Noruwei no Mori (2010)

Een redelijk drama/romantiek film...
Een beetje langdradige verhaal...
Prima acteerwerk...
Dat weet je waarom hij heeft zelfmoord...
Redelijk achtergrond muziek (Dolby Digital)...
Wel mooi beelden...
Geen moeite waard...

Door het begin moet je even heen worstelen. Het acteerwerk verloopt behoorlijk langzaam en statisch wat je wel vaker ziet bij japanse films waardoor het begin een beetje saai aandoet. Gaandeweg begon ik toch meer binding te krijgen met de personage's. Vooral vanaf het moment dat Naoko en Toru, na elkaar weer voor het eerst na lange tijd weer te ontmoeten, de liefde met elkaar bedrijven en je uiteindelijk de pijn ziet die Naoko altijd met zich mee blijkt te dragen. Ik vond dat wel heel sterk neergezet.

Daarna begint het verhaal meer vorm te krijgen en wordt het visuele aspect ook steeds sterker. De beelden die je voorgeschoteld krijgt zijn prachtig. Vooral die van de schitterende natuur rondom Tokio. Deze zie je als Toru op bezoek gaat bij Naoko nadat ze is opgenomen in één of ander psychiatrisch oord.

Ondanks de trage start is deze film toch echt wel een aanrader.

Ik wist niet eens dat dit verfilmd was. Goed boek dus maar gauw achteraan gaan.

Mooie film over relaties in vorm van sex, natuurbeelden en prachtige muziek. Sterke cast en hoewel het soms nogal wat vraagtekens creëert in de aanpak van de film, is het toch een klein-bijzonder-drama. Met name door de eerder genoemde natuurbeelden en de sterke cast met toch wel ''andere onderwerpen zoals sex'' had het voor mij een soort groot contrast. Ik weet niet waarom deze twee onderwerpen zo sterk naar voren kwamen/overkwamen, maar so be it. Sterk 4 sterren

Wat krijg je als je een niet-Japanner een Japanse film laat maken? Juist, een niet-Japanse Japanse film. Ten eerste is er véél te veel dialoog in de film, wat opzich niet eens erg was geweest als het boeiende personages waren, maar dat was niet het geval. Tran zal vast en zeker zeer bekend zijn met Japanse cinema, maar met even een zelfmoord er in te gooien probeert hij er veel te gemakkelijk van af te komen. Het verklaart het gedrag van de personages niet genoeg.

De cinematografie was redelijk, er zaten hier en daar best mooie shots tussen. Maar een paar mooie shots van het Japan van de jaren 60 hadden er van mij wel in gemogen. Het enige wat je nu zag was of binnen of in het bos opgenomen, hierdoor blijf je steeds hopen op meer, wat er uiteindelijk dus niet komt.

Had hier meer van verwacht (ook omdat ik groot Tran fan ben), maar in de toekomst mag hij van mij lekker binnen de grezen van Vietnam blijven. 2,5*

Geweldig.

Een niet-Japanse Japanse film inderdaad, maar dat pakt absoluut niet verkeerd uit. Het is net leuk dat Tran wat variatie aanbrengt in het Japanse drama wereldje. Vooral omdat hij het op erg indrukwekkende wijze doet.

Visueel echt geweldig, alles ziet er prachtig uit. Score ook erg knap, vooral die onheilspellende en zenuwslopende track tegen het einde van de film. Acteerwerk ook ver boven de norm, ik begin toch wel stilaan op te warmen voor Matsuyama die na Usagi Drop weer een erg fijn personage neerzet.

Sterke film die zich compleet toelegt op de driehoeksrelatie, en daarin erg mooi slaagt. Een sterke mix van drama en romantiek, veruit Tran's beste film totdusver.

4.5* en een uitgebreide review

Wat een teleurstelling. Ik had zo enorm veel van deze film verwacht; de eerste drie films van deze regisseur vind ik prachtig en het verhaal sprak me wel aan. Maar eerlijk gezegd: ik vond er maar bar weinig aan.

De personages deden me werkelijk helemaal niets. Ja, irritatie wisten ze op te wekken. Dat meisje dat de hele tijd jengelt dat ze geen sex kan hebben maar tegelijkertijd over niks anders leek te kunnen praten, de jongen die overal maar een beetje uitdrukkingsloos bij zat te kijken…. Het duurde maar en het duurde maar en ik kon er helemaal niets mee. In visueel opzicht vond ik het ook weinig bijzonder, wel verzorgd, maar van de regisseur verwacht ik gewoon meer. Ik had geen moment het gevoel naar een film van Anh Hung Tran te kijken.

Goed, de scene in de sneeuw was redelijk sfeervol. De zelfmoord van het meisje, of beter gezegd de reactie van de jongen daarop, had even wat dramatische impact. Het personage van de kamergenote in het psychiatrisch ziekenhuis –of wat was het- ging tenminste nog iets van uit. Zo zijn er wel wat punten te vinden die kunnen voorkomen dat ik een wel heel erg lage beoordeling ga geven. Moet ik alleen niet gaan terugdenken aan de vervelende muziek…
Het hoesje van de dvd is wel mooi. Laat ik daar dan maar mee stoppen.

Grote tegenvaller.
Ik vond het maar vervelende apathische personages. Nou hadden ze natuurlijk wel wat meegemaakt, maar toch.
Liefde is hier een soort hogere wiskunde; die wou wat met die, maar die kon dat niet. De ander wou wat met die ene die wachtte op die ander, maar moest ook wachten.
Kwelling op kwelling. Erg vermoeiend op den duur.
En echt diepzinnig was het ook nauwelijks, al werd dat wel een beetje gesuggereerd. Het ging vaak nergens over en de personages wisten zich amper uit te drukken.
Die meid had het steeds maar over sex, terwijl ze er niet toe in staat was. En ze emmerde maar door en door. En die jongen maar eeuwig geduld met haar hebben...
Hoewel hij wel iets had met een ander meisje, maar wat werd niet geheel duidelijk en hij wist het geloof ik zelf ook niet.
De personages worden vrijwel niet geintroduceerd. Ineens is daar zomaar de zelfmoord.
Je komt er niks over te weten. Ze hebben het er niet eens over waarom hij het heeft gedaan. Vaag....
En verder vond ik het totaal niet herkenbaar als een Anh Hung Tran film. De geniale shots en mooie decors ontbraken, op een paar scènes na. Ik vond de film ook weinig sfeer hebben buiten wat buitenscènes.
De muziek vond ik ook niet aansprekend.
Het was dus totaal niet mijn film. Met veel pijn en moeite uitgekeken.

Ik ben het eens met elk woord wat je schrijft. Het is alleen maar kommer en kwel(ling).

Wat een gekke beleving. Er zit net erg veel liefde en romantiek in.

De hoofdrolspeelster is een pruillipperig wicht en waarom die jongen de godganse tijd achter haar aan blijft hobbelen. Geen idee, maar dat zal inderdaad vast iets met ( prozac ) romantiek te maken hebben.

En verantwoordelijkheidszin.

Gaap! Ik vond het maar 2 saaie dozen bij elkaar. Wellicht leuk voor 60 plussers. Romantiek en verantwoordelijkheid zijn wat mij betreft net zo tegengesteld aan elkaar als water en vuur, formeel en informeel etc.

Ik had geen flauw idee wat deze film zou brengen. Ik ken uiteraard het nummer van The Beatles, maar verder was het vooral afgaan op de recensies hier. En ik was toch benieuwd naar het resultaat. Voor mij alvast 1 bekend gezicht in de cast: Rinko Kikuchi die al zeer overtuigend was als doof meisje in de film Babel. Ook de aanwezigheid van Johnny Greenwood (Radiohead) die al eerder de soundtrack maakte voor There will be blood en ook in 2010 voor We need to talk about Kevin.

De film leek in het begin wel erg lang te duren. Traag tempo en een tijdsduur van meer dan 2 uur leek een lange zit te worden. Maar het versterkt net de karakters en neemt zo de tijd om het verwerkingsproces van een overleden dierbare persoon neer te zetten. Watanabe gaat een periode door waarin hij worstelt tussen het verleden de toekomst. Het verleden met een overleden vriend en een vriendin waarvoor hij acht verantwoordelijkheid te dragen. En een toekomst met volwassen worden en een nieuwe start waarbij het verleden een plaatsje krijgt.

Zeer mooie film die misschien wat traag op gang komt en af en toe wat zwaar overkomt zo. Maar desalnietemin wel boeiend blijft. Mooie soundtrack, ijzersterke acteerprestaties en ontroerend tot het einde.

Ik heb heel lang gewacht om deze film te kijken, hoewel ik de dvd al een tijd in bezit heb. De reden is simpel: Murakami's Norwegian Wood zou wel eens mijn favoriete boek aller tijden kunnen zijn. Het boek is een grote sfeerschepping van melancholie, verlies, opgroeien, en liefde. Valt dat wel te verfilmen? Wie stiekem al naar m'n score heeft gekeken weet dat wie in de toekomst mij deze vraag stelt een volmondig 'ja' te horen krijgt.

Het duurt wel een tijdje voor alles in z'n plooi valt. Het begint voelt heel fragmentarisch, Ahn gaat heel snel door enkele scènes om de krijtlijnen van z'n personages uit te zetten, maar eens dat gebeurt is ontspint zich een hele oprechte, mooie film.

Om te beginnen is de cast formidabel. De drie hoofdpersonen uit de liefdesdriehoek waar het verhaal rond draait worden allemaal subliem vertolkt door jonge acteergeweld die het boek en het personage dat ze spelen zich perfect eigen hebben gemaakt. Ken'Ichi Matsuyama als de melancholische, door verantwoordelijkheidszin belastte Watanabe; Rinko Kikuchi als de ongelooflijk schattige, maar door inmens verdriet verteerde Naoko, die steeds verder vervreemd van de wereld; en Kiko Mizuhara als Midori. Midori is het personage waar ik in het boek meteen door gebeten was, en stees meer verliefd op werd. Mizuhara overtuigt vanaf het eerste moment dat ze in beeld glijdt. Uiteraard geholpen door de beste lijnen ('Wil je me eens meenemen naar een smeuige pornofilm?'), maar ze weet perfect wie Midori is: apart, excentriek, bevlogen, maar ook erg gevoelig.

Zoals ik al zei neemt Ahn de tijd om de personages te kaderen, maar na een klein uur komt de film echt onder stoom en is het enkel nog maar genieten geblazen. Er wordt perfect afgewisseld tussen de relaties van Watanabe met enerzijds Midori en anderzijds Naoko. Hoewel Midori een geweldig personage is, zijn zeker de scènes met Naoko fantastisch. Handig gebruik makend van het feit dat Naoko is weggetrokken uit de stad, kan Ahn visueel de registers opentrekken. Rivieren, bossen, sneeuw. En dat terwijl de emotioneel beladen scènes voorbijvliegen, stuk voor stuk uitstekend vertolkt.

Gewedlig acteerwerk, visueel gelikt en een mooi einde. Doet het boek alle eer aan.

Hele dikke 4.0*, maar ik verwacht dat daar gewoon nog een halfje bijkomt na herziening.