A Double Life (1947)

Colman is geweldig in zijn Oscarwinnende rol, maar het verhaal over een nogal doorgeslagen method-actor is me wat te theatraal, niet in het minste door de lange Othello-vertolkingen in de film.

Ik snap best waarom dit zo'n klassieker is, maar het is in zijn totaliteit niet helemaal mijn ding.

Film moet ook niet gezien worden als een misdaadfilm (velen verwarren dit verhaal ook met het film noir-genre) het is echt een drama. Colman is fantastisch en geheel begrijpelijk een oscar voor beste mannelijke acteur (ook al ken ik niet alle films uit 1947). Hij speelt zeer intens en foutloos. Shelley Winters speelt tragische bijrol.

Acteur raakt verstrikt in de wereld van fictie, waar heb ik dat eerder gezien?

Verder vond ik deze film toch een behoorlijk maatje minder dan bijvoorbeeld Nightmare Alley van hetzelfde jaar (en met een min of meer gelijke thematiek).

Ik vond deze film nogal tegenvallen.

Ronald Colman is goed als acteur die langzaam gek word,maar de film is erg traag en er gebeurt gewoon niet zoveel.

Het is wat statisch allemaal, maar wat een ontzettend mooie composities en prachtig zwart wit fotografie. Je kunt het bijna aanraken en vastpakken. De nachtbeelden van New York en Broadway zijn ook erg mooi. Natuurlijk is het overdreven geacteerd, had ik niet zon probleem mee, hoort bij die tijd. Als je deze film vergelijkt met bv the Red Shoes is het acteerwerk eigenlijk niet veel anders. Gek eigenlijk dat dan wel een meesterwerk mag heten, the red shoes sleept ook behoorlijk.

het enige leuke was de jonge Shelley Winters

Prachtige rol van Colman, in een fraai in beeld gebracht drama. Het verhaal verloopt helaas nogal voorspelbaar, zodat de laatste scène niet de beoogde impact heeft (het was dit einde, of de moord op 'Desdemona'). Ik vond de Othello-scenes veel bijdragen aan de sfeer waarin theater en het echte leven in elkaar overvloeien. Leuk om Winters in haar jonge jaren te zien.

George Cukor stond niet bekend om zijn noirs. Toch heeft hij een drietal noir(ish) films gemaakt. Gaslight is veruit de bekendste, maar daarnaast zijn er nog de Joan Crawford film A Woman's Face en deze.
Cukor was met name meestal de vertrouwde kracht om ambiteuzere films te verfilmen, waar een grote ster in zat en/of waar gemikt werd op oscars. En noirlemementen vind je nou eenmaal meer in minder ambitieuze films. Ronald Colman paste in dat plaatje. Dat was ook een academy favorite die al drie keer genomieerd was geweest en met deze rol het beeldje wilde winnen. En dat lukte ook.

In A Double Life speelt Colman een ouder wordende acteur die zich meer en meer met zijn rollen gaat identificeren. Het gaat mis als hij in een langlopende toneelproductie van Othello staat en werkelijkheid en de rol door elkaar gaan lopen. Colman speelt naar de smaak van toen de rol theatraal en de rol als hij Othello speelt nog theatraler. Ook tegen het eind gaan de registers flink open door de acteur inderdaad een te maken met zijn rol en hem te laten sterven. Visueel is dit een slag minder dan Gaslight en de oorzaak is dat film nooit compleet gaat leven. Het is net iets te statisch allemaal. Dat doet haast een toneeloorsprong vermoeden, maar dat is niet zo. Dit was de eerste van maar liefst zeven samenwerkingen tussen schrijvers Ruth Gordon en Garson Kanin en George Cukor. Die werden later vaak komisch (Born Yesterday en Adam's Rib bijvoorbeeld. Maar dit is een theatraal noirish drama. Ik zie kwaliteiten maar de film ligt me uiteindelijk niet helemaal.