Cyrus (2010) (I)

Het zal toch niet in zijn volgende film zijn, want Jonah Hill is recent drastisch vermagerd.

Dat werd de hoogste tijd. Wel knap om zóveel gewicht te verliezen in een jaar (?) tijd.

Qua komedie ging het geheel aan mij voorbij. Ik heb helemaal nergens iets kunnen bespeuren waardoor ik ook maar iets van een glimlach kreeg.

Qua drama kwam deze film voor mij wat beter uit de verf. Het begin op het feest was wel sterk. Je ziet hoe sterk de band met zijn exvrouw nog is en je kan ook goed voelen hoe eenzaam hij zich voelt en hoe moeilijk het voor hem is om weer iemand te vinden waar hij zijn leven mee kan gaan delen.

Het midden van de film begint erg te kabbelen. Zoonlief laat nog niet zijn ware gezicht zien en de relatie tussen moeder en zoon is nog erg vaag waardoor alles een beetje teveel op de vlakte blijft en het geheel een nogal saai begint te worden.

Vanaf het moment dat de maskers afgaan en Cyrus zijn ware gezicht laat zien aan zijn moeder begint het weer interssanter te worden. Het mooiste stuk was voor mij op het laatst. Als Cyrus toch weer toenadering zoekt bij John.

Pijnlijk vervelende en onsympathieke film die nauwelijks weet te boeien. De cast is op zich uitstekend maar het scenario en vooral het gebrek aan humor maakt deze film een erg vermoeiende ervaring.

Matig.

Een naar mijn smaak wat te karikaturale vertelling over een jongeman met een Oedipus complex. Vervelend, de film lijkt de humor te zoeken in gênante vertoningen. Ondanks de sterke cast is het een vervelende en teleurstellende film geworden.

Goed komisch drama dat vooral sterk een balans weet te slaan tussen humor en serieuze momenten. Al moet ik erbij zeggen dat ik niet eens echt gelachen heb, want de humor hier is van het type dat voortkomt uit plaatsvervangende schaamte voor personages die zichzelf enorm voor schut zetten. Dat geldt voor veel komedies natuurlijk, maar als de personages dan ook nog eens geloofwaardig en sympathiek zijn kan het nogal eens pijnlijk worden. Cyrus lijkt dat te weten als geen ander, maar het is ook weer niet verrassend dat hierdoor het drama sterker op mij over kwam dan de komedie.

Het is enerzijds een typische indiefilm, met bijbehorende relatieproblemen en zoals gewoonlijk goed geacteerd, waarbij Marisa Tomei een extra pluim verdient, omdat ze het aannemelijk maakt dat dat zij het type vrouw is waar Reilly inderdaad zoveel moeite voor zou doen (en nee, dit is niet een reactie op haar uiterlijk). De enige zwakte is het onzinnige gezoom met de camera wat nergens voor dient en alleen maar afleidt. Een handheld gebruiken om er 'meer in te zitten' is een ding, maar constant in- en uitzoomen waardoor de camera ook nog eens telkens opnieuw zijn focus moet vinden is gewoon aanstellerij.
4*