Ruhr (2009)

De filmkrant over Ruhr

De vraag is alleen wordt dit vertoond op het IFFR?

Laten we het een soort van hopen, ben nu toch wel eens benieuwd naar z'n werk. Staat al enkele jaren op de te zien lijst, moet er nu maar eens van komen!

Ja, dus.

Heel veel plezier/succes heren.

In zeven zorgvuldig esthetisch gekadreerde takes - een tunnel, een fabriek, een bos, een moskee, een muur, een woonwijk en een schoorsteen - geeft James Benning de kijker de ruimte en de tijd om door het zorgwekkende Ruhrgebied te reizen. Ruhr is in dat opzicht het meest radicale en tegelijk compromisloze kunstproject dat ik tot nu toe gezien heb op een filmfestival. Het is Cinema tot op het bot.

Je krijgt als het ware een visueel skelet aangeboden en het is de bedoeling dat je je eigen gedachten vormt bij de beelden. Je kleedt Ruhr als het ware aan door je eigen gedachtes te projecteren op het witte doek. Op sommige momenten was ik dan ook aan het hallucineren en op andere momenten dwaalden er aantal vragen door mijn hoofd. Zoals: Is dit nu kunst? Wat is kunst? Is dit een film? Ben ik krankzinnig aan het worden? Waarom zit ik hier nog? Waar gaat dit heen? Leef ik nog? Waarom slapen de mensen om me heen en ben ik aan het kijken? Waarom lopen er steeds meer mensen weg en blijf ik gefascineerd kijken naar een schoorsteenpijp die eens in de zoveel minuten stoom afblaast? Waarom? Dit ga ik ieder jaar doen?! Dit doe ik nooit meer!

Een greep uit wat er door starbrights boys hoofd schoot toen hij Ruhr keek.

"Hè, een tunnel"

"Daar komt een auto aan"

"Grappig dat beweging bijna spannend wordt"

"Kijk dat blaadje"

"Bomen"

"wat is dat geluid?"

"Het is en vliegtuig!"

" Tamelijk geniaal dit"

"Soms lijkt het net en besneeuwd berglandschap als je anders tegen dit shot aankijkt"

"Volgens mij sliep ik net even"

"Ik ga nooit meer naar zo'n film"

"He'een fabriek"

"Zijn dit de Duitse hoogovens ofzo"

"Zie ik daar een mens op de achtergrond?

" Toch eens wat van Andy Warhol gaan zien, die deed ook van dit soort dingen toch?"

"Een moskee"

"Veel mensen voor een film als dit"

"Ben heel benieuwd hoe dit zich verhoudt met eerder werk van deze maker"

"Graffitiverwijdering"

"Kost nog aardig wat moeite

"Ik ga elk jaar zo'n film in mijn programma zetten"

"Een schoorsteen"

"En hij niet meer te zien door alle rook"

"Volgens mij heb ik even geslapen"

"Het aantal weglopers valt wel mee eigenlijk"

"Nu zie je de schoorsteen weer wel"

"Hoe lang nog eigenlijk?

"Waarom krijgt de schoorsteen eigenlijk meer tijd dan de rest"

"Verrek het is afgelopen"

Wat nu te stemmen?

Het is een laffe 3.0* geworden.

Zes lange plus één hele lange take(s) van een camera die niet beweegt. Het is óf je overgeven aan de beelden óf weglopen, bij een film als deze. Gelukkig werd ik vrij snel meegesleept. Ik hou wel van dit soort dingen, lekker een beetje wegdromen bij de beelden. Bijna meditatief. Niet alle takes waren even boeiend, die in de moskee was het minst, de industriele takes het mooist, al duurde die laatste wel erg lang. De man die de graffiti wegspoot was het meest fascinerend (mijn god, wat een baan).

Ruhr is de eerste Brenning die ik zie, maar zeker niet de laatste. Heb al enkele andere projecten van hem in huis, maar een viewing op groot scherm is hier toch wel een kleine must (of in ieder geval een pré). Dit is cinema die je doet realiseren dat je kijkt, staart, verveeld, geboeid bent, nadenkt, piekert, ontspant en uitstrekt - en dat je in een bioscoopstoel zit. Radicaal qua concept en minstens zo radicaal qua uitvoering. Statische shots die ieder op een eigen manier een verhaal vertellen. Dit verhaal is soms bijna te objectiveren (het verteld iets over het huidige Ruhrgebied (maar ook over andere industriële gebieden overal ter wereld), iets over het verloop van tijd, over staren en over beweging (of het ontbreken ervan)). Ik zelf hinkte telkens van concentratiepunt naar concentratiepunt - soms lag deze op de factor tijd, dan weer op die van kijken, kijken en nog eens kijken (turen totdat je denkt alles gezien te hebben), een andere keer puur op atmosfeer (het langzaam donkerder worden van die schoorsteen tegen een bewolkte lucht is op zich al geweldig mooi om te aanschouwen). Meest fascinerende vond ik achteraf vooral het feit dat al die shots eigenlijk maar vrij kort duren: De gebeurtenissen in die fabriek bijvoorbeeld gaan dag in, dag uit door, daarbij is tien minuten maar een fractie.

Cinema die tergend langzaam én uitdagend is, maar die bovenal fascineert. De zaal leek hier over het algemeen anders over te denken, uiteindelijk zaten er vooral filmjournalisten om me heen. Maar ook het weglopen van mensen lijkt bijna bij de film te gaan horen. Door de fascinatie en eigenlijk ook wel door de ontspannende werking zet ik vrij hoog in. Dit kan wellicht wat omhoog of omlaag gaan na het zien van z'n andere werken.

Artikel over Ruhr

Wat vooral interessant is te lezen is dat de beelden gemanipuleerd zijn...

Ik was er ook nog.

In vrijwel iedere opmerking van Zavo of Danuz kan ik me wel in vinden. Maar de recensie van Starbright boy vind ik de meest hilarische.

Interessant stuk zeg. En dat dat een werk van Serra was (dat shot met de graffiti), had geen idee!

Zie trouwens dat Benning zelf zich in de discussie in de comments mengt.

Draait ook op het aanstaande Toronto International Film Festival!