Alamar (2009)

Prima debuut film waarbij de relatie tussen vader en zoon duidelijk in beeld word gebracht, met fijne zomerse sferen. Desondanks het simpele camera werk is het visueel gezien best mooi. Zitten soms wel wat leuke composities tussen. Meer is het ook niet echt, gewoon een simpele makkelijke film die lekker wegkijkt. Zeker een kijkbeurt waard.

Héérlijke film.
Mede dankzij zijn prima gedoseerde speelduur heb ik eigenlijk niets aan te merken op deze film, die ons als Westerse kijker meevoert naar een wereld die zover van de onze staat. Op de juiste manier, met een maker die op de achtergrond blijft en zijn protagonisten en hun omgeving compleet op het voorplan plaatst. Ook de vrijwel gehele afwezigheid van een soundtrack draagt bij tot de puurheid van Alamar.

Naast de onthaasting die Alamar de kijker schenkt, krijgen we ook een mooie schets van een aparte en warme vader-zoonrelatie. Enkele shots waarin de camera focust op vrijwel identieke handelingen van vader en zoon (bv. het voorzichtig met de voeten schuifelen over een boomstam) zijn - net als tal van andere shots (de vriendschapsband met de vogel!) - dragen een poëtische kracht in zich.
Tenslotte is de film visueel gezien van hoog niveau, met enkele prachtige shots en een focus op de juiste zaken.

4,5* is misschien een beetje een overenthousiaste stem, maar gebaseerd op de kijkbeurt van vanavond (op groot scherm, wat me een must lijkt) is het niet meer dan een eerlijke rating. Een fantastisch cinematografisch kleinood dat niet over het hoofd gezien zou mogen worden. Kijk en geniet.


4,5*

Je hebt me benieuwd gemaakt Friac!

Je kan het best omschrijven als een fictieve documentaire.
Dat zegt niets over de kwaliteit op zich natuurlijk.
Daarom even bij vermelden dat deze van een redelijk leuk niveau is.

Prachtig hoe eenvoudig het leven kan zijn. Dit zou je tijdens een winterdepressie moeten zien. Vandaar dat hij goed scoorde in R'dam denk ik. 3,5*

Is dit op dvd uitgebracht?

Draait nog in de filmhuizen, maar dat is tegenwoordig ook geen garantie dat hij nog niet is uitgebracht.

Ik zie het, vanaf 30 september te zien in 't Hoogt in Utrecht, ga 'k em daar wel kijken

eigenlijk iets te sentimenteel voor mijn smaak, maar goed, mooie film toch

Heeft wel een documentaire-gevoel. Een oude man en de zee, en een vader die zijn zoon initieert tot het vissersleven. Deze Mexicaanse film wil vooral de aandacht vestigen op de biodiversiteit van de Banco Chinchirro, een belangrijk koraalrif langs de Mexicaanse kust. Het samenleven van mens en natuur levert enkele mooie beelden op zoals het temmen van de ibis . Met bescheiden middelen gemaakt, zorgt Alamar voor een warm gevoel binnenin.

Heerlijke sympathieke sfeerfilm met prachtige fotografie over een jongen die letterlijk in twee totaal verschillende werelden leeft, namelijk die van de stad en een leven direct afhankelijk van de natuur.

Voor mij is de film vooral een ode aan hoe het leven ooit 'bedoeld' was, onthaasting ten top en tegelijkertijd stof tot nadenken. Aanrader

Een erg ontspannende film.

Alamar heeft tijd nodig om op gang te komen. De eerste 15 minuten waren niet denderend. Maar wanneer de mannen in zee duiken en op kreeftenjacht gaan, begint de film pas echt.
De film zit vol met verbluffend mooie beelden, vooral de onderwater shots zijn fantastisch. Gewoon een erg mooie registratie van een paar mensen die in harmonie met de natuur samenleven. Mooi hoeveel dieren we zien en hoe goed die dieren met mensen om kunnen gaan.
We zien alleen maar hoe Natan met zijn vader en opa gaat vissen en dat soort dingen, maar dat is fascinerender dan het lijkt.
Erg aandoenlijk mannetje ook, die Natan. De relatie tussen vader en zoon is erg mooi.

3,5*.

Een prachtige film, waarin gewoon eens lekker niets gebeurt. Ik hoopte er een tijd lang wel op, dat die jongen gegrepen zou worden door die krokodil, of een haai, of dat hij uit die uitkijktoren zou vallen, maar het gebeurde niet, en het is goed zo.
De film deed me emotioneel wel wel iets, dat wel. De band die de vader met zijn eigen vader heeft, en met zijn zoon, is zo mooi. De respect die ze voor elkaar en voor de natuur hebben maakte me bijna jaloers. Ik wilde daar ook zijn. Die gebakken vis zag er zo heerlijk uit, en dat aten ze dan op het "balkonnetje" van hun hut op... .........zucht.

Hele trage film, men zou het ook een documentaire kunnen noemen, waarin inderdaad bijna niets gebeurt. Ik ben dan ook enkele keren in slaap gevallen. De relatie vader-zoon is wel héél knap in beeld gebracht. Schitterend leven in harmonie met de natuur, zonder zorgen zo lijkt wel.

Alamar is een beetje een tegenvaller.
Van de vader-zoon relatie die zo wordt opgehemeld had ik meer verwacht,
Er worden geen gevoelige snaren bij mij geraakt of iets in die geest.

Wat ik wel ontzettend mooi vind zijn de omgevingen
en de way of life van vaders, zo zelfvoorzienend en heerlijk relaxed.

Het begin jammergenoeg gemist omdat ik er langs zapte maar ben blijven hangen, relaxed filmpje (alhoewel film, zou er een strak script zijn..). Mooie beelden ook, soms iets te opzichtig zoals het kabbelende water met de fles maar over het algemeen erg prettig om te zien. Er gebeurt niks maar toch ook juist weer wel.

Je zou normaalgesproken sentimenteel gedoe kunnen verwachten wanneer het jongetje weggaat maar nee gelukkig. Geen (zoete) soundtrack, geen vals gemiep, gewoon eventjes een paar tranen en klaar,
lekker zorgenloos bellenblazen in Italië; sterk in z'n eenvoud en net als de rest puur en realistisch. Kind doet kinderlijke dingen en wordt niet als een pseudo volwassene neergezet met dito gevoelens en uitspraken, een verademing in filmland.

Alamar laat mooi de relatie tussen mens en omgeving zien maar ben blij dat het niet overkomt als een Socutera-achtige spot of iets drammerig moraliserends over levenswijzen en natuur; what you see is what you get, een paalhuis in prachtig water.

Meer een veredeld vakantiefilmpje, maar best leuk te noemen.

de film duurde vrij kort en eigelijk is dat maar best ook.
En Film is waarschijnlijk ook geen juiste benaming voor deze ??

Mooie film, had zelf het gevoel weer even op vakantie te zijn. Erg mooi portret van de mens en de natuur. Doet je beseffen hoe ver we daar van los geslagen zijn.

Dikke 3,5*