Wall Street: Money Never Sleeps (2010)

'Cameo' van Charlie Sheen was echt een briljante zet.

Leeg.

Het verhaal is eigenlijk hetzelfde als het eerste deel, maar nu met wat meer aandacht voor het menselijke aspect. Toch blijft ook dat vrij oppervlakkig en slaagt de film er nergens in de kijker mee te slepen.
Ook over het economische gedeelte ben ik vrij teleurgesteld na het zien van de 2 delen. Oliver Stone was niet zo lang geleden te gast in het praatprogramma Reyers Laat. Hij was daar niet om over film te praten, maar over de economie. Als hij zich zo belangrijk waant, dat hij dan zorgt dat zijn "kritische" films wat inhoud hebben. Dikke nul op dat vlak.

De acteerprestaties zijn over het algemeen vrij belabberd. Michael Douglas doet het iets beter dan in het eerste gedeelte, maar haalt nergens zijn niveau van in de jaren 90.
Shia LaBoeuf is kleurloos, hetzelfde geldt voor Josh Brolin. De grootste ontgoocheling echter is Carey Mulligan, die hier uitblinkt in het vertonen van welgeteld één gezichtsuitdrukking.
Oudgedienden Eli Wallach en Frank Langella milderen nog een beetje, maar kunnen het klungelen van de anderen niet doen vergeten.

Qua regie is het allemaal wel te doen (al ben ik geen fan van Stone's manier om telefoongesprekken weer te geven).
Verder nog een leuke knipoog naar Eli Wallach's doorbraakrol en een overbodige cameo van Charlie Sheen.

Kleurloos.
2

Eigenlijk alles met Shia LaBeouf voelt, of is, leeg.

De finale voelde wat afgehaspeld aan en het einde was iets te mierzoet, maar al wat ervoor kwam was puur genieten geblazen. Shia Labeouf wist mij zeer te bekoren en je zag Michael Douglas zichtbaar plezier hebben in zijn hernieuwde rol van de schijnbaar gewetenloze beursgoeroe Gordon Gekko, a guy you love to hate. Knap ook (en vooral zeer relevant) hoe het verhaal opgehangen werd aan het uitbreken van de bankencrisis.