Il Giardino dei Finzi Contini (1970)
Alternatieve titel: The Garden of the Finzi-Continis

26 stemmen | gemiddelde 3,11
Italië / West-Duitsland
Drama94 minuten
geregisseerd door
Vittorio De Sicamet
Lino Capolicchio,
Dominique Sanda en
Helmut BergerEen Joodse aristocratische familie leeft in 1943 op hun landgoed in decadentie. Ze hebben een grote onverschilligheid voor wat er in de buitenwereld gebeurt. Een jongeman is vergeefs verliefd op de dochter des huizes. Hij observeert hun isolement en de broosheid van hun bestaan, tot de uiteindelijke ondergang van de familie.
3,0
[permalink] geplaatst op 30 januari 2008, 23:26 uurNiet vergelijkbaar met de bekende neorealistische films van De Sica maar toch de moeite waard. Beetje kitcherige aankleding en een weinig bijzonder verhaal, maar de sfeer zit er goed in en de thema's komen uiteindelijk prima naar voren.
[permalink] geplaatst op 14 maart 2008, 5:24 uurOscar beste buitenlandse film, alweer de derde voor De Sica
3,0
[permalink] geplaatst op 14 maart 2008, 12:08 uurEn de Gouden Beer geloof ik.
3,5
[permalink] geplaatst op 9 november 2008, 22:06 uurMerk in aan het einde pas dat hij van De Sica is..
en ik maar denken dat hij van Visconti was.
Beetje jammer.
Want hij kwam echt heel erg over als een typische Visconti. Waar in Il Gattopardo de adel er langzaam maar zeker achterkomt dat er in de nieuwe opkomst van communisme en fascisme geen tijd meer is voor hen en hun levensstijl is dat hier precies zo terug te vinden.
De Joodse aristocraten in deze film beseffen maar heel geleidelijk wat er allemaal gebeurt, elke week wordt hen een nieuw verbod opgelegd wat ze laconiek accepteren.
Zij hebben immers hun enorme tuin (zeg maar gerust park) achter hun landhuis, een veilige oase van rust, gefilmd in soft-tone tinten alsof het een David Hamilton softporno-droomfilmpje is.
Maar de realiteit komt bruut dichterbij.
Naar het einde toe wat zwaar en (vooral) erg treurig. Wat ook onvermijdelijk was natuurlijk.
1,5
[permalink] geplaatst op 12 december 2008, 22:47 uurZeer tegenvallende De Sica, die met zijn neo-realistische films uit de jaren '40 veel meer indruk wist te maken.
Het soft-focus camerawerk doet inderdaad erg denken aan de soft-seks films van David Hamilton en werkt totaal niet, vind ik!
Acteerwerk is ook niet al te bijzonder.
1,5*
[permalink] geplaatst op 30 september 2010, 16:55 uurDe beste Visconti die de Sica ooit regisseerde,idd.En waarom zou hij niet?Met LDB had hij al een neo-realistisch meesterwerk gemaakt dat eigenlijk niet te overtreffen viel en het was dan ook logisch dat hij een andere weg insloeg.Maar dat betekent absoluut niet dat hij inconsistent zou zijn:de historisch-materialistische maatschappijvisie is dezelfde.Eigenlijk is deze film het spiegelbeeld van de neo-realistische kleppers:van outcasts die letterlijk knokken om te overleven naar aristocraten die zo verweekt zijn(vooral Berger)dat ze letterlijk niet meer weten hoe te overleven,van zwart-wit naar zachte kleuren,van proletarisch gegrom naar decadent introspectief gepraat,van hard-focus-naar soft focus enz.Niet toevallig is Capolicchio de enige met politiek bewustzijn....
Wat dat soft focus gedoe betreft:leuk zo'n vergelijking met softporno,maar daar waar het bij Hamilton slechts dient om de decoratie op te leuken(kitsch dus)heeft het hier een inhoudelijke functie:aangeven dat de FC's zich juist in zo'n kitscherig droomwereldje hebben teruggetrokken.
Acteerwerk niet te bijzonder?Voor bijna debutanten doet de cast het al helemaal niet slecht,of je moet ingetogenheid en twijfel overbrengen verwarren met incompetentie.Of moet je de acteurs soms verwijten dat ze gedubd zijn?Meer opvallend vond ik het opvallend Noordse uiterlijk van de joodse personages,vooral dat van Sanda

en Berger.Als je van goede wil bent ,en dat ben ik,kun je dit zien als anti-stereotypering,maar dankzij Hollywood zou je in dat opzicht wantrouwiger kunnen worden(Hauer in EFS,Craig in Defiance,enz.)
Deze film moet je wel beoordelen als zijnde gemaakt voor de tsunami aan holocaust films die later zou komen en die er,laten we wel wezen,voor heeft gezorgd dat de thematiek minder en minder aanspreekt.
Dan nog is het een giller om te beweren, zoals iemand hier bloedserieus deed, dat het verhaal niets voorstelt.Een wereldoorlog en genocide zijn nog steeds iets impactvoller dan een schietpartijtje op een Algerijns strand

.
4,0
[permalink] geplaatst op 20 februari 2011, 12:30 uurKOS dacht tot aan het eind toe dat il Giardino dei Finzi Contini een film was van Visconti
Dat beschouw ik als een groot compliment voor deze mooie invoelbare film, die helaas ook wel enkele langdradige momenten kent.
3,5
[permalink] geplaatst op 4 april 2011, 12:26 uurHoewel het verhaal zich afspeelt zo'n 60 jaar geleden, is het thema nog steeds actueel. Niet De Sica's beste film, maar wel een ferme waarschuwing voor iedereen, die denkt dat hij de "boze buitenwereld" kan buitensluiten.
3,5
[permalink] geplaatst op 3 april 2012, 21:59 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenDe Sica kende ik tot nu toe vooral van Ladri di Biciclette en Miracolo a Milano, twee films die vooral opvoelen door hun focus op arme personages en hun sentimentele maar oprechte passie voor hun hoofdpersonen. Il Giardino dei Finzi Contini is bijna het tegenovergestelde. De hoofdpersonen zijn rijk en de film is enorm afstandelijk waardoor het moeilijk is om met ze mee te leven, overigens een serieuze zwakte van de film. Had De Sica zijn compassie voor de mensheid, zo groot in het verleden, verloren of dacht hij gewoon dat een wat killere aanpak beter bij het verhaal paste? Ik denk niet dat warm sentiment a la Biciclette hier op zijn plaats was, maar het grootste probleem van Finzi Contini is dat het allemaal wel erg argeloos gebracht wordt.
Er worden hier vergelijkingen gemaakt met Luchino Visconti, maar die zie ik alleen op inhoudelijk vlak. In de jaren '70 was Visconti immers al lang en breed bezig met sterk gestileerde films maken, met veel aandacht voor aankleding en compositie. Dat is iets wat sterk mist in deze film. Het lijkt wel alsof De Sica nauwelijks heeft nagedacht over de cinematografie en de montage, die beiden wat rommelig zijn. Dat werkt in de latere scènes, als de joden definitief in de problemen komen, maar aangezien het tuin en het huis van de joodse familie duidelijk de illusie van een paradijs moeten wekken had het misschien beter ook zo gefilmd kunnen worden. De Sica komt niet verder dan soft-focus. Visconti zou uitgepakt hebben. Als de locatie mooi gefilmd zou worden dan zou de gedachte dat dit allemaal onvermijdelijk snel ten einde zal komen harder aankomen. Het is De Sica's zwakke behandeling van dit element en de afstand tot de personages die voorkomen dat Il Giardino de Finzi Contini het meesterwerk wordt dat er eigenlijk gewoon duidelijk in zit. In zijn tijd werd de film overigens als een soort wonder gezien, maar het verbaasd me niet helemaal dat er nu nog weinig over gepraat wordt.
En toch vind ik het een meer dan goede film, ondanks dat er lang niet uitgehaald wordt dat er in zit. Het verhaal is namelijk sterk en dat kan nauwelijks verprutst worden. De symboliek van de afgesloten tuin als afsluiting van de hardheid van het buitenleven ligt misschien wat al teveel voor de hand, maar de personages zijn sterk en hun ontwijkende karakters zijn goed geïllustreerd waardoor het allemaal prima werkt. Het personage Micol was zelfs buitengewoon krachtig en maakt de film eigenlijk. Zij heeft werkelijk alles buiten gesloten. Ze kijkt meestal vrolijk, maar we komen er al snel achter dat dit een act is. Ze durft niets van buiten binnen te laten, zelfs geen liefde, wat leidt tot een geweldig shot van haar achter doorzichtige gordijnen in het donker terwijl ze ziet dat Giorgio haar bespiedt. Moeilijk uit te leggen, maar dat shot raakte me. Dominique Sanda acteert geweldig. Dit moment en het toch wel ijzingwekkende (en zelfs gevoelige) einde zorgen ervoor dat de film mij niet onberoerd liet en leveren een halve ster extra op.
3,5*