The Tales of Hoffmann (1951)

Bijna een Matthew Barney-film avant-la-lettre deze (weer) uitzinnige film van Powell & Pressburger. Prachtig vormgegeven, soms meer aandacht voor details en aankleding dan een consequente verhaallijn. Toch weeer erg genoten en hoewel de laatste (Griekse) episode de minste is in mijn ogen, is het einde ervan het hoogtepunt van de film.

Ik heb zelden echt moeite met het uitzitten van films. Zelfs niet bij slechte films. The Tales of Hoffman is in principe geen slechte film, maar wel eentje die ik na een kwartier maar al te graag uit wou zetten. Als brave filmkijker met principes heb ik dat niet gedaan, maar ik heb er hier voor de verandering eens echt spijt van. De film houdt namelijk de gehele speelduur dezelfde toon aan en elk 'Verhaal van Hoffman' is weer een variatie op de vorige. Opmerkelijk ook dat ieder nieuw muziekstuk weer hetzelfde klinkt, maar wellicht ken ik te weinig van opera om daar nuanceverschillen in te kunnen opmerken.

Dat ik niet van opera hou, evenals niet van ballet, is ook gewoon mijn probleem voor deze film. Technisch is het allemaal heel erg verzorgd en je kunt zien dat Powell en Pressburger veel aandacht aan de stijl besteed hebben. Maar het is gewoon mijn smaak niet. Op wat leuke details na vind ik het net een stapje teveel kitsch. De muziek staat me eveneens niet aan en die balletdansjes vervelen me snel. En laat ik over de oninteressante personages maar zwijgen! Voor de operaliefhebber kan ik begrijpen dat dit een meesterwerk is, maar voor mij was dit gewoon een aanslag.

In alle andere Powell en Pressburgers die ik zag kon ik altijd wel wat vinden dat me aansprak en A Matter of Life and Death en Black Narcissus vind ik zelfs meesterlijk. Ik hoop echter niet dat ik mijn verwachtingen voor The Red Shoes moet verlagen na The Tales of Hoffman.

Opmerkelijk dat dit de favoriete film van George A. Romero is. Zoiets verwacht je niet meteen bij een zombieregisseur.

1,5*

Dat lijkt me wel. Daar staat ballet centraal en 15 minuten ballet vormen daar toch de kern van de film.

15 minuten maar? Dat is toch een schril contrast met 128 minuten. Je moet begrijpen dat dit echt zo'n film is waarin constant gezongen en/ of gedanst wordt. Ik hoop vooral dat het verhaal van The Red Shoes me beter zal bevallen. Het sprookje vind ik wel aardig.

Ik bewaar The Red Shoes echter tot het laatst van mijn Powell en Pressburger collectie, dus het zal nog even duren voordat hij langs komt.

Laat je niet afschrikken! Ballet trok mij eerst ook helemaal niet, maar juist nadat ik The Red Shoes voor het eerst zag een aantal jaar terug ben ik het een serieuze kans gaan geven, en nu kan ik het best waarderen. Tales of Hoffmann vind ik een heel plezierige film, maar The Red Shoes is toch met flinke afstand beter. En wat meer toegankelijk.

Ik heb The Red Shoes intussen al gezien, hoor. Die vond ik veel beter dan deze.

Oeps ja ik zag dat je recensie geplaatst was op 8 september, dus ik dacht dat t vandaag was. Maar het was 2008...