Max Schmeling (2010)

Prima biografie van een sport man , die in de vergeet hoek was geraakt ondanks zijn 100 jaar
Goed gefilmd in het begin flashback en dan naar de werkelijkheid.
Zeer mooi verhaal ,over boksen romantiek vriendschap in een nazi duitland , geweldig gespeeld door Henry Maske.
Geen sensatie film, maar vrij nauwkeurig op historische feiten berustend, prima vermaak.

Het is altijd bang afwachten wat je van een film van Uwe Boll kan verwachten. Meestal valt dat tegen, heel hard tegen soms, zie "Auschwitz", maar deze prent is dan weer een prima film.
Deze keer gaat Uwe Boll weer aan de slag met een waar gebeurd verhaal, maar ditmaal is het een prachtige film geworden, die mij alleszins enorm is bevallen.
Indrukwekkend verhaal dat zich afspeelt voor, tijdens en na Wereldoorlog 2, en toont dat niet iedereen nazi was en dat er ook Duitsers waren die tegen het regime waren.
Ik kende de naam Max Schmeling, maar dat zijn levensverhaal zo'n indruk zou maken had ik niet verwacht.
Een aanrader dus deze film, met als enig foutje dat nu iedereen Duits praat, ook de Amerikanen, en dat had wel beter gekund.

Merkwaardige keuze om een biopic over een bokser te beginnen met oorlogsgeweld. Je zou het ongepast kunnen noemen. Een soort overrompelingstactiek, terwijl de bokser Max Schmeling juist het tegenovergestelde was. Ja, Uwe Boll heeft een boksachtergrond, verder lijken het vooral tegenstellingen die beide mannen kenmerken. Dat mag de filmpret verder natuurlijk niet drukken. Helaas zijn er andere zaken die dat wel kunnen en ook doen.

Het scenario, de acteurs en de dialogen zijn wat dat betreft de hoofdschuldigen. In zoverre dat het simpelweg geen pakkende film en coherente vertelling toelaat. Maske, een voormalig profbokser zonder acteerervaring, kan je niet zoveel kwalijk nemen, maar ook de rest van de cast staat niet bepaald de pannen van het dak te spelen. Er valt ook niet zoveel aan te vangen met de karige teksten die het voor de kiezen krijgt. Inspiratieloos en onbezield.

En zo komt de film amper echt tot leven, ook al omdat Boll verder geen cement tussen de stenen krijgt. De film hobbelt van scène naar scène, van gebeurtenis naar gebeurtenis, maar van een soepel verloop is zelden sprake. Met enig cynisme zou je kunnen zeggen dat het in wezen niet veel meer is dan een uitbeelding van Schmeling's wikipedia. Veel meer inhoud valt er niet te bespeuren, de personages blijven vlak en gedwee aan de feitenopsomming.

Het ziet er daarentegen wel aardig uit. Visueel lijkt Boll beter om te kunnen gaan met de beperkingen, aannemende dat het budget niet erg veel zal hebben toegelaten. De ambiance van die jaren komt in ieder geval redelijk door en de overgangetjes, een soort real footage, zijn op zich wel een leuke vondst. Een scène als die van de Kristallnacht is bijvoorbeeld weliswaar kort, maar niet slecht, al komt ook dat zomaar uit de lucht vallen om vervolgens te blijven liggen.

De wedstrijden, Maske versus nog actieve boksers, leveren een wat dubbel gevoel op. Meestal niet overgedramatiseerd, een plus, maar ook niet altijd enerverend en dynamisch. De ringcommentator is een ergernis en Boll krijgt je ook nergens het stadion in. De gevechten komen voorbij met elk hun eigen specifieke eigenschappen en dat is het dan wel zo ongeveer. Bijzonder jammer dat het ook niet echt lukt om de dubbele confrontatie met Louis een mythisch sfeertje mee te geven.

Het tweede gevecht tussen Louis en Schmeling is eigenlijk de grootste misser op dit vlak. De build-up is zo vlak en futloos uitgewerkt dat je nooit het idee krijgt dat hier een historische gevecht met tónnen lading plaatsvindt. Ja, het wordt terloops even verteld, maar het is ruim onvoldoende om die dag recht aan te doen. En waar is de schreeuw? Een tot de nok toe gevuld stadion met een uitzinnig publiek hoorde Schmeling's snerpende gil. De kijker helaas niet.

En zo pruttelt het verder tot in de naoorlogse jaren. Iets dat wat mij betreft ook wel had kunnen worden afgedaan met tekst. Het speechje na z'n laatste gevecht komt er ook niet lekker uit. Het wil dus niet zo vlotten met deze verfilming van een opvallende bokser en prachtmens, al is het informatieve karakter van de film sterk genoeg om het niet tot een volledig fiasco te maken. Toch, als ik nog eens zin heb in een boksfilm of iets over Schmeling, pak ik iets anders uit de kast.

Ik zou Rocky uit de kast halen.

Erg goede film die nergens uitstraalt dat het een Boll film is! Nu kan ik Boll films doorgaans bedt waarderen, maar dit is gewoon anders dan zijn andere films.
Uiteraard heb je weer mensen die gewoon weer dingen gaan lopen zoeken en uitvergroten om Boll maar af te kunnen zeiken, maar bij deze film echt compleet onterecht. Afgezien van een paar kleinigheidjes valt er echt helemaal niets op deze film aan te merken!
Een hele dikke 4* waard!

Hahaha dat dacht ik dus ook al de hele film door!

de sfeer van de 30'er en 40'er jaren en emotie zijn vooral erg goed neergezet, het acteerwerk is vaak wat minder al wordt het beter in de loop van de film. De boksscenes komen wel overtuigend over, dus verwacht geen nepspektakel zoals rocky.
Zou Uwe Boll zijn genre gevonden hebben?

mooie getroffen woorden joey1973
ik heb niks met die Rocky films als kenner van de sport maakt Maske hier een uitstekende indruk, deze film verdient meer aandacht.

Boll flikt het weer, nadat ik laatst het afgrijselijke Blubberella zag dacht ik even dat het weer bergaf ging met onze Duitse vriend maar ondanks budgettaire beperkingen weet hij hier toch weer een fijne film neer te zetten. Maske is zeker geen veelzijdig acteertalent maar is prima geschikt voor de rol van Schmeling, heeft inderdaad wat van Schwarzenegger weg. Verder zijn camerawerk en sfeerschepping sterk en bijzonder verzorgd. Alleen jammer dat men steeds dezelfde boksring heeft gebruikt, beetje setdressing om het te camoufleren had wel gemogen.

Solide 3,5*

Ten eerste. Wat een geweldige review van Insignificance.
Grote klasse.
Ten tweede. Boll emotioneerde mij dit keer.
Daarom een half punt meer dan Insignificance.

3*

Dank je.

ARD (Max Schmeling, zaterdag 4 februari, 0:30 uur)

Als kind was mij de naam Max Schmeling al bekend.
Bij ons thuis viel de naam vaak te horen wanneer er weer eens over sport gediscussieerd werd door de volwassenen.

Ik heb nooit iets anders dan positiefs over de man horen vertellen destijds.
En dat terwijl de anti Duitse stemming in die jaren alom de boventoon voerde.
Een toonbeeld van sportiviteit, zo kwam Schmeling altijd op mij over, en de film stelde mij daarin niet teleur.

Wanneer je gaat kijken in de wetenschap dat Henry Maske geen acteerervaring had, dan valt zijn spel eigenlijk best nog mee.
En ik kon gedurende de hele film geloven dat hij Schmeling was.
De treffende uiterlijke gelijkenis helpt daarbij wel enorm moet ik zeggen.

Hoe anders was dat met Susanne Wuest, die de grote liefde van Max , Anny Ondra, moest uitbeelden.
Het hongerbekkie en het spichtige figuur van Wuest lijken in de verte niet op dat van de veel gezonder ogende Ondra.
Slecht acteren deed zij niet echt, maar ze mag wel eens terug naar de toneelschool om duidelijk articuleren onder de knie te krijgen.
Ze bewoog haar mond nauwelijks, en de uitspraak was vaak moeilijk te volgen.

De sfeer van de jaren dertig en veertig wordt in de film best aardig getroffen.
Maar de budgetbeperkingen zijn pijnlijk zichtbaar bij de grote gevechten van Schmeling tegen Joe Louis.
Geen moment kreeg ik de indruk dat die gevechten in een grote hal met veel toeschouwers plaats vonden.
Heel jammer.

Die commentator bij de wedstrijden (steeds dezelfde) had voor mij ook K.O. geslagen mogen worden...vreselijk !

In het tweede gevecht van Schmeling versus Louis leek Louis (Hernández) nogal onsportief te vechten op bepaalde momenten.
Als dat in werkelijkheid zo gebeurde, dan was Schmeling een nog groter persoon dan ik al dacht, want hij steunde in latere jaren de verarmde Louis tot aan het eind van diens leven.

Een ontroerend moment is dat van Schmelings afscheid.

Ik kan niet zeggen dat ik naar een echt goede film heb zitten kijken, daarvoor ontbreekt het teveel aan geestdrift.
Het blijft allemaal wat mat en vlak.
Maar het is desondanks een eerbetoon aan een groot sportman en goed mens.