Le Carrosse d'Or (1953)

Net als Les Enfants du Paradis is Le Carrosse d'Or een en al een groot theaterstuk, in ieder geval minstens zo theatraal. En de tweede overeenkomst is dat de dame in de hoofdrol verschillede bewonderaars heeft, beide vrouwen kiezen uiteindelijk voor pracht en praal, maar dat loopt natuurlijk allemaal verkeerd af…

Welke film beter is, wet ik niet. De film van Marcel Carné is veel grootschaliger, dieper, de personages zijn verder uitgewerkt. De film van Jean Renoir duurt veel korter, is in kleur, composities vind ik heel mooi, luchtiger, is minder serieus etc. etc…


***** / ***** voor dit melodrama in the Italian-styl !

Minder serieus?Eigenlijk is het gewoon een pure komedie die,even voor de duidelijkheid,niet alleen als een toneelstuk,maar meer specifiek als een commedia dell'arte stuk is opgezet.De ensceneringen van de stukken die de troep opvoert,zijn ook de hoogtepunten uit de film die me eerlijk gezegd verder verveelde.Ensceneringen die trouwens duidelijk zijn geinspireerd door de 18-eeuwse Venetiaanse schilders zoals Longhi en Guardi,een feest om naar te kijken.
Het voornaamste gegeven vd intrige is gelijkaardig,zoals reeds gezegd,aan dat van LEDP,met Magnani dan als een soort komische Arletty.Daar hebben we een probleem,want Magnani,hoewel een grandioze actrice,is als main love interest vd hoge adel ietwat ongeloofwaardig als je bedenkt dat ze hier eng veel op Amy Winehouse lijkt.Natuurlijk kun je haar karakter opvatten als een soort metafoor vh theater of de kunst in het algemeen,maar dan nog wringt het.
Pluspunt is overigens de technicolor uitvoering,die prima past bij de barokke setting en tijdsgeest.
En wat de gouden koets zelf betreft?Een symbool vd ondergeschikte positie die de materie tov de kunst zou moeten innemen,lijkt mij de betekenis ervan te zijn.