Odia il Prossimo Tuo (1968)

''Odia il Prossimo Tuo'' of ook ''Hate thy Neighbor'' wat haat je naaste betekend is een doorsnee western met enkele slechte kanten maar ook goede.
de slechte zijn een platte en saaie held en zijn sidekick die erg irriteerd.
Wel goed zijn de schurken die door Horst Frank en George Eastman gespeeld worden.
Eastman is in feite het hoogtepunt van deze film,de meer als twee meter hooge acteur is voortreffelijk in zijn rol niet voor niets is hij het ook die op de filmposter staat.
de titelsong is ook geweldig.
Een interresante vondst zijn ook de speciale gevechten die de hoofdschurk zijn mexicaanse arbeiders laat voeren om hun vrijheid moeten ze met metalen haken tegen elkaar vechten als gladiatoren.het einde is echter wat afgeraffeld.
een genietbare maar verder niet bijzondere prent die vooral door de schurken interresant blijft.

Horst Frank en George Eastman stelen inderdaad de show. Ik heb deze western op dvd. Van de serie koch media western collection, uit duitsland. Kan hem in het engels afspelen. ik vind het wel een vermakelijke western. muziek is ook goed.

Deze afgelopen week ontvangen op een Wild East regio 1 dvd (waar hij samen met "Django the last killer" op staat) en vandaag bekeken.

Allereest is de titel, op z'n Hollands "Haat je buurman", erg fijn gevonden en wist in ieder geval bij mij de nodige verwachtingen te wekken.

Zoveelste wraak spaghetti western, waarbij de schurkenrollen fantastisch worden ingevuld, door de -bijna onvermijdelijke- Frank en klasbak Eastman. Zij zijn zoals te verwachten zeer sterk opdreef en vullen hun rollen perfect in.

Dit heeft ook een groot nadeel: je moet daar tegenover dan natuurlijk wél iemand in de heldenrol zetten, die minstens zoveel screenpower heeft als dit evil tweetal en laat daar nu deze film flink te kort schieten.

Spyros Fokas (onder de fake naam Clyde Garner) in hoofdrol is een -op zijn best- dertien uit een dozijn acteur en ontbeert eigenlijk alles wat bovengenoemd tweetal wel heeft: charisma, starpower en een bepaalde vorm van coolheid.

Een aantal keren in de film zit hij er een tijdje niet in en dan was ik hem eigenlijk al geheel vergeten.

Het was waarschijnlijk een betere keuze geweest om Eastman tegenover Frank te zetten i.p.v. Garner, om nog maar te zwijgen van een acteur als Gemma, of Nero in de hoofdrol, dan zou dit waarschijnlijk een klassieker in het genre zijn geworden.

Niet dat dit een slechte film is en door de schurken is het bij vlagen zeer vermakelijk, maar er had duidelijk veel meer in gezeten.

De sfeervolle score is van Robby Poitevin.

Een dikke zes, ofwel drie sterren.