Grand Hotel (1932)

Komt vandaag of morgen op TCM zag ik. Wel de moeite waard?

speelfilmencyclopedie discussie even in een forumtopicje gezet

Zéér vermakende film met een topcast. Er waren in het algemeen 4 verschillende verhaallijnen (sommigen hadden een link met elkaar), maar die van Greta Garbo vond ik dan wel het meest vermakelijk. Hij duurde redelijk lang, maar het was het zeker waard.

Deze filmmoet in 1932 heel wat geleken hebben. Het idee om een gigantische sterrencast te hebben was nog helemaal nieuw en MGM haalde meteen zijn grootste namen uit de kast. Wat opvalt is hoe onbekend die namen intussen zijn. De twee vrouwen, Garbo en Crawford, worden nog herrinnerd en Lionel Barrymore is ook niet compleet van de kaart verdwenen. Maar wie kent Wallace Beery en John Barrymore nog? Er zijn veel sterren uit de jaren '30 wiens naam uiteindelijk een langere houdbaarheidsdatum hebben gehad.

Dat gezegd hebbende is het vooral opvallend hoe groot het verschil in acteertalent is en ook in acteerstijl. Greta Garbo acteerd zo theatraal dat het wat mij betreft vooral belachelijk is. Ze lijkt niet zozeer uit een andere film te zijn gestapt, maar uit een ander medium. Ik heb sowieso niet veel met die overdramatische manier van acteren, maar tussen deze cast en met deze verhaallijn werkt het al helemaal niet. Dit is niet Anna Karenina of zo. Wallace Beery en Lionel Barrymore spelen als enige met een Duits accent, wat hun acteerprestaties wellicht slechter laat lijken dan ze zijn, want hun accenten zijn niet bepaald overtuigend. Lionel Barrymore maakt zich ook wel wat schuldig aan overacting, wat voor het grootste deel van de speeltijd irriteerd, maar wat heel af en toe werkt. Al komt dat meer omdat zijn karakter erg sympathiek is. Tussen al deze tegenvallende acteerprestaties vallen gelukkig John Barrymore en Joan Crawford. John Barrymore doet op zich niets bijzonders, maar heeft die aanstekelijke, ouderwetse gentlemancharme die erg typisch is voor veel sterren uit de jaren '30. Het is echter Crawford die de show steelt. Haar personage is eigenlijk de minst belangrijke en ook minst speciale van allemaal. Ze krijgt geen grote scènes, in tegenstelling tot de rest. Dat maakt het alleen maar knapper dat ze met de film wegloopt. Nooit geweten dat ze zo licht kon spelen en tevens wist ik ook niet dat ze ooit sexy was.

In deze recensie besteed ik veel aandacht aan de acteurs, maar dat kan haast niet anders. Niet alleen is dit opgezet als een film voor deze acteurs, verder is er gewoon weinig te beleven. De verhaallijntjes zijn vermakelijk genoeg om te blijven kijken, maar niet heel verrassend. Wellicht dat de moraaltjes vroeger heel diep leken. Tegenwoordig zou niemand dit nog durven produceren als een prestigefilm, wat het toendertijd wel was. De dialogen zijn beter dan het verhaal, zoals te verwachten bij een acteursfilm. Filmtechnisch is er niets te beleven. Grand Hotel is nog altijd prima vermaak, maar het is daarnaast toch moeilijk te zien waarom dit indertijd op een van de beste films ooit leek. De tijd heeft hem niet heel veel goed gedaan.
3*

Vermakelijke film die ondanks een vrij dunne plot voorbij vliegt.
Garbo acteert zeer theatraal, maar haar personage van prima ballerina kan dat wel hebben. Bovendien maakt dat fotogenieke gezicht alles goed. Van het hele blik sterren dat MGM voor de productie van deze film opentrok, vond ik vooral Joan Crawford goed op dreef. Geloofwaardig en met een meer realistische acteerstijl.




Dat ben ik met je eens, sterker nog, ik vond het fimtechnisch allemaal erg slordig aandoen. Meerdere keren zag ik niet kloppende match on actions. De bewegingen van de acteurs werden gecut, maar het tweede shot paste dan niet bij het eerste. Zo leek het alsof we een stuk van de beweging niet te zien kregen, alsof er een stukje uit was weggelaten. Ik vond dit toch wel een groot minpunt, en stoorde me eraan aangezien het hier om een klassieke Hollywoodfilm gaat en niet om een één of andere experimentele. Erg slordig van de regisseur en/of monteur.

De art direction was dan wel weer dik in orde. De sets waren prachtig en de kostuums van de dames waren een lust voor het oog.

Grand Hotel is één van de eerste, zo niet de allereerste, mozaïekfilm, waarin verschillende karakters en verhaallijnen met elkaar verweven zijn. Meestal vind ik zulke films geslaagd, wanneer de personages duidelijk hun eigen smoel hebben en in deze film is dat goed gelukt. Het acteerwerk en de typering is her en der dik aangezet. Greta Garbo spant daarbij de kroon met haar overacting. Maar ook Lionel Barrymore en Wallace Berry kunnen dr wat van met her en der een flinke dosis drama. Anyway, niet altijd even sterk is het acteerwerk, maar het zorgt ervoor dat de verschillende karakters met hun verhaallijnen allemaal boeiend blijven om te volgen.

ARTE (Grand Hotel, zaterdag 24 december, 22:30 uur)