The Kids Grow Up (2009)

Verwacht veel van deze docu.

Half uur gekeken en uiteindelijk gaat het meer over de depressieve moeder, de vrij zelfingenomen filmmaker die toevallig vragen toegeworpen krijgt uit zijn familiekring en die ook nog even zijn eigen verleden gaat verdiepen en verder is er weinig bekend over 'the kid'.
Dat gesprek over zijn dochter die seks heeft... :
'Maar seksuele ontplooiing is juist mooi' 'Ja, maar kan ze dat niet alleen doen' ... Tsja dude..

Werd toch niet de goede docu die ik vooraf had verwacht. Veel onnodige scenes en uiteindelijk denkt de filmmaker enkel aan zichzelf.

Er wordt uitgebreid vertelt over de depressie van zijn vrouw terwijl dat toch niks te maken heeft met het verhaal dat hij wil vertellen?

Kortom: een vader/filmmaker die moeite heeft om afstand te nemen van zijn dochter is niet interessant genoeg voor een documentaire...

2.5*

De lage waarderingen hierboven vallen me op. Ik vond dit een prachtig document, dat niet enkel een mooi inkijkje geeft in een familie, maar zelf er voor zorgt dat spanningen ontstaan. Natuurlijk, door middel van de camera, en zijn werk als documentaire maker, stelt hij wel vragen die soms niet gesteld zouden worden, maar de antwoorden en de emotie die volgt zijn oprecht en eerlijk.
Of hij daarmee een goede vader is, dat is de vraag. Die overigens ook tegen het eind wordt gesteld. Of maakt hij enkel een mooie film? Dat laatste zeker.
Want ook filmisch is dit mooi. Uit de losse pols geschoten, achteloos haast, maar wel met gevoel voor fotografie (n kadrering etc), Doug weet exact waar de camera te plaatsen. Daarnaast erg sterk gemonteerd. Bijvoorbeeld als hij met de camera wegloopt naar beneden filmend omdat zijn dochter hem even zat is, dan lijkt het of hij zo de straat ermee oploopt, maar direct daarna zie je zijn dochter nog toen ze klein was en wel graag gefilmd wilde worden. Meer van daat soort beelden zijn goed achterelkaar gezet. Ook het shot dat mij een verwijzing naar Leone's Once upon a time in America leek, en het motief van het zitten in de auto (eerst jong meisje achterin, dat oudere puber achterin, dan tiener die zelf rijdt en mams achterin), en met dat soort voorbeelden kan ik wel even doorgaan.
Onder de beelden ook een mooie, rustige score. En daarnaast inhoudelijk ook goed. Je ziet problemen van Doug, de kijk van anderen erop, en het is als jou, de kijker, uit te maken wie gelijk heeft. Doug laat alles zien. Wat hij vindt, wat anderen vinden. Beschouwend haast.
Ontroerd, door verhaal en hoe dit filmisch is uitgewerkt. 4.5*