychose, die alsmaar meer boven kwam drijven. Misschien de dood van zijn vader die iets in gang had gezet?
Gelukkig wordt het "verhaal" op zo'n manier verteld dat mijn veronderstelling helemaal de plank mis kan slaan, zonder dat de film er dan minder van wordt. De verhaallijn is in feite niet zo belangrijk.
Er is zoveel moois te zien en te horen dat ik er door werd meegevoerd en telkens verrast werd door elke nieuwe gebeurtenis. Prachtige zwart-wit beelden en onverwachte momenten, soms met humor. Met een mooie ondersteuning door de muziek van muzikanten die het beeld in kwamen wandelen.
Een mooie ervaring, deze film en het waard om eens te herzien.

Tja, het was wel mooi gemaakt, dat moet ik zeggen. Fraaie verzameling scènes achter elkaar. Er hadden nog een paar scènes achter kunnen komen, of weggelaten worden, ik had het niet gemerkt.

Daar kan ik wel inkomen dat er inderdaad ingeknipt had kunnen worden (waarschijnlijk is dat ook wel gebeurd), zonder dat je er iets van gemerkt zou hebben.
Dat komt toch doordat er geen opbouwende verhaallijn in zit, behalve dan misschien de groter wordende verwarring. Maar ook dat laatste wordt een beetje aan de kijker overgelaten, om dat al dan niet te zo te interpreteren.

Persoonlijk vond ik het juist een heerlijke ervaring om zonder plot te genieten van al wat voorbij komt. Het bizarre en de humor en het overlaten van de verbeelding aan mijzelf, werkte hier bij mij erg prettig. Mede doordat het geheel zeer mooie scènes bevatte.
Voor mij is dit een film die me laat zoeken naar soortgelijke films... hier lust ik veel meer van.

Hele aparte en excentrieke film, in zwart/wit beeld weergegeven. Persoonlijk wist ik niet echt wat ik ermee aan moest, om een of andere reden had ik geen geduld om de film helemaal af te kijken. Ik vond het meer een komedie dan een drama.

een 3