Limelight (1952)

Dit is denk ik Chaplin's meest onderschatte werk. Hij werkt hier inmiddels met geluid en hij is ook minder op humor gefocust. Deze film is als het ware zijn spirituele testament. Ik denk dat daarom veel mensen afhaken. Persoonlijk vind ik deze film zijn beste, alhoewel Modern times en City lights er heel dicht op zitten. 5/5

Ik zal zeker kijken deze zaterdag

Schitterende, ontroerende en tragische film. En Charlie (een genie) en Buster (een bovenmenselijke superheld) samen in een scene is een van de grootste hoogtepunten uit de geschiedenis van de film. Niet Chaplin's beste film, maar zeker zijn meest persoonlijke. En de laatste van zijn meesterwerken.

O nee, zeker niet. Maar ik bedoel natuurlijk dat deze nooit of te nimmer in één adem wordt genoemd met 'Modern times' en 'City lights', terwijl ik hem zelfs nog een ietske beter vind. Dus voor mij is hij onderschat.

En daar gaat de grootste Hollywoodster ooit...

Meer traan dan lach bij deze pijnlijke, priemende blik in het leven van de clown Chaplin. Hij doceert over het leven, wisselt geluk met ongeluk af en zoekt platonische liefde bij de jonge danseres Bloom. Het is niet moeilijk aanknopingspunten met Chaplins eigen leven te vinden.

De scene samen met Keaton is inderdaad van een andere wereld, zo grappig en goed gespeeld. En ondanks de te lange duur weet het eind ook mij te beroeren.

3,5* dan maar.

Prachtige film, zojuist op TV gezien.

Erg aandoenlijk om een oude clown zo te zien.
Al met en een heel mooi spel, een 4 geef ik hem!

Chaplin die de emotionele tour opgaat, dat loopt slecht af zou je denken. Niet eigenlijk, hoe ver 'Limelight' dan ook van zijn ander werk mag staan, het blijft een saaie oude film van Chaplin. Af en toe valt er echter wel een mooie dialoog te bespeuren (uitzonderlijk), maar ellenlange dans en slechte clowneske toestanden maken dat enthousiasme al snel weer ongedaan. Een film die mikt op een traan, en toch finaal die kleine glimlach weet af te dwingen: "Zo hoort het." Jammer dat 'Limelight' alweer de nodige schwung ontbeert...
2,75*

Het is een wat sentimentele film met een vervelende rol van Bloom als overdramatische Vivien Leigh-kloon en de film duurt ook wel erg lang.
Gelukkig is Chaplin zo'n grootse artiest dat hij hier weer wat bijzonders van weet te maken.

Net zoals enkele anderen hier ben ik ook niet echt wild van Claire Bloom's vertolking en vond ik de film, vooral aan het begin toen er op narratief vlak nog weinig ontwikkeling was, bij momenten een tikkeltje langdradig. Ook heeft Chaplin zijn imago wat tegen zich, in die zin dat ik van een Chaplinfilm een grappige film verwacht: deze film bevat nagenoeg geen gags en bevat slechts een handvol momenten die een glimlach op het gezicht toveren.

Maar toch is Limelight een erg mooie film: Chaplin's meest persoonlijke film, gemaakt tijdens de periode waarin Amerika hem de rug toekeerde (wegens verdenking van communistische sympathieën). Chaplin ging er van uit dat Limelight zijn laatste film zou worden, en het einde van zijn rol als filmgrootheid wordt prachtig gesymboliseerd aan het einde van de film. Ook doorheen de film zijn er veel mooie momenten te bespeuren, en de duo-act van Chaplin en Keaton is, alhoewel ik hem niet grappig vond, voor filmfanaten toch behoorlijk memorabel.
Een schone film vol (pseudo)filosofische bespiegelingen en een goede scheut romantiek.

3,5*

Nee, maar het was wel een lekker w..f!!! Grappig, ik vond tijdens het kijken van de film dat ze af en toe wel wat weg had van Oona Chaplin (en Geraldine, die als 2 druppels water op haar moeder lijkt!). Blijkt dat Oona af en toe als stand-in heeft gefungeerd!



Buster Keaton en Charles Chaplin in één film. Inderdaad geweldig en memorabel! Het steeds korter wordende been van Chaplin vond ik wel erg grappig, hoor!

Op de extra's van DVD die ik bezit (de Chaplin Collectie, mooie uitgaves! Hier zijn de extra's zeker een meerwaarde!) bespreekt Bernardo Bertolucci de film en wordt helemaal emotioneel bij de eindscène. Hij ziet daar iets wat ik niet had gezien namelijk dat de gestorven Calvero niet wordt afgedekt met zomaar een laken, maar met een filmdoek!

Dit èn Buster Keaton achter Chaplin staand in hetzelfde shot geven deze scène extra lading. Briljant en wéér goed doordacht!

Inderdaad jammer dat veel mensen een verkeerd vooroordeel van Chaplin en zijn films hebben voor en tijdens het bekijken van zijn films en daardoor hem en zijn films alleen beoordelen op 'grappigheid'...

Gave quotes:

Calvero: Time is the best author. It always writes the perfect ending.

Calvero: There's something about working the streets I like. It's the tramp in me I suppose.

Limelight mag misschien geplaagt worden door een soms net iets te histerische Claire Bloom (als ze begint te schreeuwen dat ze weer kan lopen wordt ik bang van haar) en een wat te lange lengte, waarin Chaplin iets teveel speeches houdt over de zin van het leven, maar overall vond ik het toch een ontroerende film. Het was niet Chaplins laatste film (hierna kwamen nog het zeker niet slechte A King in New York en het door mij nog niet geziene A Countess of Hong Kong), maar iedereen zal dit denk ik toch als een zwanenzwang ervaren. En daarmee wint de film veel aan kracht.

Na zijn wat ingetogere rol als Monsieur Verdoux vervalt Chaplin hier weer wat meer in slapstick-achtige gezichtsuitdrukkingen, maar dat paste nog wel bij het karakter. Het is echter toch vooral een dramatische rol en Chaplin weet het drama over de gehele lijn goed uit te voeren.

Het hoogtepunt was voor mij toch wel de act van Keaton en Chaplin samen. Toen ik ze voor het eerst samen zag zitten in de kleedkamer kreeg ik zelfs stiekem kippenvel. Jammer dat Keatons screentime relatief kort was. De act vond ik niet eens zo gigantisch grappig, maar gewoon het idee vond ik al geweldig.

4*

Limelight is een bijzonder film die vooral door het historische kruispunt van Chaplin's carrière veel kracht krijgt. De parallellen met Chaplin's eigen leven zijn ongekend.

De film is een ode aan de vaudeville theaters van weleer. Maar het is meer dan alleen nostalgie. Limelight gaat over ouder worden en vooral wat het leven mooi en de moeite waard maakt om geleefd te worden.

Calvero is Chaplin zijn ziel, zijn hart en zijn verstand. Een komiek die alle grootsheid heeft meegemaakt, maar door persoonlijk verval en het uit de mode raken van stijl de weg kwijt is geraakt. Onroerend is dan ook de zelfreflectie van Chaplin.

De ontmoeting van Chaplin en Bloom heffen elkaar op to nieuwe levenslust. ´You know, preaching and moralizing|to you has really affected me. I'm beginning to believe it myself, zoals Calvero op enig moment zegt.

Soms is Chaplin iets te moralistisch en de psychologische analyses een beetje belachelijk, maar omdat het uit het hart van Chaplin zelf komt, is het sentimentele net te pruimen.

Het mooiste van Chaplin films is dat de boodschap niet veranderd. Chaplin blijft in zijn films de menselijke artistieke geest en de liefde voor elkaar als het belangrijkste van alles vinden. Liefde en geborgenheid is de levensadem van allen. Ook voor Calvero tot de dood aan toe.

Chaplin en Keaton in het slotakkoord is trouwens een meesterstuk opzich en de muziek is wederom tijdloos mooi. (bekroond met een oscar in 1972!!!!!' )

Uitstekende film van Charles Chaplin. Nog niet zo goed als The Great Dictator, maar het is natuurlijk ook een ander soort film. De lichte drama vorm spreekt me zeker aan, het is treurig maar toch luchtig. Het script is dan ook geweldig, niet een standaard cliché verhaal, verre van. Zeer onvoorspelbaar in het begin, dat wordt met loop van het verhaal ietsje minder, maar alsnog een zeer boeiende film. De humor die subtiel werd gebruikt was leuk, en zorgde veelal voor een glimlach. De dialogen zijn soms erg sterk, Chaplin heeft er een paar zeer sterke ik neem aan zijn eigen gedachten gebruikt net als in The Great Dictator. Alleen af en toe wordt het wat te langdradig en saai, zoals de act op het eind, ik zelf zag daar de humor amper van in.

Chaplin speelt zijn rol weer heel goed. Het ligt hem wel denk ik, een rol die zeer dicht bij zijn hart ligt. Bloom speelt ook heel goed, jammer dat ze nooit echt groot is geworden (tenminste zover ik weet). De overige cast is ook meer dan uitstekend.

Verder ja een leuke film. Geen meesterwerk, met name omdat het tempo wat te laag lag. Muziek was wel weer klasse.

Natuurlijk een bijzonder treurig eind, wel heel mooi gedaan, stervend terwijl hij naar haar optreden kijkt. Gelukkig geen overbodige begravenis scenes of dergelijks, wat hedendaags wel zou gebeuren. Dus geen onnodig sentiment
4*

Fantastiche film met een droevig einde.
De scene met de voeten die omhoog gaan vond ik echt hilarisch goed.
Prachtig verhaal en zeker iets wat vaak voorkomt.

4,5 ster

Is dit wel Chaplin zoals we hem kennen? Bolhoedje en stok.

Nee, hij speelt hier niet de Tramp.

Is Tramp een andere personage dan/
Dit is toch wel Charles maar dan andere rol