Joy (2010)

Dat ervaarde ik niet zo. Ik ging juist helemaal in haar op, in haar blikken, haar grillen, de enkele keren dat er een klein glimlachje vanaf kon.. Ik vond het een erg beschadigd meisje die zichzelf was verloren in de zoektocht naar wie ze nu eigenlijk is. Vooral omdat zij voor mij een beetje de grote onbekende was, accepteerde en omarmde ik haar direct als Joy.

een Jean-Pierre en Luc Dardenne achtige film.

Die 0,5 is deze film eigenlijk nog niet eens waard.

Enige die nog vrij goed acteerde was die hoofdrolspeelster, de rest was behoorlijk belabberd. Die beste vriendin was al helemaal een zeikwijf, of het nou bij haar karakter hoorde of niet, acteren deed ze heel slecht. Die vriend van haar vond ik in eerste instantie nog redelijk tot die ruzie en daarna een keer zegt: Ach ja... Dat kan dan wel in zijn script staan maar met iets meer emotie mag het wel. Het einde vond ik ook zwaar teleurstellend. Eigenlijk wilde ik deze film binnen een half uur al uitzetten, toch maar afgekeken met hoop op een beter vervolg en een goed eind, dat kan bij mij vaak veel goed maken. Nee geen aanrader.

Daarbij begrijp ik de beschrijving ook niet wat haar fataal moet zijn geworden, niks van gemerkt!

Voordeel van de twijfel.

Joy heeft me al een paar weken/maanden nieuwsgierig gemaakt. De prijzen die de film had gewonnen tegenover haar grote concurrent Tirza, die mij meer dan goed bevallen was, maakte het enorm spannend en leuk om naar deze film uit te kijken. Vandaag vond ik de kans, mentaal voorbereid. Geen idee wat ik kon verwachten, en de film maar gestart.
Hoewel Joy niet echt teleurstelt wordt het ook nergens waar gemaakt. Filmtechnisch zit alles picco bello in elkaar. Mooi op de huid gefilmd, camera beelden en erg veel stiltes zorgen voor mooie emoties. Ook het acteerwerk is verreweg van slecht, Joy is dan duidelijk wel de beste en ook haar vriendin en vriend doen het goed, de rest van de cast stelt zich een beetje amateuristisch op. Jammer, want het drietal doet enorm hun best. Figuranten en bijrolletjes zijn dan misschien wel minder belangrijk, een film maakt een film met alle factoren, en hier horen ook die rollen bij die naar mijn idee een beetje te snel en te onpersoonlijk werden neer gekauwd. Het verhaal doet er niet zoveel toe, we kennen de zoektocht-films maar Joy wilt een andere kant op, de stiltes en de emoties van Joy maken de film wel echt het kijken waard en ook de dialogen tussen Joy en haar vriendin en de gesprekken/gekibbel van haar en haar vriend waren erg sterk neergezet.
Voordeel van de twijfel. 3,5 ster, tipt niet aan mijn andere 7s maar ach, Nederlandse film is een film op zich. Aanrader!

Deed iemand anders, net zoals mij, Samira Maas ook aan Hanna Verboom denken?

Boeiend stukje cinema met een mooie regie. Jammer dat de film in het laatste kwartier langzaam doodbloedt en dat ze hebben gekozen voor een makkelijk einde.

Het eerste gedeelte wilde ik er maar niet inkomen. Ik vond de actrice te vlak overkomen en er vielen wat mij betreft teveel stiltes. Toch werd ik op een gegeven moment wel gegrepen door het verhaal en ook door het acteerwerk van Joy. In het begin had ik om eerder genoemde reden geen binding met haar personage. Maar vanaf het moment ze voor de tweede keer in het huis van haar moeder rondloopt en op de terugweg huilend in de bus zit, zie ik eindelijk haar emotie doorkomen. Vanaf dat punt vond ik haar spel ook veel indrukwekkender. Haar pijn kwam ook heel sterk over op mij waardoor ik het toch wel een indrukwekkende film vind.

Toch wel een aardig filmpje.
Niet heel hoogstaand, maar wel het kijken waard.
Deed me soms wat denken aan "Fish Tank" (en dan doel ik alleen puur op de rol van de hoofdpersonage). Jammer van het einde
3 sterren.

Filmtechnisch zat het wel goed in elkaar, vond het alleen jammer dat er niet iets meer "gewoon" verhaal in zat. Nu was het mij iets te veel een filmacademie film.

Was een soort karakterstudie van een vrouw opgegroeid in een tehuis. Letterlijk verweesd loopt ze rond en probeert een soort thuis te krijgen In deze wereld; geen vaste woonplek, wisselende vluchtige one-night stands en een potentiële vaste relatie met een vriend waarvan ze de cultuur niet snapt en zijn moedertaal niet spreekt, en uiteraard geen moeder.

Soms deed me haar denken aan Ilja (for ever), alleen was ze te afstandelijk en gesloten en wekt niet echt veel sympathie op. Uiteraard een gevolg van haar jeugd.

Een beetje een afstandelijke film die niet echt weet dor te dringen, maar desalniettemin toch wel goed

Joy het meisje dat je wilt omhelsen.
de hardheid die ze over zich heen heeft schrikt
soms af maar het maakt ook kwetsbaar

'Saaiheid' is het woord dat deze film het meest behelsd. Slecht verhaal met weinig passie gemaakt. Ook inhoudelijk heeft deze film mij niet kunnen raken. 2 sterren.

De derde film van Mijke de Jong waarin een jong meisje wordt gevolgd. In deze derde een wat ouder meisje. Haalt het niet bij de eerste van de drie (Blue Bird) laat staan bij Mijke De Jongs beste film (Tussenstand). Komt natuurlijker op me over dan Het Zusje van Katia maar mist een beetje emotionele impact, Misschien wordt het tijd voor een heel ander thema voor Mijke De Jong.

3.0*

Weer een aardige comming on age/adolocentenfilm van Mijke de Jong na Blue Bird en Het zusje van Katia. Soms lijkt het wel alsof Joy een beetje op de automatische piloot gaat maar weet ook nog altijd wel te boeien. Het is weer zo'n thema over een meisje met problemen of downs. Dit keer over een desolate Joy die op zoek is naar zijn moeder die haar als kind op straat zette. en ondertussen zich ook bezighoud met de zwangerschap van zijn wispelturige vriendin. Het verhaal boeit zeker maar is wel erg aan de aaneenlopende lijn lijkt wel. Wel zitten er soms erg pijnlijke stukken in, vooral hoe Joy met mensen omgaat. Maar opzich kan ze der weinig aan doen. Door alles wat er op haar pad kwam. En dit keer is het ook geen puber (waar het vaak wel over gaat in dit soort films) maar een meid van inmiddels 18 jaar. Was ook wel een mooie verandering.

Maargoed, wel zeker een geslaagde film alweer. Gewoon weer een blik in het leven van iemand.

3,5*

Aardige film over een tienermeisje die als baby ten vondeling is gelegd en hierdoor worstelt met haar identiteit. De film heeft niet echt een begin of eind, en je wordt bijna letterlijk in het leven van dit meisje gegooid. De camera verliest haar ook geen moment uit het oog. Hierdoor is het soms wel wat eentonig, ondanks de korte speelduur. Een dik verdiende 3.0 sterren.

Een kenner van de films van de Dardennes ben ik niet, maar Joy is het soort film dat ik met hen associeer. Maar het was toch vooral Fish Tank waar ik steeds aan moest denken. Dat is zware competitie voor Mijke de Jong en die kans ze helaas niet aan. Vooral omdat het een beetje een punt mist of dat het nooit uitstijgt buiten een kleine slice-of-life. Goed geacteerd, geloofwaardig en boeiend, dat wel, maar erg aangrijpend is het niet en het verhaal gaat nergens in het bijzonder naar toe. Gewoon een film over een meisje dat zich verlaten voelt en dan vooral omdat haar moeder haar in de steek heeft gelaten. Ook lagen de momenten waarop Joy haar moeders huis binnensloop en daar onder andere foto's van haar latere zwangerschap vond er wel erg dik bovenop. Het grootste probleem is echter gewoon dat binnen het genre van realistische films over woedende mensen die aan de onderkant van de samenleving leven deze zich niet bijzonder onderscheid. Misschien ook een film die baat had gehad bij een langere lengte, om het wat opener te maken.

Trouwens wel grappig hoe verkeerde informatie je kijkervaring kan beïnvloeden. Ik zou zweren dat rond de tijd dat deze film de Gouden Kalf won ergens een spoilerend artikel gelezen te hebben waarin stond dat de film eindigt met de zelfmoord van Joy. Lang heb ik dan ook twijfelachtig zitten kijken naar hoe ze dat einde gingen forceren. Gelukkig bleek het artikel het verkeerd te hebben of had ik het gewoon fout onthouden.
3*

Niet zo best.

Leuke poging tot het maken van een NL arthousefilmpje, maar kies dan wel voor goede acteurs/actrices. Samira Maas doet het goed, maar dan houdt het meteen op. Het is ook het enige dat Joy te bieden heeft: haar blikken en reacties op heftige gebeurtenissen in haar leven. Niet dat Samira voor 100% in Joy kan kruipen, maar ze komt een eind. Coosje Smid speelt net zo goed als haar naam mooi is. Mocht de film ergens naar toe gegaan zijn, dan zou zij het met haar optreden volledig verpesten.

De naam Joy staat in schril contrast met haar leven, maar is ook wel weer erg obvious gekozen.

Zeer matige poging van Mijke de Jong dus en nodigt niet uit tot haar overige werk. Gevalletje "tamelijk zonde van de tijd".

2*