Autumn Adagio (2009)
2 stemmen | gemiddelde 3,75
Japan
Drama70 minuten
geregisseerd door
Tsuki Inouemet
Shibakusa Rei,
Chiba Peiton en
Shibuya TakumiZuster Maria heeft zich volledig bij het leven als non neergelegd, tot ze rond haar veertigste verjaardag enigszins in verwarring raakt en alsnog haar emoties en seksualiteit ontdekt.
Het is herfst en kort na elkaar ontmoet ze drie verschillende mannen. Een eerste man staat haar eigenlijk alleen maar tegen, maar die weerzin lijkt toch iets in haar los te maken. Een aantrekkelijke danser vraagt haar de pianobegeleiding te spelen tijdens zijn balletlessen. Als hij haar vraagt met meer gevoel te spelen wordt een volgende schil van haar cocon gehaald. En dan is er nog een Christus-achtige tuinman die het geloof in mensen heeft opgegeven.
4,0
[permalink] geplaatst op 2 februari 2010, 2:54 uurMooie, klein en ingetogen portret over een non die langzamerhand begint te twijfelen aan haar leven dat ze op dit moment leeft. Zoals de maakster tijdens de Q&A melde gaan vele films over nonnen -in ieder geval alle film die zij zag- juist over het feit dat de non aan het eind van de film geen non meer is.
In Autumn Adagio wordt dit cliché op een interessante en mooie manier ontweken en dealt Maria zo op haar eigen manier met haar leven en leert ze zichzelf -nadat ze verschillende mensen heeft geholpen, of anderen haar op een vreemde manier ook geholpen hebben- te accepteren en kan ze beginnen aan de volgende fase in haar leven. Tot nu toe dé verrassing in de Tiger competitie.
4*
(verwijderd)
[permalink] geplaatst op 6 februari 2010, 1:25 uurEen uiterst sterk verhaal, waarin zwart-wit en kleur (en let op het grijs), naast de muziek en overige symbolen emoties overbrengen. Jammer dat hier en daar de beeldkwaliteit hinderlijk mijn kijkbeleving verstoorde. Maar deze film schept een belofte voor Tsuki's toekomstige werk. Een goed begin met duidelijke schilderskunst invloeden. Mijn hart heeft ze al gekleurd. Mijn persoonlijke favoriete moment was de geheel zwarte non op de rug gezien, waarbij ze bijna één werd met het zwart van de gesloten piano, in totale stilte.
PS Altijd interessant om na afloop de maakster zelf horen zeggen dat haar inspiratie o.a. voortkwam uit een gebeurtenis in het kleurrijke Tokio waar de meest opvallende verschijning een zwart-wit geklede non was.
